Ομόκεντροι κύκλοι

3.12.2016

pen-black

Και πάλι από την αρχή.
Στο ίδιο σημείο.
Σαν ένα κακό Deja vu που συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Σαν τα χάμστερ που τρέχουν σε μια ρόδα περνώντας αδιάκοπα από το ίδιο σημείο με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσουν στο τέλος.

Το τέλος.
Ποιο τέλος και ποια αρχή;
Πού ήμασταν, πού είμαστε και πού θα βρεθούμε.
Φτου κι απ' την αρχή.
Ίδια αρχή, ίδιο σημείο κατάληξης.
Επαναλαμβανόμενες κινήσεις

Επαναλαμβανόμενα λόγια.
Σκηνές.
Κάθε φορά με την ελπίδα ότι η ρόδα ίσως και να σπάσει και να καταφέρεις να ξεφύγεις.
Να γίνει κάπως διαφορετικά ρε αδερφέ.
Σαν αυτές τις κακόγουστες ρομαντικές ταινίες που μπορείς να προβλέψεις το καλό τέλος.
Αυτό που ξέρεις πως εσύ ποτέ δε θα ζήσεις γιατί πολύ απλά ζεις μια ρεαλιστική ζωή.
Πάνω, κάτω και φτου κι απ' την αρχή.
Χωρίς happily ever after όσο κι αν θες να πιστέψεις βαθιά μέσα σου ότι κάπου υπάρχει κι αυτό για σένα.
Ένα τέλος που το γράφεις εσύ.
Δικοί σου πρωταγωνιστές, δικοί σου κομπάρσοι, δικά σου και τα σκηνικά.

Αν μπορούσες να τα έκανες όλα από την αρχή μήπως και καταφέρεις να αλλάξεις το τέλος, τι θα έκανες;

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    ”Σκηνές.
    Κάθε φορά με την ελπίδα ότι η ρόδα ίσως και να σπάσει και να καταφέρεις να ξεφύγεις.” Δυνατός ο μονόλογος- ποίημα…πολύ ωραίο το θέμα μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου