Ο Δαίμων της λύπης

22.11.2016

lion_b

Ο Δαίμων της λύπης έκανε πάλι γιορτή, ενώ ο κόσμος αγριεμένος ήταν έτοιμος να εκραγεί. Το λιοντάρι της ανδρείας εμφανίζεται σαν δράκος και χρυσίζει τον αέρα με σπίθες αντοχής, διαλύοντας τη γιορτή του πόνου και του φόβου.

Στέλνει ο Δαίμων ύαινες να τρομάζουν τα παιδιά στον ύπνο τους τη νύχτα μα και τη μέρα. Θέσπισε νόμο με την κτήση να ντύνεται τα πένθιμά της και να χορεύει στο ρυθμό του φονιά. Ο χειρότερος Δαίμονας! Ο πιο μισητός! Σε κάνει να τα βλέπεις όλα μάταια και να ξεχνάς την ομορφιά της ζωής. Ο Δαίμων της λύπης τώρα σε έχει καταβάλλει, σε καταδιώκει και σε θάβει ζωντανό. Ο γητευτής της ύαινας, σου έστησε καρτέρι. Τη φτωχολογιά βασανίζει και κρεμά. Ο φόρος και η πείνα κυριαρχούν ως οι αντικαταστάτες των συνθημάτων και με μια φωνή μουγκή παραλύουμε στους δρόμους. Το λιοντάρι της ανδρείας αργοπεθαίνει πονεμένο από το παιχνίδι της δαιμονικής έχθρας.

Προσέξτε, τα παιδιά πεθαίνουν! Με τις ύαινες δεν  έμαθαν να παλεύουν και οι έμποροι κρατούν αμπαρωμένες τις πόρτες, αναμένοντας πότε θα ’ρθει ο καιρός που το καλό το μερτικό θα φορεθεί στην τσέπη. Μέσα σ’ αυτόν τον κυκλώνα, οι δυνατοί διαπρέπουν και οι «ταπεινοί» φτωχαίνουν. Σήμερα γεννιέται ένας εμφύλιος διωγμός έχοντας ως πιο μεγάλη πράξη του την απραξία! Γίναμε περίγελος της πείνας, αδυνατίσαμε, αφού δεν δεχτήκαμε τη λάμψη του λιονταριού.

Ξάφνου απ’ την κορυφή ξεπροβάλλει ένα ισχνό πλέον λιοντάρι που το υποδέχονται με πέτρες και βρισιές. Είναι ισχνό γιατί το πρόδωσε το σώμα του. Όμως, συνεχίζει να πολεμά τις ύαινες, που πέφτουν σαν τα όρνια, μόνος και γέρικος. Με βασιλική καρδιά πετυχαίνει την ανάκαμψη μέσα στην ερημοποίηση των ψυχών. Το τοπίο, ξηρό και εύθραυστο, διαφεντεύει τα μυαλά των πληγωμένων ερπετών, των ανθρώπων. Μόνο το λιοντάρι παραμένει ανυπότακτο και φωτεινό, γιατί έμαθε να γίνεται φως προκειμένου να βλέπει συνεχώς κι άλλο φως.

Επιτέλους, η λάμψη του λιονταριού ζέστανε της ψυχής τον παγετό δίνοντάς του μορφή. Τώρα, η σωτηρία ψάλλει τη χαρά λυτρωμένη από τα υπόγεια της θλίψης. Αυτός ο ανυπότακτος, ο λαμπερός παλμός, που ξέρει καλά την τέχνη του Ιπποκράτη, ήρθε για να γιορτάσουμε την Ανάσταση και της ψυχής το χάδι, την Αγάπη. Κρατά στα δόντια του τα σκοινιά του γκρεμισμένου μας λυγμού και τα σέρνει μέχρι να βρουν γόνιμο έδαφος. Καμαρώστε τον, τα καταφέρνει!

Αλλά, κάποια κομμάτια του λυγμού ψάχνουν το δηλητήριο που έπεσε κάτω και μπλέκονται στα αγκάθια δημιουργώντας κόμπους, γόρδιους δεσμούς και κλειδωμένες πόρτες. Δεν πρόσεξαν τα ρόδα και ρίχτηκαν στα αγκάθια. Στους σταθμούς της ζωής, ανηφοριές και κατηφοριές θα βρεις, χάσματα και αποστάσεις. Μα αν τον δαίμονα της λύπης επικαλεστείς, τότε όλα θα σε οδηγούν στο κακό και θα ψάχνεις στο δηλητήριο το γλυκό. Μα σαν φτιάξεις στους κυματισμούς της ψυχής πολύχρωμες ωδές, τότε αερόστατα θα οδηγείς στον ανάλαφρο βοριά!

 

_

γράφει η Μαρία Καντάνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου