Ομολογία

16.11.2017

Τούτη τη ζωή
δεν μπορώ να την συγχωρέσω
δεν είναι τα ανθρώπινα βάσανα
ούτε τα σύννεφα τα αλμυρά
μήτε του χάους η ευλογία
να αγαπάω τα σκοτάδια

τούτη τη ζωή
δεν μπορώ να την συγχωρέσω
διότι με έβαλε να σκάψω
ως το τέρμα της ψυχής μου
ως εκεί που δεν πάει πιο πέρα
και με χέρια γυμνά και ματωμένα
να αγκαλιάσω αυταπάτες βολικές

τούτη τη ζωή
ποτέ δεν θα τη συγχωρέσω
μέχρι εκεί στα βάθη τα απύθμενα
έπρεπε να φτάσω για μιαν ελπίδα
ακέφαλη, παραπαίουσα, ασθενική
σκάρτη, και όμως τόσο αναγκαία

και ακόμη χειρότερα
έπρεπε  να την φυλάξω ατόφια
σαν εύθραυστη πληγή, μιαν ελπίδα
μην τυχόν και μου ανοίξει
και μεταμορφωθώ από το αίμα μου
σε όσα μπορούσα και το είχα χρέος
για τούτη την άπιαστη ζωή μου.

 

γράφει ο Σωκράτης Α. Τσελεγκαρίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου