Ομολογία υπερασπίσεως

24.01.2017

 

 

 

 

 

 

Εγώ, έχοντας σώας τα φρένας και κρίση συνειδήσεως
με τη σελίδα αυτή ως ομολογία υπερασπίσεως
παραδέχομαι όλα τα ελαττώματά μου
και τ' αγαπώ πολύ γιατί είναι όλα δικά μου

Έχασα δεκάξι χρόνια απ’ όσα δικαιούμουν
Έκλαψα αληθινά, μα άλλοτε προσποιούμουν
Πούλησα την ψυχή μου στο κακό και το απαρνήθηκα
Ακόμα έχω αμυχές απ’ τη κόλαση που σύρθηκα

Αναρωτιέμαι η Λάχεσις ποιο μου ‘χει πεπρωμένο
κι αν θα ξηλώσει η Άτροπος το νήμα το υφασμένο
Μετάνιωσα που ευχήθηκα ποτέ να μη γεράσω
Τα ανομήματά μου όμως, εγώ μόνη θα τα δικάσω

Και η γραμμή μου άμυνας κυνική ομολογία
Ο πόνος είναι έμπνευση, ξυπνά τη φαντασία
Χαμένες ευκαιρίες· ας είχα άλλη μία! Δικαίως!
Ποινή άλλη δε δέχομαι, το πλήρωσα το χρέος.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου