Select Page

Ο Γιώργος Γιώτσας συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Ο Γιώργος Γιώτσας συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Έντεκα ιστορίες φαντασίας και τρόμου βρίσκονται «κάτω από το κρεβάτι»!

Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; 
Όταν ήμουν 10-11 χρονών, είχα γράψει σε ένα μπλε σχολικό τετράδιο μια ανολοκλήρωτη πειρατική ιστορία με τίτλο “Το Φεγγάρι, η Θάλασσα και το Παραμύθι” όπου κάθε βράδυ το φεγγάρι πλησίαζε την επιφάνεια της θάλασσας και της διηγείτο ένα παραμύθι για πειρατές και χαμένους θησαυρούς… Θυμάμαι πόσο περήφανα το ανακοίνωσα ξαφνικά -ότι το έγραψα- στους γονείς και κάποιους οικογενειακούς φίλους σε ένα τραπέζι σπίτι μας, και πως μετά από παρότρυνση της ομήγυρης, το διάβασα -χωρίς να με διακόψει κανείς μέχρι το σημείο όπου σταματούσε. Η ιστορία ήταν χρωματισμένη από την παιδική αφέλεια αλλά το χειροκρότημα και οι αγκαλιές στο τέλος, μου έδειξαν ότι οι χαμένοι θησαυροί μπορεί να μην ήταν και τόσο μακριά… Μετά ήρθε το γυμνάσιο και το λύκειο όπου με κέρδισε το θέατρο και η σκιτσογραφία και έπρεπε να περάσουν 13 ολόκληρα χρόνια για να βρω ξανά τον εαυτό μου να γράφει -επηρεασμένος πια από έναν… Βασιλιά της γραφής- πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μου… 
...Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που μοιράζομαι με τον αναγνώστη, στον πρόλογο του “Εκ Νεκρών” (εκδ. Λυκόφως, 2015)

Τι σημαίνει «γράφω» για σας;
Τα πάντα. 
Η ζωή και τα όνειρα μαζί. Το πριν, το τώρα, το μετά. 
Και δεν είναι άσπρο και μαύρο, είναι βαθύ μπλε. Η συγγραφή είναι μια λίμνη. Μεγαλύτερη από όσο δείχνει. Βαθύτερη από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί... και αλλάζει όψη, ιδιαίτερα αφού σκοτεινιάσει.

Υπήρξε κάποιο πρόσωπο στη ζωή σας, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας;
Οι γονείς μου, Νίκος και Μαρίνα. Θα τους ευγνωμονώ για πάντα. Τα πρώτα βιβλία που διάβασα ήταν όλα δώρα δικά τους, με πολλή αγάπη. Γιάννης Ρίτσος, Μενέλαος Λουντέμης, Κάρολος Ντίκενς, Ιούλιος Βερν. 
Η πλάστιγγα έγειρε οριστικά, μετά τη γνωριμία μου και με τα βιβλία ενός λογοτεχνικού θρύλου, που έμελλε να συναντήσω στη Βιρτζίνια των Ηνωμένων Πολιτειών το 2011... Και φυσικά όταν μπήκα στο χώρο της συγγραφής και των εκδόσεων, υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που μου στάθηκαν και μου στέκονται σαν οικογένεια και η αγάπη και η εκτίμηση αυτή είναι αμοιβαία. Καθοριστικό ρόλο στο να μη σταματήσω τη συγγραφή, έπαιξε ένας υπέροχος άνθρωπος και εκδότης, ο Αβέρκιος Λουδάρος, όταν στην κρισιμότερη καμπή της συγγραφικής μου ανέλιξης, με εμπιστεύτηκε 100%, αγκάλιασε το όραμα μου και ανέλαβε την έκδοση του "Εκ Νεκρών". (εκδ. Λυκόφως, 2015) 
Για εμένα η συγγραφή είναι δύο ακόμα λέξεις: Αγάπη και Πάθος. Εκτός από την αγάπη και το πάθος μου για αυτό που κάνω, είναι η αγάπη και το πάθος της οικογένειας, των φίλων και των αναγνωστών. Χωρίς την αγάπη αυτή δεν θα ήταν τίποτα εφικτό και αυτό είναι το πιο σημαντικό: Θέλω να ευχαριστήσω από την καρδιά μου τον κάθε ένα, αναγνώστη, φίλο, συνεργάτη, συνοδοιπόρο σε αυτό το υπέροχο ταξίδι. Είμαστε μαζί σε αυτό και είμαι περήφανος και χαρούμενος, που είμαστε μαζί.

Μιλήστε μας για το τελευταίο σας βιβλίο.
Θα ήταν καλύτερα να μιλήσει μια αναγνώστρια και εξαιρετικός άνθρωπος, με μεγάλη αγάπη και πείρα στο χώρο του βιβλίου. Παραθέτω το κείμενο της Λυδίας Ψαραδέλλη, όπως το έχει καταθέσει στο goodreads. Την ευχαριστώ από καρδιάς για τον χρόνο και τη γνώμη της:
 "Το νέο βιβλίο του συγγραφέα Γιώργου Γιώτσα που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λυκόφως, με τον τίτλο «Κάτω από το κρεβάτι» χαρίζει στους αναγνώστες του έντεκα ιστορίες φαντασίας και τρόμου, ηδονής και φόβου, με δυνατή μοντέρνα περιγραφή, βαρυσήμαντες έννοιες, ματωμένα δείπνα και δολοφονικούς φίλους.
Ο αναγνώστης αδυνατεί να αποστασιοποιηθεί καθώς οι ιστορίες είναι βίαιες, σκληρές, γεμάτες τρέλα, αποδίδοντας την ανθρώπινη αδικία, αδυναμία αλλά και σκληρότητα με τον πλέον περίτεχνο τρόπο επηρεάζοντας απόλυτα τα συναισθήματά του. Γιατί απλά, τίποτα δεν φαντάζει ψεύτικο. Όλα είναι δυνατά, όλα δικαιολογούνται ακόμα και όταν κινούνται στα πλαίσια μιας ζοφερής πραγματικότητας, ακόμα και όταν εκτυλίσσονται στο μυαλό των χαρακτήρων. Αυτές οι σκέψεις δεν κρύβουν τίποτα το υγιές.

Το «Κάτω από το κρεβάτι» καταπιάνεται με έννοιες βαρυσήμαντες, όπως είναι η απώλεια και η θλίψη, η ζωή μετά θάνατον, το καλό και το κακό. Και πιστέψτε με, αυτή η ζυγαριά δεν γέρνει υπέρ του καλού.

Απροκάλυπτα ο συγγραφέας προδίδει στην αρχή της ιστορίας ότι ο χαρακτήρας δεν θα είναι ζωντανός στο τέλος της. Και το κάνει επανειλημμένα. Προετοιμάζει τον αναγνώστη του (σε μια προσπάθεια να του συμπαρασταθεί σε αυτό που πρόκειται να ζήσει μέσα από τις λέξεις του;) αλλά αποτυγχάνει σε αυτό, καθώς η δύναμη των λέξεών του, οι περιγραφές, η αφήγηση και οι υποθέσεις «διαλύουν» την ψυχοσύνθεση του αναγνώστη.
Τα τριάντα χρόνια μπορούν να περάσουν σαν μια ανάσα στις σελίδες του ενώ η δίψα για ζωή χάνεται, η αύρα οδηγεί τον ψυχοπομπό και η ζωή ρουφάει ό,τι αξίζει. Άλλωστε, είπαμε ότι η ανθρώπινη φύση χαρακτηρίζεται από αδυναμίες και αδικίες.
Εδώ ο κακός λύκος δεν κρύβεται πίσω από ένα χαμογελαστό προσωπείο αλλά συστήνεται με όλη του την επιθετικότητα, αποκαλύπτεται έτσι ακριβώς όπως είναι, βιάζει, κανιβαλίζει, κατακρεουργεί.

Το βιβλίο περιλαμβάνει έντεκα ιστορίες, εκ των οποίων οι τέσσερις έχουν ήδη διακριθεί και βραβευθεί. Οι υπόλοιπες ιστορίες προστέθηκαν σε αυτό το βιβλίο αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν αποσπάσει με την αξία τους ισάριθμα βραβεία.

Θεωρώ ότι το βιβλίο περιλαμβάνει ακόμα μια ιστορία, που ξετυλίγεται με ακόμα περισσότερο συναίσθημα, και αφορά την εισαγωγή του βιβλίου. Χωρίς καμία δόση σκληρότητας και βίας, αλλά με την ειλικρίνεια του συγγραφέα μας εισάγει στο ταξίδι της δικής του συγγραφικής διαδρομής, με ώριμο λόγο, δίνοντας χώρο και χρόνο σε ανθρώπους και εμπειρίες.

Ξεχωριστό δώρο σε αυτό το βιβλίο, που αναβλύζει φόβους και βία, αποτελεί το τελευταίο κομμάτι του το οποίο είναι γεμάτο artwork σημαντικών καλλιτεχνών, όπως ο Harry Saxon, ο Κώστας Φραγκιαδάκης, ο Νίκος Παπαμιχαήλ και ο Κώστας Παντούλας. Εμπνευσμένα από ένα εξώφυλλο βιβλίου του Stephen King, αυτά τα έργα τέχνης δένουν απόλυτα με το εξαιρετικά εμπνευσμένο εξώφυλλο του Βασίλη Υψηλού και συνθέτουν μια συλλογική δουλειά άριστης ποιότητας, σε γραφή αλλά και αισθητική.
Θα σας συντρίψει να μάθετε τι ακριβώς κρύβεται στα σκοτάδια. Τι κρύβεται, κάτω από το κρεβάτι." 

Γιατί μία συλλογή διηγημάτων; Τι έχει να «πάρει» από αυτό ο αναγνώστης;
Είναι μια συλλογή διηγημάτων, φαντασίας και τρόμου. Φαντάσου το βιβλίο, σαν έναν πύργο γεμάτο δωμάτια. Ο αναγνώστης θα περιηγηθεί μέσα σε αυτά τα δωμάτια. Τα σκοτεινά δωμάτια. Θα νιώσει φόβο. Θα νιώσει τις αισθήσεις του να ξυπνούν. Θα σκεφτεί. 
Ο φόβος ειδικά, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λογοτεχνίας και της ζωής μας -και είναι ένα πολύ έντονο συναίσθημα. Aρχέγονο, βαθιά ριζωμένο σε κάθε άνθρωπο. Δεν αναφέρομαι μόνο στον υπερφυσικό φόβο, αλλά και στους πολλούς καθημερινούς, καθαρά ανθρώπινους φόβους. Είναι ένα φαινόμενο λόγω των όσων ζούμε σε κάθε βαθμίδα της ζωής και της κοινωνίας μας. Από την πρόσφατη κρίση, μέχρι τις κάθε είδους διακρίσεις και τις κάθε είδους κοινωνικές επινοήσεις που μας έχουν επιβάλει, μαζί με την ανθρώπινη ψυχή... όλα αυτά τον τρέφουν. 
Είναι κάτι που έχουμε μέσα μας και δεν είναι σε κάθε περίπτωση κακό. Οι καλές ταινίες και τα καλά βιβλία τρόμου μας συναρπάζουν γιατί ο φόβος εξιτάρει.

Το υπερφυσικό πιστεύετε ότι λείπει από την ελληνική λογοτεχνία;
Δυστυχώς στην αγαπημένη μας χώρα, μέχρι και πρόσφατα σχετικά, το είδος της λογοτεχνίας του φανταστικού (πόσο μάλλον του τρόμου) θεωρείτο “παραλογοτεχνία”. Για να κάνουμε και χιούμορ, σε έβλεπαν στο δρόμο και αν έγραφες φανταστικό/τρόμο άλλαζαν πεζοδρόμιο, κουνώντας το κεφάλι με μια κάποια συμπόνια. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί συγγραφείς παλαιότερα (αλλά ακόμα και σήμερα) έγραφαν και γράφουν με ψευδώνυμο υπό το φόβο της αντιμετώπισης στη δουλειά ή στην οικογένεια. Mε μεγάλη χαρά όμως, βλέπω ότι πλέον, η λογοτεχνία του φανταστικού έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα είδη των αναγνωστών, από ένα αξιοπρόσεκτο κοινό. Ακόμα βέβαια είμαστε στην αρχή· υπήρχαν και υπάρχουν σπουδαίες πένες και χαίρομαι που βλέπω σύγχρονες φωνές που προσπαθούν να στηρίξουν το fantasy -και γιατί όχι;- να το απογειώσουν. Για εκείνους που θεωρούσαν το είδος τότε και για τους λίγους που το θεωρούν ακόμα, “παραλογοτεχνία”, θα τους πρότεινα να διαβάσουν τη “Φόνισσα” του Παπαδιαμάντη. Τρόμος. Γιατί ο τρόμος έχει πολλά είδη, με βασικό άξονα το Κακό. Και όχι μόνο. Από την πλούσια ελληνική παράδοση μέχρι τον εθνικό μας ποιητή Κωστή Παλαμά (“Tο όνειρο της Μαρίας”) έχουμε εξαιρετικές ιστορίες φαντασίας και τρόμου. Οι σύγχρονες πένες, προσπαθούμε να φανούμε αντάξιοι στην τεράστια αυτή κληρονομιά και να εμπλουτίσουμε το είδος, υπηρετώντας πάντα τη Μούσα.

Έχετε συγκινηθεί με ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει;
Ναι. Και το να συγκινηθείς με ένα βιβλίο, είναι από τις πιο δυνατές συγκινήσεις! Γιατί δεν είναι απλά ένα καλό βιβλίο εκείνη τη στιγμή, είναι η ίδια η ζωή. Και είσαι και εσύ μέσα. 
Το τελευταίο βιβλίο που με είχε κάνει να συγκινηθώ ήταν το "Ποτέ και πουθενά" του Neil Gaiman. Πλούσιο σε φαντασία, άρτιο σε διήγηση και ίσως ο ορισμός του γλυκόπικρου fantasty που έχει μέσα όμως τη ζωή μας, με τα λάθη, τις προσπάθειες, τις αποτυχίες, το χιούμορ και την ελπίδα.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;
Η μαγεία είναι αληθινή.

Για ποιο λόγο θα σταματούσατε να γράφετε;
Θα σταματούσα μόνο όταν η Μούσα σταματούσε να μου ψιθυρίζει τις ιστορίες. Αλλά θα αργήσει αυτό. Με αγαπάει -της είμαι πιστός.

Κάτω από το κρεβάτι

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως

Ένας συγγραφέας που γράφει για έναν συγγραφέα που γράφει για έναν συγγραφέα.
Μια σκοτεινή πύλη στο γυαλί ενός παλαιού καθρέπτη.
Η λαχτάρα για το αντάμωμα με την νεκρή οικογένεια.
Μια διαβολική μάγισσα και μια ονειρική νεράιδα, μέσα στα βουνά της ελληνικής υπαίθρου.
H στιγμή όπου κερδίζεις μια ολόκληρη ζωή.
H στιγμή όπου χάνεις μια ολόκληρη ζωή.
Ένα ματωμένο δείπνο.
Δολοφονικοί φίλοι.
Οργισμένοι ψυχοπομποί.
Αποτρόπαια εγκλήματα και κρατητήρια μέσα στη γη.
Ταξίδια με μαγικά μανιτάρια στις ράγες της ψυχεδέλειας.
Άνθρωποι που παλεύουν με υπερφυσικούς αλλά και με καθημερινούς φόβους σε μια συλλογή βραβευμένων και καινούριων διηγημάτων για το τι μας περιμένει -χαμογελώντας- να κοιμηθούμε…
Για το τι κρύβεται στα σκοτάδια... 
Κάτω από το κρεβάτι

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Oι γονείς του ήταν από την επαρχία αλλά ο Γιώργος Γιώτσας έμελλε να γεννηθεί και να μεγαλώσει στην Αθήνα. Από το σχολείο άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια, όμως η συγγραφή θα τον κέρδιζε αρκετά χρόνια αργότερα. Ασχολήθηκε με το σκίτσο, τα κόμιξ, το τραγούδι και την ηθοποιία, αλλά όταν η συγγραφή επέστρεψε στη ζωή του, ήταν για να μείνει. Έμπνευση βρήκε τις μικρές ώρες της νύχτας, μόνος του σε μια μισοσκότεινη ρεσεψιόν ξενοδοχείου. Από την πρώτη του συμμετοχή σε πανελλήνιο διαγωνισμό που συνοδεύτηκε με τη βράβευση του διηγήματος του «Το Χρυσαφένιο Χωράφι» ως ένα από τα καλύτερα που έλαβε η κριτική επιτροπή, μέχρι και σήμερα, έχουν περάσει πέντε χρόνια, μέσα στο οποία είδε διηγήματα του να διακρίνονται σε πανελλήνιους διαγωνισμούς άλλες πέντε φορές και να εκδίδονται σε ισάριθμες συλλογές ενώ, οι εκδοτικοί Momentum και Λυκόφως εξέδωσαν  τα τρία προσωπικά του βιβλία "Εκείνος που ψιθυρίζει πάνω από τα βουνά" (2012), "Εκ Νεκρών" (2015) και "Κάτω από το Κρεβάτι" (2017) αντίστοιχα. Ο συνάδελφος του, Γιάννης Μαργέτης, είχε γράψει ότι «Ο Γιώτσας αγαπάει αυτό που κάνει». Esquire, Mystery, Tv Zapping, Athens Voice κάποια από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια και αυτό τον καιρό ετοιμάζει το τέταρτο και πέμπτο προσωπικό του βιβλίο.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!