Ομόκεντροι κύκλοι

3.12.2016

pen-black

Και πάλι από την αρχή.
Στο ίδιο σημείο.
Σαν ένα κακό Deja vu που συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Σαν τα χάμστερ που τρέχουν σε μια ρόδα περνώντας αδιάκοπα από το ίδιο σημείο με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσουν στο τέλος.

Το τέλος.
Ποιο τέλος και ποια αρχή;
Πού ήμασταν, πού είμαστε και πού θα βρεθούμε.
Φτου κι απ' την αρχή.
Ίδια αρχή, ίδιο σημείο κατάληξης.
Επαναλαμβανόμενες κινήσεις

Επαναλαμβανόμενα λόγια.
Σκηνές.
Κάθε φορά με την ελπίδα ότι η ρόδα ίσως και να σπάσει και να καταφέρεις να ξεφύγεις.
Να γίνει κάπως διαφορετικά ρε αδερφέ.
Σαν αυτές τις κακόγουστες ρομαντικές ταινίες που μπορείς να προβλέψεις το καλό τέλος.
Αυτό που ξέρεις πως εσύ ποτέ δε θα ζήσεις γιατί πολύ απλά ζεις μια ρεαλιστική ζωή.
Πάνω, κάτω και φτου κι απ' την αρχή.
Χωρίς happily ever after όσο κι αν θες να πιστέψεις βαθιά μέσα σου ότι κάπου υπάρχει κι αυτό για σένα.
Ένα τέλος που το γράφεις εσύ.
Δικοί σου πρωταγωνιστές, δικοί σου κομπάρσοι, δικά σου και τα σκηνικά.

Αν μπορούσες να τα έκανες όλα από την αρχή μήπως και καταφέρεις να αλλάξεις το τέλος, τι θα έκανες;

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ταραγμένοι καιροί

Ταραγμένοι καιροί

Άρρωστο το κύμα ξεψυχάει στην αμμουδιά. Θύελλες μου είχες τάξει φουρτουνιασμένα νερά. Κι εγώ ήσυχος κάλπαζα σε αναζητήσεις γι' άγριους καιρούς κι αιθερογέννητους βοριάδες. Με υποσχέσεις έωλες και χλιαρές σιωπές πότισες το βλέμμα μου μια θάλασσα λάδι να με κρατάει...

Πρωινό φιλί

Πρωινό φιλί

ΠΡΩΙΝΟ ΦΙΛΙ (τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο Μουσικού Στίχου στον 10ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ελλάδας) - Ήλιε μου που ξημέρωσες, ψάξε για την καλή μου όταν τα μάτια της σε δουν δώσε της το φιλί μου - Αύρα γλυκιά της...

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Κόκκινη κλωστή δεμένη…

Μια φορά κι έναν καιρό, δεν είχαμε τι να πούμε, έδεσα μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο για να θυμηθώ να πω όταν έχω. - Μια φορά κι έναν καιρό, είχες μια κόκκινη κλωστή στο δάχτυλο αλλά δεν θυμόσουν γιατί. - Μια φορά κι έναν καιρό, δυο κόκκινες κλωστές ενώθηκαν σε μια...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. sofia25164

    ”Σκηνές.
    Κάθε φορά με την ελπίδα ότι η ρόδα ίσως και να σπάσει και να καταφέρεις να ξεφύγεις.” Δυνατός ο μονόλογος- ποίημα…πολύ ωραίο το θέμα μπράβο σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου