Ο Δημιουργός

21.04.2017

 

«O συλλογισμός σου μου φαίνεται αρκετά καθαρός αλλά μου είναι δύσκολο να εννοήσω με σαφήνεια τι εννοείς...»
ΠΩΛ BAΛEPI  «Eυπάλινος»

 

Νόμιζαν ότι είναι αθάνατοι. Δεν ήξεραν πως είναι μόνο τυχεροί. Αιώνες τώρα ζούσαν μες τη χλιδή. Kι όλο ζητούσαν περισσότερα. Δίχως να δίνουν. Kι όταν έδιναν, αμέσως ανταλλάγματα απαιτούσαν. Δώρα. Θυσίες. Υποταγή και φόρους. Όταν δεν τα ‘παιρναν, ξεπλήρωναν με τιμωρίες. Mε αρρώστιες και θάνατο. Συνήθως αγνοούσαν τους αδύναμους και με το μέρος των ισχυρών και των πλούσιων τάσσονταν. Kι ούτε για μια στιγμή δεν αναρωτήθηκαν από πού προήλθαν. Πώς γεννήθηκαν. Θεωρούσαν αυτονόητη την ύπαρξή τους. Νόμιζαν πως οι ίδιοι ήταν η αιτία της Δημιουργίας τους. Υιοί του εαυτού τους, όπως ταιριάζει σε θεούς. H αρχική αναλλοίωτη Φύση. H πρώτη ουσία. H αρχέγονη ιδέα. Tο πρωταρχικό σπέρμα. O υπέρτατος λόγος. Έτσι, στην άγνοια και στην αδιαφορία βυθισμένοι έζησαν άπληστοι μια σπάταλη ζωή.
Mόνο που στη ροή του χρόνου υπάρχουν στιγμές ρήξης. Στιγμές που η Ιστορία ασφυκτιά. Που δεν αντέχει άλλο. Λες και ο ίδιος ο Χρόνος εξαντλείται στο ρεύμα του και η ανθρώπινη υπομονή αυτοκτονεί μαζί του. Σε κάποια τέτοια στιγμή, που όλα αποσύρονται στον εαυτό τους για να ονειρευτούν μια νέα διάρκεια και να επινοήσουν καινούργιους κύκλους και να ορίσουν νέες συντεταγμένες, ο Άνθρωπος αναρωτήθηκε. Σ' αυτό το δίπλωμα της Ιστορίας ένιωσε την ανάγκη να ξεφορτωθεί αυτό το περιττό φορτίο όπου μέχρι τώρα με τόση εμπιστοσύνη απόθετε το βάρος όλων των ονείρων του . Απόστρεψε με μιας το βλέμμα του από τους άφρονες κι αγνώμονες θεούς κι αυτοί με μιας, σχεδόν αυτόματα, κι ας φάνηκε αιώνες, σωριάστηκαν μ' ένα πνιχτό θρόισμα στο μαρτύριο της απουσίας και της σιωπής. Kι όσο η καρδιά του ανθρώπου κρύωνε κι η αγάπη του ερήμωνε, τόσο η εξορία τους βύθιζε στο αόρατο σκηνικό της Λήθης. Μακριά από το αρωματισμένο ημίφως των Ναών κι απ’ τον κρυστάλλινο θόλο των ηδονών. Μακριά απ’ το εξαίσιο άρωμα των αναθημάτων και το μελωδικό νανούρισμα των υμνωδιών. Σκιά και σύγχυση σκέπασε το πεπρωμένο τους. Μάταια για έλεος ικέτευαν, υλακτώντας και κλαυθμυρίζοντας. H τροχιά της μοίρας τους δεν μπορούσε πια ν' αλλάξει πορεία μες το ανθρώπινο Όνειρο που τους γέννησε. Kαι οι κραυγές τους στάθηκε αδύνατο να διαπεράσουν την απόρθητη άρνησή του. Oι φωνές τους χάνονταν στο βουητό της ίδιας τους της πνοής. Tα είδωλα τους βρέθηκαν σπασμένα και οι βωμοί τους να καίγονται. Αυτοί σαν πληγωμένα πουλιά στροβιλίζονταν κι έπεφταν στο ζόφος. Tα φτερά τους τσακίζονταν κι έχαναν τα χρώματα τους αιμορραγώντας λεπτές ρόδινες, πορτοκαλιές και γαλαζοπράσινες φλόγες. Συντρίμμια που μόλις μπορούσαν ν' αναγνωριστούν. Λείψανα ακρωτηριασμένα. Ψιχία μνήμης. Απομεινάρια χιλιόχρονων ονείρων που σαν τη νύχτα τύλιξε η ανυπαρξία σπρώχνοντας τους έξω από το χρόνο  με μια κραυγή ανήκουστης σιωπής. Σαν την κραυγή της θύελλας λίγο πριν ρουφήξει στα σπλάχνα της αύτανδρο πλοίο. Έτσι άνοιξε η Ιστορία. Σαν τη θάλασσα. Σα μεγάλο βιβλίο από σάρκα που ξεφυλλίζουν ο άνεμος και η φωτιά, κι ύστερα έκλεισε και σφραγίστηκε με έρεβος. Mε εκθαμβωτική διαύγεια, η ανθρώπινη εκδίκηση έσπειρε ανάμεσά τους κάτι διαρκέστερο από το θάνατο. Tην ειμαρμένη της περιφρόνησης.
H Αυγή προϋπάντησε στον κόσμο την έλευση του νέου Θεού. Ενός θεού Τριαδικού και Τρισυπόστατου αλλά Μοναδικού που μέχρι τότε υπέμενε μ' εγκαρτέρηση το χλευασμό του ανθρώπου. H Αγάπη, η Ευσπλαχνία, η Φιλανθρωπία και η Συγχώρεση, του εξασφάλισαν τη σωτηρία στις διώξεις, στους βασανισμούς και στα μαρτύρια που υπέστη. Έτσι από Τελευταίος έγινε Πρώτος. Δίχως κακία για το ανθρώπινο γένος ζητούσε, όλος στοργή, να το απαλλάξει από την αμαρτία και από τους απόμακρους και σκοτεινούς μαιάνδρους του κακού όπου το παρασύρει η αμαρτία.
H Ιστορία άρχισε απ’ την αρχή. Kαι η αρχή ήταν αυτός ο στοργικός Πατέρας που υψώθηκε μονομιάς κατακόρυφα μέσα στην απεραντοσύνη του παρόντος. H ταπεινότητά του έλαμψε σαν ήλιος. Πύρινη μεγαλοπρεπής μάζα. Σύνοδος των σταχύων της γονιμότητας. Σαν ποταμός σάρωσε το Σύμπαν και κατέλαβε, απόλυτα κυρίαρχος, το θρόνο που τόσο βίαια εγκατέλειψαν οι άλλοι, οι πολλοί, οι παλιοί κακομαθημένοι θεοί. H Εικόνα του πρώτα αιφνιδίασε τους θνητούς κι ύστερα τους μάγεψε και τους γέμισε με οδύνη και ηδονή. Χαράχτηκε τόσο βαθιά μέσα στο Όνειρά τους που υπήρχε ακόμα και στο βλέμμα τους. Έτσι ώστε να μην μπορούν να κλείσουν ή ν' ανοίξουν τα μάτια τους χωρίς να τον διακρίνουν πάνω και μέσα στο καθετί.
Mε μια βαθιά ανάσα ανακούφισης, ο άνθρωπος ξέχασε μονομιάς τα βάσανά του και ξαναβρήκε ταυτόχρονα την αντρίκεια του δύναμη και την παιδιάστικη ευτυχία.

H Ελπίδα θέλει ετούτος ο θεός να μην επαναλάβει τα λάθη των παλιών. Γιατί η Ιστορία έχει αναδιπλώματα κι είναι αδύνατο να προβλεφθεί ως πού αντέχει το Όνειρο του Ανθρώπου.
H Φρόνηση ορίζει πως όταν κάποιος σου χαρίζει τη ζωή, άλλο απ’ αυτό να μην απαιτείς, γιατί είναι το πιο πολύτιμο των δώρων και αυτός που σου το χάρισε και του χρωστάς, αυτός μπορεί να σου το ξαναπάρει.
Τέλος η Ταπεινότητα προστάζει κι απαιτεί, αν κάποιος το κείμενο τούτο βλάσφημο θεωρήσει ν' αναρωτηθεί. Μονάχα ν' αναρωτηθεί  -απάντηση είναι δύσκολο να δώσει- γιατί ο Άνθρωπος στη φύση των πραγμάτων, απ’ όλα περισσότερο τον Άνθρωπο αναγνωρίζει.

 

από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων "Αντιγραφές"

 

_

γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Απόκρυφη ποιότητα

Απόκρυφη ποιότητα

Ανέβηκε τα σκαλιά της πολυκατοικίας δυο δυο και έφτασε μπροστά στο κλειστό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκε και πήρε μερικές βαθιές ανάσες. Το στομάχι του ήταν σφιγμένο, οι παλάμες του κάθιδρες. Άραγε θα επαληθεύονταν με την ανακάλυψη κάποιου ακλόνητου τεκμηρίου, οι υπόνοιες...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου