Οικογένεια… Ο Θεσμός που χάνεται!

7.06.2017

 

 

 

 

 

 

Ο κόσμος πάει χάλασε και ήθη δεν υπάρχουν
Ισως ελάχιστοι μπορούν σωστή οικογένεια να 'χουν
Κρίμα που φύγαν οι καιροί τότε που είχε αξία
Οταν στην οικογένεια δίνανε σημασία.
Γίνανε όλα ανούσια. Τίποτε δε μετράει.
Ενας πηγαίνει από δω κι άλλος γι' αλλού τραβάει
Νοιάζονται για την πάρτη τους κι όχι για την αγάπη
Ελάχιστοι υπερνικούν εγωισμούς και πάθη
Ισως να 'ταν καλύτερα εκείνα εκεί τα χρόνια
Απού 'ταν όλοι μια γροθιά και είχανε συμπόνια.

Ο άνθρωπος θα έπρεπε πρώτα να υπολογίζει αν

Θέλει οικογένεια κι ύστερα να τη χτίζει.
Εχουν τα διαζύγια πλησιάνει σαν την άμμο
Σάπιο στρωμάτσο ο έρωτας κι οι νέοι θέτουν πάνω
Μια στις δέκα φαμελιές σέβονται τα παιδιά τους
Οσο κρατάει ένα φιλί αντέχει κι η μαγκιά τους
Σαν τα κοκόρια τρώγονται βραδιάζει- ξημερώνει.

Πάνω στην ξέρα του εγώ το στρίβουν το τιμόνι
Οποιος να στήσει σκέφτεται μιας φαμελιάς κονάκι
Υπομονή και σεβασμό θα έπρεπε για να ΄χει.

Χωρίς αυτά δε γίνεται θεμέλια να βάλουν
Αν έχουν κάνα δυο παιδιά πρέπει να καταλάβουν πώς
Να στηρίζουν ο καθείς το ταίρι τους μ' αγάπη
Εκεί που πάντα φύεται της λησμονιάς τ' αγκάθι
Τίποτε δεν αξίζει πια όπως η φαμελιά σας
Αγάπη να 'χετε για σας σέβας για τα παιδιά σας!
Ισως να σας εκούρασα συγγνώμη σας ζητάω
 για μια σωστή οικογένεια πάντα θα πολεμάω!

Παγκόσμια ημέρα οικογένειας
Πικρές διαπιστώσεις μιας κοινωνίας που χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της...

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη 

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Υπομονή, αγάπη και σεβασμός το μαγικό φίλτρο για να κρατηθεί μια οικογένεια…πόσο όμορφα, πόσο γλαφυρά τα περιέγραψε η μαγική σου πένα Χρυσούλα μου…μπράβο σου!!!!! Δυνατό θέμα για μονόλογο…ο θεσμός του γάμου ίσως να είναι και το τελευταίο μας οχυρό!!!Την αγάπη μου και την καλημέρα μου, σε όλους σας!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Καλημέρα Σοφία μου,

    Θερμά σε ευχαριστώ που πάντα μου δίνεις ψυχή απ’ την ψυχή σου!
    Να στε όλοι καλά!
    Φιλιά και χαιρετίσματα σε όλους σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου