Ο αέρας άλλαξε, οι ανάσες μου μυρίζουν Άνοιξη.

Μόνο που φέτος η αμυγδαλιά μας ξέχασε να ανθήσει.

Γεννούνε μίσος οι καιροί, σκληροί ‘ναι κι άδικοι,

γυρεύει αίμα η ιστορία τον τροχό για να γυρίσει!

 

Ο αέρας άλλαξε, η γη δε γέμισε λουλούδια,

μπουμπούκια άσκαστα πέσαν στη λάσπη

τα όνειρά μας.

Λυπητερές οι μουσικές, θλιμμένα τα τραγούδια,

κι οι δρόμοι μοιάζουν σφαλιστοί για τα παιδιά μας.

 

Ο αέρας άλλαξε, ξέχασε να μοσχοβολάει η φύση,

Ο έρωτας μοιρολογά, ανήμπορος πια ν’ αγαπήσει.

Κορμί δε βρίσκει να χωρά, καρδιά για να χτυπήσει,

άνθη δεν έχει αμυγδαλιάς, μαλλιά να τα στολίσει.

 

Ο αέρας άλλαξε, τα αγκάθια μπήγονται βαθιά

ως την καρδιά.

Το αίμα κυλάει βιαστικά, να ποτιστεί το χώμα.

Ίσως σαν πνίξει τ’ άδικο, να μπουμπουκιάσει η αμυγδαλιά.

Και τότε μόνο, δεν ξέρω... ίσως και να προλαβαίνουμε ακόμα!

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!