Οι μέσα μας ζωές

16.01.2018

Ο άνθρωπος μεγαλώνει. Όχι ηλικιακά (ή όχι μόνο ηλικιακά), αλλά ως σύνολο, ως ανθρωπότητα, ως σκέψη, ως φιλοσοφία, ως υποχρεώσεις, ως ευθύνες, ως προσδοκία δημιουργίας μεγαλύτερης από αυτή που παρέλαβε από την προηγούμενη γενιά. Κι όσο μεγαλώνει, τόσο θέτει τον πήχη της νίκης πιο ψηλά, αυτό που χτες ήταν κατόρθωμα σήμερα είναι το σύνηθες, το ξεπερασμένο. Και θέλει να κερδίσει έναν αγώνα που δεν κερδίζεται παρά μόνο αν πεθάνει όσο ζει παραδίδοντας την ύπαρξή του στην άσωτη καθημερινότητα και στην γκρίζα αγωνία, στην αφομοίωση της προσωπικότητάς του μέσα στις άχρωμες εκείνες σελίδες της ιστορίας που ο χρόνος τελικά τις αφήνει άδειες και κενές, ίδιες η προηγούμενη με την επόμενη σαν τις μέρες που χάνονται χωρίς να υπάρξουν. Τρέχει ιδρωμένος να προλάβει ένα τρένο που πάντα θα κινείται πιο γρήγορα, ωθούμενο -κι αυτό είναι το τραγικό- από τον ίδιο κι από άλλους «ίδιους» σαν κι αυτόν για να τρέξει πιο γρήγορα, κι ακόμα πιο γρήγορα, και πιο πολύ ακόμα. Πιάνει με τη θέλησή του, ο ανόητος, και με τα γυμνά χέρια του χωρίς κανένα μέτρο αυτοπροστασίας, τον αμείλικτο χρόνο και προσπαθεί να τον χωρέσει στα εφήμερα όνειρά του, να τον δαμάσει! Λες και τιθασεύεται το κύμα στη φουρτούνα και το ποτάμι στην πλημμύρα… Και δεν αφήνει για τον ίδιο και για όσους αγαπάει ούτε καν στιγμές, δεν κρατάει ούτε τα ρέστα που του αναλογούν, προσφορά γίνονται κι αυτά στη θεία κοινωνία και στη μετάληψη της αναβολής και της μετάθεσης των αισθημάτων σε χρόνο μελλοντικό. Ένας Μαραθώνιος η ζωή χωρίς τέρμα. Και χωρίς σκοπό τελικά!

Σήμερα ο άνθρωπος ζει πολλές ζωές. Όλες τους -ή τουλάχιστον οι περισσότερες- μικρές και μίζερες. Η ζωή στο γραφείο και στη δουλειά, γεμάτη με την αγωνία της απόλυσης. Η ζωή στον κοινωνικό περίγυρο και στην παρέα που μικραίνει διαρκώς. Η ζωή στο κρεβάτι που ο έρωτας έχει πεθάνει παραδομένος στο ξυπνητήρι. Η ζωή στις ατελείωτες ουρές. Η ζωή στο μποτιλιάρισμα. Η ζωή στις διαφημίσεις των προσφορών. Η ζωή στους απλήρωτους λογαριασμούς που παραμένουν πεισματικά κολλημένοι με μαγνήτες στο ψυγείο. Και η ζωή στην πόρτα του σπιτιού που ανοίγει και κλείνει κάθε μέρα αγχωμένα και βαριά και ποτέ τώρα πια για να υποδεχτεί επισκέπτες, μια υποχρέωση λιγότερη άλλωστε είναι ακόμα, μια ανάσα λυτρωτική στις εφιαλτικές νύχτες του χειμώνα που δε φεύγει ποτέ από τις ζωές μας. Ούτε απ’ τις ψυχές μας τελικά.

Ζούμε ηττημένοι. Μάθαμε να αντέχουμε την ήττα. Μάθαμε να αγαπάμε την ενοχή που βγαίνει μέσα από την αισιοδοξία μας! Λατρέψαμε την απαισιοδοξία γιατί μας δίνει εύκολα άλλοθι. Είναι μεγάλη παγίδα τούτα τα δυο: αισιοδοξία κι απαισιοδοξία, πρέπει να μας ανησυχεί όταν νιώθουμε ή το ένα ή το άλλο. Αλλά δεν ανησυχούμε! Δεν ανησυχούμε γιατί υπάρχουν άλλα που μας ανησυχούν περισσότερο, όπως οι ληξιπρόθεσμες οφειλές στην πόρτα του άδειου ψυγείου, όπως το πολύπλοκο αύριο που δυστυχώς έρχεται κάθε δύσκολο και αγχωμένο χάραμα, όπως το χαμόγελο που καμιά φορά αντικρίζουμε με απορία στον άνθρωπο απέναντι! Ζούμε, θαρρώ, χωρίς αισθήματα πια. Είμαστε α-συναισθηματικοί, μας βολεύει αυτό γιατί θωρακίζει προσωρινά τις αδύναμες ψυχές μας από κάθε καινούριο κακό. Κι από κάθε παλιό κακό. Κι από κάθε καλό τελικά, οι θωρακίσεις έχουν παρενέργειες, φάρμακα είναι κι αυτές κι όταν γίνεται κατάχρηση τελικά κάνουν ζημιά.

Κι όμως, μπορεί να κλείσαμε ερμητικά τις πόρτες και τα παντζούρια, μπορεί να κατεβάσαμε τα στόρια και να τραβήξαμε τις βαριές κουρτίνες και να θέσαμε τους εαυτούς μας στην απομόνωση, αυστηροί δικαστές και απελπισμένοι δικαζόμενοι τα ίδια πρόσωπα, όμως αυτό δε σημαίνει πως απ’ έξω είναι σκοτάδι. Η κόλαση δεν είναι έξω, είναι μέσα, ακόμα κι ο Δάντης θα συμφωνούσε μ’ αυτό στις μέρες μες και θα ’λεγε ‘Εγκαταλείψατε κάθε ελπίδα, εσείς που εντός κλειστήκατε, εσείς που μάζα γενήκατε της μάζας’. Έτσι πρέπει να ζούμε, αυτό μας έμαθαν, αυτό λένε οι νόμοι, γραφτοί κι άγραφτοι. Τι θα γίνει όμως αν σηκώσει κανείς το κεφάλι του, αν θυμηθεί ξανά να μπουσουλήσει, να κλάψει, να γελάσει, να ερωτευτεί, να αγαπήσει αλλά και να μισήσει, να τραγουδήσει με φωνή ελεύθερη, να μιλήσει στον άνθρωπό του, στον άνθρωπο δίπλα του, στον άνθρωπο που θέλει βοήθεια, στον άνθρωπο που ξέχασε πως είναι άνθρωπος, να γίνει πάλι παιδί, ενήλικο μεν, αλλά παιδί; Να πλανίσει τα ‘πρέποντα’ της εποχής και να τα διώξει απ’ το εκπαιδευμένο αλλά απαίδευτο μυαλό του; Το σίγουρο είναι πως θα παρανομήσει και θα βρεθεί ένοχος απέναντι στους νόμους της κοινωνίας που θέλει να κινείται με ταχύτητες ίσαμε αυτές του φωτός, απέναντι στους κανόνες της βιομηχανικής επανάστασης, απέναντι στους κανόνες επανάστασης των ισολογισμών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, απέναντι στα δόγματα που μεγάλωσαν πια κι έγιναν καρκινώματα σπέρνοντας παντού τη σαπίλα του χρήματος και της δήθεν ανάπτυξης χωρίς τον άνθρωπο και τα αισθήματά του. Ίσως, θα πρέπει να παρουσιαστούμε στον εισαγγελέα και να δηλώσουμε ένοχοι για όλες αυτές τις κατηγορίες και να αποδεχτούμε την τιμωρία που μας αξίζει, αν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι αληθινοί. Την τιμωρία της Ελευθερίας!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο Ουγκώ για την Ελληνική Επανάσταση

Ο Ουγκώ για την Ελληνική Επανάσταση

Το όνομα του Βίκτωρος Ουγκώ (1802-1885) είναι περισσότερο συνδεδεμένο με τα μυθιστορήματά του, όπως «Η Παναγία των Παρισίων» και «Οι Άθλιοι», ωστόσο το έργο του περιλαμβάνει, επίσης, δοκίμια, διηγήματα, θεατρικά  και ποιήματα, με μία ευρεία θεματολογία γύρω από τις...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

15 Απριλίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι

- γράφει η Άννα Αργύρη - Οι μορφές χάνονται η μια μέσα στην άλλη, καθώς οι χρωματικοί τόνοι μεταβαίνουν απαλά από τη σκιά στο φως, "σαν τον καπνό που διαλύεται" (Sfumato). Τα περιγράμματα σβήνουν και δημιουργείται το ασαφές. Το αίνιγμα. 15 Απριλίου 1452 γεννιέται ο...

Πληγωμένη Άνοιξη

Πληγωμένη Άνοιξη

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η Άνοιξη, ως περίοδος Αναγέννησης και άνθησης, συχνά αποτελεί συνώνυμο της ζωής και της ευτυχίας. Ωστόσο, καμιά γέννα δεν προκύπτει χωρίς ωδίνες και μάλιστα – σε ορισμένες περιπτώσεις- ο πόνος ξεπερνά κατά πολύ και επισκιάζει την ακμή της...

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Διαβάστε κι αυτά

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

30 Μαρτίου – Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Βίνσεντ βαν Γκογκ

- γράφει η Άννα Αργύρη - 1888. Ο Σερά απασχολεί με τον Pointillism τα φιλότεχνα καφενεία στη Rive Gauche του Παρισιού. Ο Σεζάν από την άλλη απομονώνεται δημιουργικά στο Αιξ. Κι ένας νέος με ασκητική μορφή και γεμάτος πάθος αναχωρεί από το Παρίσι για τη Νότια Γαλλία....

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου, ο κ. Γουάιλντερ και η Ελλάδα

Ο Τζόναθαν Κόου είναι ένας ευφυής συγγραφέας που δεν αρκείται στο να αφηγηθεί απλώς μια ιστορία. Καταβάλλει πάντα κόπο ως προς την επιλογή και τη δόμηση των χαρακτήρων του, στην επιλογή της γλώσσας και τη διερεύνηση των πολιτικών γεγονότων που συνιστούν τη συνήθη...

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

Το 1821, η ιστορία, και η πρόσληψη του από τον ποιητή Βαγγέλη Χρόνη

  Βαγγέλης Χρόνης Κωνσταντίνος Μπούρας ‘Μελλοντική ελευθερία’   «Ο χορευτής αφού λειτούργησε στην σκηνή υπό τον ήχο των στίχων αποχώρησε εξαντλημένος. Είχε καταφέρει να προσθέσει νέες λέξεις όπως δεν τις είχε διανοηθεί ο ποιητής. Γράφει και ο χορευτής...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    “Σήμερα ο άνθρωπος ζει πολλές ζωές. Όλες τους -ή τουλάχιστον οι περισσότερες- μικρές και μίζερες. Η ζωή στο γραφείο και στη δουλειά, γεμάτη με την αγωνία της απόλυσης. Η ζωή στον κοινωνικό περίγυρο και στην παρέα που μικραίνει διαρκώς. Η ζωή στο κρεβάτι που ο έρωτας έχει πεθάνει παραδομένος στο ξυπνητήρι. Η ζωή στις ατελείωτες ουρές. Η ζωή στο μποτιλιάρισμα. Η ζωή στις διαφημίσεις των προσφορών. Η ζωή στους απλήρωτους λογαριασμούς που παραμένουν πεισματικά κολλημένοι με μαγνήτες στο ψυγείο. Και η ζωή στην πόρτα του σπιτιού που ανοίγει και κλείνει κάθε μέρα αγχωμένα και βαριά…”

    έτσι ακριβώς Κώστα… ζωές δίχως νόημα βαριές και υποταγμένες..
    Μπορεί να είναι όλα μαύρα… αλλά αρκεί να γίνουμε κυνηγοί της απλότητας και όχι της… “πολυτέλειας” που μας μάθανε να κυνηγάμε στερώντας μας οτιδήποτε γεννά ένα γνήσιο χαμόγελο..

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου