Οι μέρες που φεύγω

26.06.2017


Καθισμένη σε μια θέση λεωφορείου με ακουστικά σφηνωμένα στα αυτιά για να μην ακούω τίποτα πέρα από τις σκέψεις που με κατακλύζουν κάθε φορά που κάθομαι σε αυτήν την άβολη θέση.
Οι μέρες που φεύγω από όλους αυτούς κι αυτά με φωτίζουν.
Μου δίνουν δύναμη.
Με κάνουν καλύτερο ανθρωπο.
Όπως τα κρεμασμένα χριστουγεννιάτικα φωτάκια πάνω στο άδειο δέντρο.
Του δίνουν χρώμα.
Σχήμα.
Το καθιστούν αξιοπρόσεκτο και λαμπερό.
Μακριά απο όλους αυτούς κι ολα αυτά.
Βομβαρδισμένη από εικόνες που ίσως και να είναι αρκετές για να αντέξω τους επόμενους μήνες.
Ίσως και όχι.
Πώς ολα μπαίνουν σε μια σειρά όταν βρίσκεσαι με αυτούς που θέλεις πραγματικά να είσαι.
Χωρίς καν να συζητήσεις μαζι τους.
Ένα χαμόγελο τους.
Μια αγκαλιά, αλλά τι αγκαλιά!
Απ' αυτές τις αληθινές, τις ζεστές, που κουμπώνεις λες κι αυτά τα χέρια φτιάχτηκαν για να μπορείς να χώνεσαι και να ηρεμείς.
Με λιγοστά δάκρυα στα μάτια που δεν είναι ούτε χαράς ούτε λύπης.
Ανακουφισμένη πως όλα είναι ακόμα δω.
Ευτυχισμένη που θα συνεχίσουν να είναι.
Άλλωστε υπάρχει χειρότερο πράγμα από την απόσταση ανάμεσα σε σένα κι όλα αυτά που αγαπάς;

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδειο σπίτι

Άδειο σπίτι

Μπήκα μετά από καιρό. Στο άδειο σπίτι. Με πήρε αγκαλιά το κύμα του χρόνου. Ήταν κρυμμένος εκεί πριν από μένα. Χρόνος Οικόσιτος. Χρόνος Άγγελος. Άυλος. Η ρομφαία του, ακίδα διπλόχορδη.   Περιφέρεται Ανάμεσα στ’ αγαπημένα φορέματα της μάννας. Άδεια φορέματα στις...

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου