Ο ιχνηλάτης του ανέμου

4.02.2018

Έφυγαν οι μέρες του χρέους

αθόρυβα όπως ήρθαν

από το μέτωπο του μεσημεριού.

 

Ένας απόηχος

ξεχασμένος σε μια κόγχη του νου

φόρεσε τα καλά του ρούχα

κι απόθεσε

παρακαταθήκη σιωπής

στους πρόκριτους

της αιώρας των ευπειθών.

 

Η αμφισβήτηση του χθες

δε βρίσκει φως

στα ταξίδια της δύνης

των εγκάρσιων

καθώς αναλίσκονται

σε ασκήσεις διαφυγής

μέσα από συμπληγάδες

που ανοιγοκλείνουν το στόμα τους

και συνθλίβουν το ακρόπρωρο

της όψιμης διελκυστίνδας

στη σκακιέρα του χρόνου

ενώ τα μαχαίρια της σήψης

με τις αμφίστομες λεπίδες

καραδοκούν.

 

Κλείνουμε τα μάτια

για να μη δούμε το απρόβλεπτο

να καθρεφτίζει τη γύμνια μας.

 

Το ισοζύγιο

στο δημοπρατήριο της ζωής

δείχνει μηδέν

με φυγόκεντρες τάσεις

προς την αφαίρεση.

 

Η επαγρύπνηση

στο μάτι του κύκλωπα

με τις επίκτητες ραβδώσεις

που διηγούνται μαύρες επετείους

υπνοβατεί.

 

Τα μωρά ζητούν αναπνοές

στο περιθώριο

της μοίρας των αθώων.

 

Τα δελτία καιρού

εξαγγέλλουν επιδείνωση.

 

Δεν έχουμε ξάρτια

για ν’ αρμενίσουμε

στα πέλαγα

του ιχνηλάτη του ανέμου.

 

_

γράφει ο Χρήστος Παπαγεωργίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Κερδίστε το!

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη σε περιμένει

Η Ευρυδίκη περιμένει εσένα, Ορφέα, να την σώσεις μόνη της κάθεται και μαστίζεται από τα όρνια που την ψυχή της τυραννούν. Φίδια στραγγίζουν το αίμα της  με την δηλητηριώδη γλώσσα τους  κι αυτή κάθεται κι αλείφει τις πληγές στο κορμί της που ακόμη αιμορραγούν... Εσένα,...

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Δεν έχουμε ξάρτια/για ν’ αρμενίσουμε στα πέλαγα/ του ιχνηλάτη του ανέμου.
    Πολυ πολύ όμορφο….
    χάρηκα που σας γνώρισα

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ θερμά για τα καλά σας λόγια. Είμαι ευτυχής που σας γνώρισα.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου