Ο θάνατος κι η θλίψη δεν με ξέρει

24.06.2017

Καθένα άστρο είναι ένα παραμύθι τ’ ουρανού.

Πολλά άστρα - σαν αποζημιώσεις επ’ αόριστον

του ονειροπαρμένου.

Όταν προχωρά βαρύ το σκοτάδι, ακούγεται ένας σιγανός ψίθυρος

απ’ τα κορμιά των δέντρων -

Νεράιδες χορεύουν κάτω από το φως της σελήνης και πανέμορφα ξωτικά

άδουν για να αγαλλιά ο ουρανός.

Δεν ζω πουθενά που το ξέρω:

Μένω σε μια Κυπαρισσία που ευνοεί τις παρρησίες μου.

Ο θάνατος κι η θλίψη δεν με ξέρει.

Το άλφα μου ζει σαν να έχει αποτινάξει από πάνω του οτιδήποτε στερητικό.

Στης γλώσσας τα λιβάδια χλιμιντρά ατίθασο το αλογάκι μου.

_

γράφει ο Στρατής Παρέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Πουπερμίνα

    Στης γλώσσας τα λιβάδια…Μ’ αρέσει!

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Στης γλώσσας τα λιβάδια η ανταμοιβή…μου άρεσε πάρα πολύ Στρατή!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Να είσαστε καλά- σας ευχαριστώ!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου