Ομολογία

16.11.2017

Τούτη τη ζωή
δεν μπορώ να την συγχωρέσω
δεν είναι τα ανθρώπινα βάσανα
ούτε τα σύννεφα τα αλμυρά
μήτε του χάους η ευλογία
να αγαπάω τα σκοτάδια

τούτη τη ζωή
δεν μπορώ να την συγχωρέσω
διότι με έβαλε να σκάψω
ως το τέρμα της ψυχής μου
ως εκεί που δεν πάει πιο πέρα
και με χέρια γυμνά και ματωμένα
να αγκαλιάσω αυταπάτες βολικές

τούτη τη ζωή
ποτέ δεν θα τη συγχωρέσω
μέχρι εκεί στα βάθη τα απύθμενα
έπρεπε να φτάσω για μιαν ελπίδα
ακέφαλη, παραπαίουσα, ασθενική
σκάρτη, και όμως τόσο αναγκαία

και ακόμη χειρότερα
έπρεπε  να την φυλάξω ατόφια
σαν εύθραυστη πληγή, μιαν ελπίδα
μην τυχόν και μου ανοίξει
και μεταμορφωθώ από το αίμα μου
σε όσα μπορούσα και το είχα χρέος
για τούτη την άπιαστη ζωή μου.

 

γράφει ο Σωκράτης Α. Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου