Οι μέρες που φεύγω

26.06.2017


Καθισμένη σε μια θέση λεωφορείου με ακουστικά σφηνωμένα στα αυτιά για να μην ακούω τίποτα πέρα από τις σκέψεις που με κατακλύζουν κάθε φορά που κάθομαι σε αυτήν την άβολη θέση.
Οι μέρες που φεύγω από όλους αυτούς κι αυτά με φωτίζουν.
Μου δίνουν δύναμη.
Με κάνουν καλύτερο ανθρωπο.
Όπως τα κρεμασμένα χριστουγεννιάτικα φωτάκια πάνω στο άδειο δέντρο.
Του δίνουν χρώμα.
Σχήμα.
Το καθιστούν αξιοπρόσεκτο και λαμπερό.
Μακριά απο όλους αυτούς κι ολα αυτά.
Βομβαρδισμένη από εικόνες που ίσως και να είναι αρκετές για να αντέξω τους επόμενους μήνες.
Ίσως και όχι.
Πώς ολα μπαίνουν σε μια σειρά όταν βρίσκεσαι με αυτούς που θέλεις πραγματικά να είσαι.
Χωρίς καν να συζητήσεις μαζι τους.
Ένα χαμόγελο τους.
Μια αγκαλιά, αλλά τι αγκαλιά!
Απ' αυτές τις αληθινές, τις ζεστές, που κουμπώνεις λες κι αυτά τα χέρια φτιάχτηκαν για να μπορείς να χώνεσαι και να ηρεμείς.
Με λιγοστά δάκρυα στα μάτια που δεν είναι ούτε χαράς ούτε λύπης.
Ανακουφισμένη πως όλα είναι ακόμα δω.
Ευτυχισμένη που θα συνεχίσουν να είναι.
Άλλωστε υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απόσταση ανάμεσα σε σένα κι όλα αυτά που αγαπάς;

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου