Ποτέ δεν ήμουν λάτρης των εύκολων απαντήσεων. Πάντοτε βασανιζόμουν από μία ενδόμυχη ανησυχία. Την ανησυχία της απορίας. Οι ερωτήσεις μου λάμβαναν πάντα την ίδια στεγνή, ξερή έως και αδιάφορη καμιά φορά, απάντηση: "Γιατί έτσι" ενώ άλλοτε υπήρχε η έντονη δυσφορία, στα όρια της αγανάκτησης: "Τι ψάχνεις μωρέ τώρα;". Πώς μία κοινωνία έμαθε να λειτουργεί με το ''έτσι'' και το ''ωχ αδερφέ, τι ψάχνεις''; Πώς θεωρήθηκαν αυτονόητες οι απαντήσεις και ηλίθιες οι ερωτήσεις; Και γιατί να μην ισχύει το αντίστροφο; Γιατί δηλαδή να μην είναι αυτονόητες οι ερωτήσεις και ηλίθιες οι απαντήσεις; Σε έναν κόσμο με τη μάσκα της αληθοφάνειας πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που φαίνεται αληθινό ή μοιάζει κοινά αποδεκτό είναι πράγματι έτσι; Ο προβληματισμός μου οξύνθηκε όταν ήρθα αντιμέτωπος με την αλληγορία του σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνα. Επομένως, ο κόσμος «μας» έχει τη διάσταση την οποία βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε; «Μπα, ανοησίες σκέφτομαι» είπα στον εαυτό μου και πιάνοντας το κεφάλι μου πίστευα ότι καθάρισα τη σκέψη μου από ανοησίες. Έπειτα, εντελώς τυχαία και απροσδόκητα, σε ένα παλιό σχολικό βιβλίο Φιλοσοφίας – από τις σπάνιες φορές που έψαξα για απάντηση σε σχολικό βιβλίο – το μάτι μου έπεσε σε ένα ιδιαίτερο χωρίο, περιθωριακό φαινομενικά, στην άκρη μιας σελίδας, δίπλα σε μία μικρή εικόνα που ήταν εντελώς αδιάφορη: «Όταν το παιδί ήταν παιδί, ρωτούσε: Γιατί εγώ να είμαι εγώ και όχι εσύ; Πότε άρχισε ο χρόνος και πού τελειώνει ο χώρος; Μήπως η ζωή μας πάνω στη Γη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα όνειρο; Μήπως αυτά που βλέπω, ακούω και μυρίζω είναι ένας φανταστικός κόσμος; Υπάρχει πράγματι το κακό; Υπάρχουν άνθρωποι πραγματικά κακοί; Πώς γίνεται εγώ, αυτός που είμαι τώρα, να μην υπήρχα πριν και μια μέρα να μην είμαι πια αυτός που είμαι τώρα;». Το απόσπασμα προερχόταν από το έργο «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, θεατρικού συγγραφέα και κινηματογραφικού παραγωγού. Λειτούργησε όπως ακριβώς και ο Πλάτωνας, επιτείνοντας την ανησυχία και τα ερωτηματικά, αλλά παράλληλα μου έδωσε και μία απάντηση: δεν είναι οι ερωτήσεις αυτές που είναι ηλίθιες!


_

γράφει ο Νίκος Πουλικίδης