Ο ανήσυχος

21.07.2018

Ποτέ δεν ήμουν λάτρης των εύκολων απαντήσεων. Πάντοτε βασανιζόμουν από μία ενδόμυχη ανησυχία. Την ανησυχία της απορίας. Οι ερωτήσεις μου λάμβαναν πάντα την ίδια στεγνή, ξερή έως και αδιάφορη καμιά φορά, απάντηση: "Γιατί έτσι" ενώ άλλοτε υπήρχε η έντονη δυσφορία, στα όρια της αγανάκτησης: "Τι ψάχνεις μωρέ τώρα;". Πώς μία κοινωνία έμαθε να λειτουργεί με το ''έτσι'' και το ''ωχ αδερφέ, τι ψάχνεις''; Πώς θεωρήθηκαν αυτονόητες οι απαντήσεις και ηλίθιες οι ερωτήσεις; Και γιατί να μην ισχύει το αντίστροφο; Γιατί δηλαδή να μην είναι αυτονόητες οι ερωτήσεις και ηλίθιες οι απαντήσεις; Σε έναν κόσμο με τη μάσκα της αληθοφάνειας πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που φαίνεται αληθινό ή μοιάζει κοινά αποδεκτό είναι πράγματι έτσι; Ο προβληματισμός μου οξύνθηκε όταν ήρθα αντιμέτωπος με την αλληγορία του σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνα. Επομένως, ο κόσμος «μας» έχει τη διάσταση την οποία βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε; «Μπα, ανοησίες σκέφτομαι» είπα στον εαυτό μου και πιάνοντας το κεφάλι μου πίστευα ότι καθάρισα τη σκέψη μου από ανοησίες. Έπειτα, εντελώς τυχαία και απροσδόκητα, σε ένα παλιό σχολικό βιβλίο Φιλοσοφίας – από τις σπάνιες φορές που έψαξα για απάντηση σε σχολικό βιβλίο – το μάτι μου έπεσε σε ένα ιδιαίτερο χωρίο, περιθωριακό φαινομενικά, στην άκρη μιας σελίδας, δίπλα σε μία μικρή εικόνα που ήταν εντελώς αδιάφορη: «Όταν το παιδί ήταν παιδί, ρωτούσε: Γιατί εγώ να είμαι εγώ και όχι εσύ; Πότε άρχισε ο χρόνος και πού τελειώνει ο χώρος; Μήπως η ζωή μας πάνω στη Γη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα όνειρο; Μήπως αυτά που βλέπω, ακούω και μυρίζω είναι ένας φανταστικός κόσμος; Υπάρχει πράγματι το κακό; Υπάρχουν άνθρωποι πραγματικά κακοί; Πώς γίνεται εγώ, αυτός που είμαι τώρα, να μην υπήρχα πριν και μια μέρα να μην είμαι πια αυτός που είμαι τώρα;». Το απόσπασμα προερχόταν από το έργο «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, θεατρικού συγγραφέα και κινηματογραφικού παραγωγού. Λειτούργησε όπως ακριβώς και ο Πλάτωνας, επιτείνοντας την ανησυχία και τα ερωτηματικά, αλλά παράλληλα μου έδωσε και μία απάντηση: δεν είναι οι ερωτήσεις αυτές που είναι ηλίθιες!


_

γράφει ο Νίκος Πουλικίδης

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου