Επιλέξτε Page

Ο έρωτας στα χρόνια του φόβου

30.01.2018

Φόβος, Φίμωτρο, Φευγιό.

Συναίσθημα, Σκίρτημα, Σαγήνη της ψυχής.


Νυχτερινή περιπολία.

Οι ποιητές και οι στιχουργοί δεν κοιμούνται τα βράδια.

Η έμπνευση τους βρίσκεται σε έξαρση και αποζητά

την πένα τους για να χαραχθεί σε λευκές σελίδες και μετά με τη σειρά της

να χαράξει την καρδιά, συνήθως με σημάδια - αμυχές του έρωτα.

Θα μιλήσω ελεύθερα, θα μιλήσω όπως μόνο η γλώσσα της ψυχής μιλά.

Όσο και αν με φοβίζει, όσο και αν με πονά ο αριβίστας έρωτάς σου.

Η ανάγκη αυτή ξεπερνά τις αναστολές.

Κάθε σου λέξη ξεσήκωνε το νου, έκανε το σώμα να ριγεί.

Σιωπούσα για να μην προδοθεί ο πόθος, η τρέλα.

Τα έπνιγα μέχρι να το σώμα να ματώσει.

Ο πόνος καταργεί στιγμιαία κάθε πρωτόγονη επιθυμία.

Και εσύ να λες και άλλα και άλλα...

Και εγώ να ακούω, να νιώθω όλα, όλα.

Πώς γίνεται πριν με μάθεις να ξέρεις κάθε κύτταρό μου;

Πώς;

Βαριά η ανάσα... αυτή μονάχα δε μπορούσα να την κρύψω.

Βασάνιζε το κορμί.

Κράτησα εκείνη τη φράση φυλακτό μου: "Πρώτη φορά που απογειωνόμαστε μαζί"

Ψέματα ήταν... προϋπήρξαν πολλές άλλες που απογειωθήκαμε μαζί, ξανά και ξανά!

Φοβάται η λογική την τρέλα.

Πάντα την νικά.

Μα εσύ μη φοβάσαι. Εγώ πάντα ισορροπώ.

Κοιμήσου...

Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που σκίρτησε η καρδιά;

Τόσα όσα οι ποιητές γράφουν ποιήματα.

Εκεί ζουν τους μύθους και τα όνειρά τους.

Εκεί ο έρωτας ταξιδεύει από τα χρόνια του φόβου

στα χρόνια της απόλυτης ελευθερίας και καταλήγει στην αιωνιότητα.

Εκεί αποκτά φτερά η ψυχή και απαγορεύεται η προσγείωση.

Είναι ποινικό αδίκημα.

Η ποινή μεγάλη. Αιώνια απαγόρευση χρήσης του ονείρου.

Δίχως όνειρα δε ζεις.

Καληνύχτα, σκίρτημά μου. Καληνύχτα.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου