Ο εσωτερικός μας απολογισμός

19.01.2017

Αν η κρίση, η οποία ανελέητα μας καταδιώκει εσχάτως, ήταν ποτάμι που τα νερά του κανείς δε μπορεί να αγγίξει δύο φορές, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, ενδεχομένως σε αυτά να καθρεφτίζονταν άτεχνα ή και έντεχνα οι πιο βαθιές της αλήθειες. Ενδεχομένως να αναδείκνυαν και τον δικό σου πραγματικό εαυτό. Με τις δικές σου κρυφές και ανομολόγητες αλήθειες που άντεξαν στο χρόνο.
Και τώρα που τα νερά του μας έχουν για τα καλά παρασύρει, είναι ίσως η πλέον κατάλληλη στιγμή ν΄ αφουγκραστούμε την αέναη ροή του και να δούμε μέσα μας. Άλλωστε, για να μπορέσεις να πας πιο κάτω, πρέπει πάνω απ’ όλα να ξέρεις καλά ποιος είσαι. Να δεις κατάματα την ταυτότητά σου και, αν χρειαστεί, ν΄ αναμετρηθείς μαζί της. Γιατί οι δύσκολες περιστάσεις είναι αυτές που εξαναγκάζουν πάντα τους ανθρώπους να επιδοθούν σε βαθιές ενδοσκοπήσεις. Και φανερώνουν το αληθινό τους πρόσωπο.
Επιβάλλεται, ειδικά τώρα που ο κόσμος άλλαξε ερήμην μας. Τώρα που τρέχουμε να προφτάσουμε ό,τι έχει φύγει μπροστά. Να το αρπάξουμε και να φύγουμε μαζί του.
Πώς να κολυμπήσουμε, θα μου πεις, ξαφνικά στα βαθιά, όλοι εμείς που χρόνια ολάκερα απολαμβάναμε χωρίς ταραχές τις ζωές μας, εφησυχασμένοι και ανέμελοι μπρος στην ασφάλεια του εφήμερου και της τηλεοπτικής οθόνης; Μόνο που κανείς μας δεν κατάλαβε πως - χάριν της τεχνολογίας και της αισθητικής - όσο μεγάλωνε και στένευε αυτή η οθόνη, στένευε περιέργως και ο χώρος του δικού μας μυαλού…
Και να που πρέπει ξαφνικά τώρα να έχουμε άποψη για ό, τι συμβαίνει γύρω μας. Να εγκαταλείψουμε από τη μια στιγμή στην άλλη την ευκολία και την άνεση του «θεατή» και να ερμηνεύσουμε ανώτερους στοχασμούς και ιδέες. Να βρούμε λύσεις και τρόπους να σπρώξουμε τις μέρες. Πώς να μάθει να μετρά από το μηδέν ένας ολόκληρος λαός που ήξερε να μετρά πάντα με βάση το χρήμα; Πώς, όντας παραδομένοι χρόνια ολάκερα στο μεγαλείο του καταναλωτισμού, ξαφνικά να παρατήσουμε καταμεσής της διαδρομής όλα τ΄ «αναγκαία» που φορτωθήκαμε στους ώμους και να τρέξουμε να ταλαιπωρήσουμε το μυαλό; Πώς να το αφυπνίσουμε, έτσι απροετοίμαστο, ναρκωμένο από τη μέθη της ευημερίας;
Ήταν μεγάλη η εποχή του βολέματος. Το μάθαμε, έστω και καθυστερημένα. Τουλάχιστον, όμως, το μάθαμε. Πιάσαμε το υπονοούμενο. Μας πήρε χρόνο να συνειδητοποιήσουμε πως ήταν επίπλαστη η πραγματικότητα: χρήμα που έδειχνε ότι ποτέ δεν θα τελειώσει, ανεξήγητα μεγαλεία, φασαρία. Για το τίποτα. Όλο το κακό για το τίποτα. Για ό,τι δεν υπήρχε. Και όσο καμωνόμασταν τους μεγάλους, βουτούσαμε με το κεφάλι στην κατανάλωση και ξεμείναμε απ’ όλα αυτά για τα οποία λιγώνεται στ’ αλήθεια η ανθρώπινη ψυχή!
Τι σου είναι όμως το ανθρώπινο γένος!
«Αρκεί να περνάμε καλά» λέγαμε και ξαναλέγαμε, την ίδια στιγμή που καμωνόμασταν τους σπουδαίους. Με βλέμμα βουτηγμένο στη έπαρση. Και αυτό το «να περνάμε καλά» φαίνεται να μας ξεμπρόστιασε… Γιατί για χάρη του πόσα και πόσα δεν χρίσαμε απαραίτητα για τις ζωές μας. Και κάπου εκεί άρχισαν οι μαθηματικές πράξεις. Να προσθέτουμε. Να αφαιρούμε. Σαν τα παιδιά να βάζουμε στην άκρη το κρατούμενο, μήπως και στο τέλος βγει σωστή η πράξη. Κυρίως όμως να αφαιρούμε. Μία μεγάλη αφαίρεση που, ομολογώ, ξεπερνά τις δυνατότητές μου στα μαθηματικά, που ποτέ δεν αγαπούσα.
Και να ξέρεις. Όταν τα χρήματα στην τσέπη και στο πορτοφόλι λιγοστεύουν, λιγοστεύουν τα οράματα, οι στόχοι, τα όνειρα. Και τότε από απλός και καθημερινός άνθρωπος γίνεσαι ήρωας! Γιατί μην μου πεις πως δεν είναι ήρωας αυτός που αναμετριέται με το ελάχιστο, με τις αντοχές του, με τον ίδιο του τον εαυτό.
Και κάπου εκεί χάσαμε τον «άλλον», το διπλανό μας. Γνωστούς και φίλους. Γιατί και οι σχέσεις έγιναν ρηχές. Παρατημένες και σε εκκρεμότητα. Και είναι η πρώτη φορά που καλείσαι να καταγράψεις με μαθηματική ακρίβεια πόσους πραγματικά κουβαλάς μαζί σου. Το προσωπικό φορτίο σου δηλαδή. Και τα λόγια δε ρέουν πλέον αβίαστα. Δεν λαχανιάζουν οι λέξεις από τη λαχτάρα τους να βγουν και να σε κοιτάξουν κατάματα. Γιατί τα χρόνια των απότομων προσγειώσεων είναι πάντα δύσκολα και επιβάλλουν μόνο λαλίστατες σιωπές. Και αλλάζουν τον κώδικα επικοινωνίας. Και ο καρδιές μικραίνουν και δε χωρούν το νοιάξιμο και το μοίρασμα.
Δεν ξέρω αν η κρίση αυτή είναι ποτάμι ή θάλασσα. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα νερά της ξέβρασαν στην ακτή κρυμμένες αλήθειες. Από αυτές που μετρούν λάθη, ευθύνες, άλλοθι, παραλείψεις και αντοχές. Φέρ’ τα στο νου σου μόνο μια γύρα. Και πάρε το κουβάρι από την αρχή. Μόνος σου, αν χρειαστεί. Όλα μπορεί να τα κάνει από μόνος του ο άνθρωπος. Μεγάλη υπόθεση…

_

γράφει η Χαρούλα Σμαρνάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. ΝΙΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

    καλή προσέγγιση….

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση
  2. aroumelia

    […] Φέρ’ τα στο νου σου μόνο μια γύρα. Και πάρε το κουβάρι από την αρχή. Μόνος σου, αν χρειαστεί. Όλα μπορεί να τα κάνει από μόνος του ο άνθρωπος. Μεγάλη υπόθεση…[..]

    Μεγάλες και ωραίες αλήθειες μας δίνει ο μονόλογός σας … να είστε καλά!!!Καλημέρα!

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Σας ευχαριστώ θερμά για τα όμορφα λόγια σας! Καλημέρα!

      Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Μια ώριμη προσέγγιση και ελπιδοφόρα μιας και η αλλαγή που προτείνεις στη νοοτροπία μας Χαρά μου, δεν κοστίζει. Σε ευχαριστούμε για το μοίρασμα αυτό

    Απάντηση
    • Χαρούλα Σμαρνάκη

      Μάχη μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σου στέλνω για όλα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου