Ο Παρανομούλης

6.01.2017

Με σταμάτησε στη Μιχαλακοπούλου αγχωμένος.

"Νέο Κόσμο" μου είπε.

Έδειχνε κονομημένος άνθρωπος και καθώς πρέπει.

"Παλιομέρα σήμερα, μου χάλασε το αυτοκίνητο κι έχω και ραντεβού."

Δεν πολυμίλησα, μιλούσε εκείνος κι έλεγα κανένα "ναι" κι εγώ.

"Έχω να πάρω μια κυρία στην Ηλία Ηλιού και θα μας πας παραλία στη συνέχεια" μου είπε κι εγώ περίμενα το υπόλοιπο της ιστορίας, όμως τελικά μίλησα.

"Η σύζυγος είναι;" τόλμησα να ρωτήσω.

"Σύζυγος υπάρχει και δεν υπάρχει φίλε μου. Είμαστε απλά συγκάτοικοι. Φιλεναδίτσα είναι η κοπέλα και απλά θα πάμε σε κάποιο ξενοδοχείο για λίγη ώρα."

"Περνάς ζόρι, σε καταλαβαίνω, η συγκατοίκηση με την υποτιθέμενη σύζυγο είναι βαρύ πράμα, ασήκωτο, όμως να προσέχεις γιατί ο Μεγάλος από πάνω τα τσιλιμπουρδίσματα τα απεχθάνεται" του είπα και δεν πήρα απάντηση.

Κάπου στην Ηλιού μπήκε μια νεαρά με προκλητικό ντύσιμο.

Το αυτοκίνητο γέμισε αρώματα.

Η νεαρά είχε πονηρό βλέμμα και κόλλησε πάνω του.

"Όλα καλά σήμερα;" τον ρώτησε.

"Λίγες αναποδιές μωρό μου είχα, μου χάλασε και το αυτοκίνητο, όμως με εσένα θα φτιάξουν όλα."

Σκεφτόμουνα πως ο Μεγάλος του έδινε μερικές αναποδιές μπας και αλλάξει μυαλό, όμως ο άνθρωπος μέσα στο αδιέξοδό του, έκανε πράγματα που ταράζουν τις συμπαντικές ισορροπίες...

Έξω από ένα ξενοδοχείο τής παραλιακής τους άφησα.

Μου έδωσε είκοσι ευρώ και μου είπε να κρατήσω τα ρέστα, σχεδόν ένα τάληρο.

Ευχαρίστησα κι έφυγα.

Στον καθρέφτη μου τους έβλεπα να φιλιούνται καθώς έμπαιναν στο ξενοδοχείο.

Λίγο πιο κάτω έστριψα σε ένα στενό.

Ήταν ένα εκκλησάκι εκεί που πήγαινα πολλές φορές για να ηρεμήσω λίγο στο φως των κεριών.

Πάρκαρα πρόχειρα κι έβγαλα ένα πεντάευρο.

Ήταν το μπουρμπουάρ.

Τέτοια λεφτά δεν τα ήθελα, όμως προτιμούσα να ανάψω ένα κερί για εκείνον τον άνθρωπο. Μόνο ο Μεγάλος θα μπορούσε να του δώσει λύσεις, να του φωτίσει το δρόμο κι ίσως το έκανε...

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ζωτικό ειδύλλιο

Ζωτικό ειδύλλιο

-Αυτό είναι δικό σας, είπε ο πωλητής μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που αποκάλυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του, δίνοντας στο Σταμάτη το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκείνος το περιεργάστηκε στη χούφτα του με δέος, σα να κρατούσε το άγιο δισκοπότηρο. Κάθισε στη θέση του οδηγού και...

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Στον καφενέ της μικρής πλατείας

Ο Τάσος, ο καφετζής, έφτασε όπως πάντα στην ώρα του, ν’ ανοίξει αχάραγα τον καφενέ, που βρισκόταν σε μια γωνιά της μικρής πλατείας. Ήδη απ’ έξω ήσαν καθισμένοι, να τον προσμένουν, τα πρώτα μαστόρια, που είχαν για πιάτσα το μαγαζί. -Καλημέρα. Πρωινοί, πρωινοί, βλέπω....

Πέρσα – Στέφανος

Πέρσα – Στέφανος

Όταν γνώρισα την Πέρσα ήμουνα πολύ νέος, ίσως πολύ νεώτερος απ’ αυτήν, αλλά με τις γυναίκες ποτέ δεν ξέρεις. Μόλις είχα τελειώσει τις Πανεπιστημιακές μου σπουδές και μιας και δεν γινόταν καν λόγος για μεταπτυχιακές στο εξωτερικό, λόγω οικονομικής αδυναμίας, (σημ. στην...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου