Ο Έλληνας τοκογλύφος…

13.12.2016

pocket-watch-money

Ο Γιώργος έχει μεγαλώσει πια. Πάντα στο περιθώριο της φιλίας και πάντα χωρίς συγχώρεση. Πόσο θα κουράστηκε! Μου θυμίζει τον Σάιλοκ απ’ τον Έμπορο της Βενετίας. Σε τόσους χριστιανούς ανάμεσα, ένα απομεινάρι εθνικό, ένας γέρος φρικτός κι αντιπαθής σε όλους. Τριγύρω του οι πολιτισμένοι, με τρόπους γεμάτους ευγένεια. Γι’ αυτό και δεν τον κλωτσάνε δεξιά κι αριστερά, σαν σκυλί. Λεπτοί άνθρωποι και μικρόκαρδος αυτός, που δεν νιώθει την ανωτερότητά τους. Το δάχτυλό τους ξέρει μόνο να δείχνει το πρόσωπό του. Ναι, τον δείχνουν κρυφά αυτόν, τον Εβραίο. Είν’ αυτός με το παχύ πουγκί που 'χουν ανάγκη συχνά. Είναι το ίδιο το πουγκί! Σ’ εκείνον τρέχουν κάθε τόσο και χαίρεται για το κατάντημά τους, να ξεπέφτουν εκεί όπου φτύνουν!

Όμως, ποιος είναι πιο δυνατός; Ο ψεύτης Γιώργος ή η Ελευθερία που 'χε την πίστη; Ξέρεις, Γιώργο, οι ψευτιές σου είναι ιδανικά και τα ιδανικά, αυτά ναι, είναι δύναμη! «Εν αρχή ην ο Λόγος». Το ψέμα σου ήταν η αλήθεια της. Γι’ αυτό έμεινες ένα τίποτα με γεμάτο πουγκί. Το λάθος της ήταν που πίστεψε πως ήσουν εσύ αληθινός. Ήταν η ίδια! Εσύ ήσουν απλά ο καθρέφτης της και δεν υποπτευόσουν καν τι κρύβει στην άλλη του πλευρά…

_

γράφει η Κλεοπάτρα Θανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου