Ο ανήσυχος

21.07.2018

Ποτέ δεν ήμουν λάτρης των εύκολων απαντήσεων. Πάντοτε βασανιζόμουν από μία ενδόμυχη ανησυχία. Την ανησυχία της απορίας. Οι ερωτήσεις μου λάμβαναν πάντα την ίδια στεγνή, ξερή έως και αδιάφορη καμιά φορά, απάντηση: "Γιατί έτσι" ενώ άλλοτε υπήρχε η έντονη δυσφορία, στα όρια της αγανάκτησης: "Τι ψάχνεις μωρέ τώρα;". Πώς μία κοινωνία έμαθε να λειτουργεί με το ''έτσι'' και το ''ωχ αδερφέ, τι ψάχνεις''; Πώς θεωρήθηκαν αυτονόητες οι απαντήσεις και ηλίθιες οι ερωτήσεις; Και γιατί να μην ισχύει το αντίστροφο; Γιατί δηλαδή να μην είναι αυτονόητες οι ερωτήσεις και ηλίθιες οι απαντήσεις; Σε έναν κόσμο με τη μάσκα της αληθοφάνειας πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι αυτό που φαίνεται αληθινό ή μοιάζει κοινά αποδεκτό είναι πράγματι έτσι; Ο προβληματισμός μου οξύνθηκε όταν ήρθα αντιμέτωπος με την αλληγορία του σπηλαίου στην Πολιτεία του Πλάτωνα. Επομένως, ο κόσμος «μας» έχει τη διάσταση την οποία βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε; «Μπα, ανοησίες σκέφτομαι» είπα στον εαυτό μου και πιάνοντας το κεφάλι μου πίστευα ότι καθάρισα τη σκέψη μου από ανοησίες. Έπειτα, εντελώς τυχαία και απροσδόκητα, σε ένα παλιό σχολικό βιβλίο Φιλοσοφίας – από τις σπάνιες φορές που έψαξα για απάντηση σε σχολικό βιβλίο – το μάτι μου έπεσε σε ένα ιδιαίτερο χωρίο, περιθωριακό φαινομενικά, στην άκρη μιας σελίδας, δίπλα σε μία μικρή εικόνα που ήταν εντελώς αδιάφορη: «Όταν το παιδί ήταν παιδί, ρωτούσε: Γιατί εγώ να είμαι εγώ και όχι εσύ; Πότε άρχισε ο χρόνος και πού τελειώνει ο χώρος; Μήπως η ζωή μας πάνω στη Γη δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα όνειρο; Μήπως αυτά που βλέπω, ακούω και μυρίζω είναι ένας φανταστικός κόσμος; Υπάρχει πράγματι το κακό; Υπάρχουν άνθρωποι πραγματικά κακοί; Πώς γίνεται εγώ, αυτός που είμαι τώρα, να μην υπήρχα πριν και μια μέρα να μην είμαι πια αυτός που είμαι τώρα;». Το απόσπασμα προερχόταν από το έργο «Τα φτερά του έρωτα» του Βιμ Βέντερς, θεατρικού συγγραφέα και κινηματογραφικού παραγωγού. Λειτούργησε όπως ακριβώς και ο Πλάτωνας, επιτείνοντας την ανησυχία και τα ερωτηματικά, αλλά παράλληλα μου έδωσε και μία απάντηση: δεν είναι οι ερωτήσεις αυτές που είναι ηλίθιες!


_

γράφει ο Νίκος Πουλικίδης

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου