Ο ήλιος κλέβει την ευχή

2.08.2018

Ξημέρωμα κι ο ήλιος τρυπώνει στα κλειστά σου βλέφαρα. Μια καλημέρα παίζει με το νυσταγμένο σου πρόσωπο και σου φωνάζει να έρθεις μαζί της. Η μέρα ξημερώνει με τον ίδιο τρόπο όπως όλες οι μέρες. Διαφέρουν στα σημεία μα ποτέ στην αγάπη. Μια αλληλουχία από καθαρές σκέψεις σε φροντίζει, σε ελπίζει, σε ζει. Ο ήλιος κλέβει την ευχή και ένα νησί που άλλο δεν υπάρχει στο χάρτη την στέλνει στα νερά μιας γαλάζιας θάλασσας για να την πιάσεις στην βουτιά και στην αγκαλιά σου αμμουδιά χρυσή να στεγνώσει. Πάντα θα κρέμεται ένα ευχαριστήριο σημείωμα στον ουρανό από μια καρδιά που πιστεύει στο απίστευτο. Πάντα θα κλείνουν τα μάτια με ευγνωμοσύνη στους μόνιμους και στους περαστικούς πάνω σε εκείνον τον αγαπημένο κοινό άξονα. Ξημέρωμα κι η μέρα έχει ένα αχ παραπάνω. Από εκείνο που δεν θα το μαρτυρήσει η προηγούμενη νύχτα μα ούτε και το Αυγουστιάτικο φεγγάρι. Με το καράβι της καρδιάς στον δρόμο της αγάπης η θάλασσα της θλίψης σβήνει από μια σίγουρη χαρά. Κουπί να της κάνει ο νους κι ο δρόμος να ανοίγει για τα όνειρα. Κάτω από το παράθυρο καντάδα κάνει η αγκαλιά που ζηλεύει και το πιο όμορφο τραγούδι σου ψιθυρίζει πως ακόμα δεν σου το είπε. Μα με το θέλημα των καιρών οι τόκοι θα γεμίζουν το πεντάγραμμο όπως εσύ ετούτη την καρδιά που βαθιά χαραγμένα έξι γράμματα φυλά έχοντας δώσει όρκο βαρύ που ποτέ δεν θα μπορέσει να λησμονηθεί.

 

στην Ν.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου