Select Page

Ου φονεύσεις

Ου φονεύσεις

 

Σώπασε και τα χαλάσματα σωπαίνουν,
τα σκέπασε η βαρυχειμωνιά.
Και η σιωπή σωπαίνει, βυθίστηκε στη φουρτουνιασμένη θάλασσα, σκορπίστηκε στου ορίζοντα τα σημεία.
Φλέγονται τ'άστρα, τα φαντάσματα της λήθης ταμπουρώθηκαν πίσω απ' τα σύννεφα.
Ο δρόμος μυρίζει μπαρούτι, νιώθεις τη μυρουδιά στην ανάσα σου.
Βουτάς στο αίμα να δροσιστείς και σωπαίνεις.
Το κλάμα σε τρυπάει, μα εσύ δεν πονάς.
Τα σώματα της λύπης νεκρά στα χαλάσματα μα σώπασε εσύ. Κι οι δαίμονες σωπαίνουν.
Τόσος θάνατος απλήρωτος μα μη μιλάς, σώπα εσύ.
Η βαρβαρότητα δεν ανοίγει τις πύλες της ευτυχίας. Η πόλη σου φλέγεται, μάθε ν'ακούς και σώπα εσύ.
Ένα κομμάτι πανσέληνο σου στέλνει στ' αφέγγαρα ματιά σου ένα παιδί.
Εσύ σκότωσες τ'αστέρια του για πάντα. Ποια μέρα θα δικαιωθεί το βλέμμα σου.
Ου φονεύσεις! Η πρώτη του Θεού η εντολή!

 

-

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μαίρη Κάντα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Μέγαρα. Αποφοίτησα από την Φιλοσοφική σχολή των Ιωαννίνων. Το 2010 μετακόμισα μόνιμα στην Αθήνα για να σπουδάσω δημοσιογραφία στο ιεκ "ΑΚΜΗ". Έχω παρακολουθήσει ακόμα σεμινάρια νοηματικής γλώσσας και θεατρικής γραφής, ενώ συνεχίζω τις σπουδές μου στην λογοτεχνική γραφή στη " Tabula Rasa". Λατρεύω την Αθήνα, γιατί σε αυτή την πόλη, έγιναν πραγματικότητα όλα τα όνειρά μου. Αγαπάω επίσης το ουράνιο τόξο μετά από μία καταιγίδα. Μου θυμίζει πως όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, κάποια στιγμή έρχεται το «ουράνιο τόξο», η λύση στα προβλήματα.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Ημερολόγιο 2019 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος