Τ’ όνειρο τούτο ήταν καλό! 
μ’ άφησε με χαμόγελο 
άσε με να το θυμηθώ
μπας κι έτσι το ματαϊδώ
ώσπου να φέξει η μέρα.

Σάμπως νονός, κάνε γαμπρός…
μπα μάλλον καλεσμένος
πάντως, αητός κι όχι αυτός 
που ‘χεις αντίκρυ τώρα

Σάμπως γιορτή, κι όλοι αυτοί
να με κοιτούν στα μάτια
να ιδούν θ’ αντέξω ή θα χαθώ 
καθώς στο επόμενο λεπτό 
θα ξαναϊδωθούμε…

Και -λέει- πως φωτίστηκε 
το βλέμμα σου σαν μ’ είδες…
Ήθελα ένα παραβάν 
καθώς μού ‘ρθε στη μνήμη
η νύχτα που ‘πες ΄΄έχε γεια΄΄

Μα όλοι το είδαν, άντεξα
μον’ τ’ όνειρο εχάθη,
αργά και το χαμόγελο 
που ως την αυγή το πήραν μου
προστέσεις κι αφαιρέσεις.

 

-

γράφει ο Γιώργος Τσιρίκος