Ο Δαίμων της λύπης

22.11.2016

lion_b

Ο Δαίμων της λύπης έκανε πάλι γιορτή, ενώ ο κόσμος αγριεμένος ήταν έτοιμος να εκραγεί. Το λιοντάρι της ανδρείας εμφανίζεται σαν δράκος και χρυσίζει τον αέρα με σπίθες αντοχής, διαλύοντας τη γιορτή του πόνου και του φόβου.

Στέλνει ο Δαίμων ύαινες να τρομάζουν τα παιδιά στον ύπνο τους τη νύχτα μα και τη μέρα. Θέσπισε νόμο με την κτήση να ντύνεται τα πένθιμά της και να χορεύει στο ρυθμό του φονιά. Ο χειρότερος Δαίμονας! Ο πιο μισητός! Σε κάνει να τα βλέπεις όλα μάταια και να ξεχνάς την ομορφιά της ζωής. Ο Δαίμων της λύπης τώρα σε έχει καταβάλλει, σε καταδιώκει και σε θάβει ζωντανό. Ο γητευτής της ύαινας, σου έστησε καρτέρι. Τη φτωχολογιά βασανίζει και κρεμά. Ο φόρος και η πείνα κυριαρχούν ως οι αντικαταστάτες των συνθημάτων και με μια φωνή μουγκή παραλύουμε στους δρόμους. Το λιοντάρι της ανδρείας αργοπεθαίνει πονεμένο από το παιχνίδι της δαιμονικής έχθρας.

Προσέξτε, τα παιδιά πεθαίνουν! Με τις ύαινες δεν  έμαθαν να παλεύουν και οι έμποροι κρατούν αμπαρωμένες τις πόρτες, αναμένοντας πότε θα ’ρθει ο καιρός που το καλό το μερτικό θα φορεθεί στην τσέπη. Μέσα σ’ αυτόν τον κυκλώνα, οι δυνατοί διαπρέπουν και οι «ταπεινοί» φτωχαίνουν. Σήμερα γεννιέται ένας εμφύλιος διωγμός έχοντας ως πιο μεγάλη πράξη του την απραξία! Γίναμε περίγελος της πείνας, αδυνατίσαμε, αφού δεν δεχτήκαμε τη λάμψη του λιονταριού.

Ξάφνου απ’ την κορυφή ξεπροβάλλει ένα ισχνό πλέον λιοντάρι που το υποδέχονται με πέτρες και βρισιές. Είναι ισχνό γιατί το πρόδωσε το σώμα του. Όμως, συνεχίζει να πολεμά τις ύαινες, που πέφτουν σαν τα όρνια, μόνος και γέρικος. Με βασιλική καρδιά πετυχαίνει την ανάκαμψη μέσα στην ερημοποίηση των ψυχών. Το τοπίο, ξηρό και εύθραυστο, διαφεντεύει τα μυαλά των πληγωμένων ερπετών, των ανθρώπων. Μόνο το λιοντάρι παραμένει ανυπότακτο και φωτεινό, γιατί έμαθε να γίνεται φως προκειμένου να βλέπει συνεχώς κι άλλο φως.

Επιτέλους, η λάμψη του λιονταριού ζέστανε της ψυχής τον παγετό δίνοντάς του μορφή. Τώρα, η σωτηρία ψάλλει τη χαρά λυτρωμένη από τα υπόγεια της θλίψης. Αυτός ο ανυπότακτος, ο λαμπερός παλμός, που ξέρει καλά την τέχνη του Ιπποκράτη, ήρθε για να γιορτάσουμε την Ανάσταση και της ψυχής το χάδι, την Αγάπη. Κρατά στα δόντια του τα σκοινιά του γκρεμισμένου μας λυγμού και τα σέρνει μέχρι να βρουν γόνιμο έδαφος. Καμαρώστε τον, τα καταφέρνει!

Αλλά, κάποια κομμάτια του λυγμού ψάχνουν το δηλητήριο που έπεσε κάτω και μπλέκονται στα αγκάθια δημιουργώντας κόμπους, γόρδιους δεσμούς και κλειδωμένες πόρτες. Δεν πρόσεξαν τα ρόδα και ρίχτηκαν στα αγκάθια. Στους σταθμούς της ζωής, ανηφοριές και κατηφοριές θα βρεις, χάσματα και αποστάσεις. Μα αν τον δαίμονα της λύπης επικαλεστείς, τότε όλα θα σε οδηγούν στο κακό και θα ψάχνεις στο δηλητήριο το γλυκό. Μα σαν φτιάξεις στους κυματισμούς της ψυχής πολύχρωμες ωδές, τότε αερόστατα θα οδηγείς στον ανάλαφρο βοριά!

 

_

γράφει η Μαρία Καντάνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Διαβάστε κι αυτά

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου