τοβιβλίο.net

Select Page

Ο Λουκάς Κονανδρέας συνομιλεί με τη Μαρία Κυπραίου

Ο Λουκάς Κονανδρέας συνομιλεί με τη Μαρία Κυπραίου

Λουκάς Κονανδρέας

Κύριε Κονανδρέα σας καλωσορίζουμε στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net

Το βιβλίο “Καλύτερα Σκοτωμένη παρά Χωρισμένη”, εκτός από την αφήγηση μιας ιδιαίτερης και τραγικής ιστορίας, θα λέγαμε ότι αποτελεί και ένα ψυχογράφημα της ελληνικής κοινωνίας της δεκαετίας του ’50. Αν κάνουμε ένα άλμα στο χρόνο και έρθουμε στο σήμερα, πιστεύετε ότι γυναίκες σαν την Παναγιώτα συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα;

Τα τελευταία δυο χρόνια, από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο στην Αμερική, υπάρχει στην αίθουσα αναμονής στο κέντρο επειγόντων περιστατικών που διευθύνω στο Στάμφορντ Κοννετικατ στις ΗΠΑ ένα Πόστερ που γράφει «Καλύτερα Σκοτωμένη Παρά Χωρισμένη» για να το βλέπει ο κόσμος και να μαθαίνεται. Η γραμματέας του γραφείου, όλα αυτά τα χρόνια έκανε ένα είδος έρευνας ρωτώντας τις γυναίκες που επισκέπτονταν το ιατρείο μου αν συμφωνούν με το μήνυμα αυτό. Οι απαντήσεις τους ήταν όλες αρνητικές και υπήρξαν μόνο δυο Ινδές που απάντησαν ότι συμφωνούν.

Πιστεύω ότι ο τρόπος που έφτασε η Παναγιώτα να πει το «Καλύτερα Σκοτωμένη Πάρα Χωρισμένη» ήταν ασυνήθιστο και ακραίο ακόμη και τότε. Αν κάποια φυσιολογική γυναίκα το λέει και σήμερα δεν το εννοεί και το εκφράζει σε κάποια στιγμή απελπισίας/ μελαγχολίας και το ξεχνά , όταν της περάσει.

 

Η συγγραφή του βιβλίου απαιτούσε και εκτενή έρευνα. Πόσο εύκολη ή δύσκολη ήταν η διαδικασία της συγκέντρωσης των στοιχείων και πόσο καιρό χρειάστηκε;

Αλλά όλα όσα είχα ακούσει από τον πατέρα μου ήταν στο νου μου. Δεν υπήρχε κάτι στο χαρτί γραμμένο που να με κατοχυρώνει. Έτσι χρειάστηκε να ψάξω και για πάνω από δέκα χρόνια μάλιστα. Οι εφημερίδες ήταν εύκολο να φωτογραφηθούν αλλά είχε κόστος. Για τα πρακτικά από τις δίκες ένας θεός ξέρει πως με ώθησε να τα κυνηγήσω, όταν όλοι μου έλεγαν «στα 25 χρόνια καταστρέφονται όχι στα 50 που είναι τώρα». Ήμουν τυχερός να τα βρω επειδή φυλάσσονταν για εκπαιδευτικούς λόγους στις δικαστικές και αστυνομικές αρχές.

Εκτός των άλλων χρειάστηκε να πάρω πάνω από 160 συνεντεύξεις. Αυτό ήταν και το πιο κουραστικό, το πιο δύσκολο. Η κάθε μια χρειαζόταν προετοιμασία. Κάμποσα από τα άτομα που πλησίασα ή δεν ήθελαν να μιλήσουν ή είχαν θολωμένη μνήμη που αν δεν το αντιλαμβανόμουν και δεν το διασταύρωνα με άλλες πιο βάσιμες πληροφορίες θα είχα πρόβλημα αξιοπιστίας της όλης ιστορίας. Ή έπρεπε να κάνω στην αρχή της συνέντευξης μια γρήγορη αξιολόγηση της διανοητικής κατάστασης του συνομιλητή, οι περισσότεροι των οποίων ήταν πάνω από 70, για να καταλάβω τι βάση να δώσω στις πληροφορίες που μου έδινε. Σε μερικές περιπτώσεις απάντησα πιο πολλές ερωτήσεις σαν Γιατρός από όσες απαντήσεις πήρα στις ερωτήσεις μου. Αλλά μεγάλη, εμπειρία… Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα ρυτιδωμένα μέτωπα που συνοφρυώνονταν, καθώς γερασμένα μυαλά προσπαθούσαν να συλλάβουν φευγαλέες αναμνήσεις.

Ξεκινώντας την έρευνα για τη συγκεκριμένη υπόθεση, γνωρίζατε από την αρχή ότι θα οδηγήσει στη δημιουργία του βιβλίου ή προέκυψε στην πορεία;

Τα στοιχεία που είχα από παλαιοτέρα ήταν τα περισσότερα στο νου μου. Μερικά ήταν σε πρόχειρο χαρτί που κρατούσα χωρίς να ξέρω το λόγο. Όταν πήρα την απόφαση για την συγγραφή του βιβλίου, η ερευνά είχε συγκεκριμένο λόγο και σκοπό.

[…]

γράφει η Μαρία Κυπραίου

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος