Ο κόσμος μου κι ο κόσμος σου…

23.03.2017

ΜΑΝΑ: «Κάθισε γιε μου, κάθισε εδώ κοντά, σιμά μου
ν' ακούσεις χτύπους δυνατούς, που κάνει η καρδιά μου.
Χτυπά γιατί αγωνιά, τρέμει κι αναστοράται
τον όμορφο τον κόσμο μου που χάνεται θυμάται.
Θυμάται που 'χε όνειρα για σένα  χίλια πλάσει
πως θα 'ναι όλα όμορφα για τα παιδιά στην πλάση.
Θυμάται π' αγωνίζονταν  ολημερίς της μέρας
να φέρει το καθήκον της καθημερνά εις πέρας.
Που γύριζε τον κόσμο αυτό πολλές δεκάδες κύκλους
να μη χρωστάει τίποτε στους αδηφάγους σκύλους».

ΓΙΟΣ: «Τα που μου λες κατέχω τα, καθημερνώς τα βλέπω
κι αναρωτιέμαι κι εγώ τι σόι μέλλον έχω!
Εδώ τα πάντα χάνονται κι όλα τα ξεπουλούνε
λες και τα είχαν κι από χτες, κανέναν δε φοβούνται.
Έχουνε βάλει υπογραφή του κόσμου οι μεγάλοι
να φέρουν την πατρίδα μου σ' αυτό το μαύρο χάλι.
Ρέγονται τα χωράφια της, τον πλούτο που ’χει η γη της
και κάνουν ό,τι δυνατόν να σβήσει η ψυχή της.
Χάνονται, γίνονται καπνός πολλών αιώνων ήθη
κακοπερνούν, φυτοζωούν της χώρας μου τα πλήθη.
Θα πάρω πέτρα θεριακιά πίσω μου να τη ρίξω
να πάω να ξενιτευτώ κι όλα να τα βροντήξω».

ΜΑΝΑ: «Αυτό είναι που θέλουνε γιε μου οι "αρχηγοί" μας
να πάρουνε πιο εύκολα τα πάντα από τη γη μας.
Να 'ρθουν ορδές αλλόθρησκων στο σβέρκο μας αφέντες
"Σ' υγεία των κορόιδων" απλές πολύ κουβέντες.
Να μείνουν γέροντες εδώ τα νιάτα να γλακήσουν
κι έναν λαό ανύπαρκτο αυτοί να κυβερνήσουν.
Είμαστε, λέει, στο χάρτη τους μια απλή κουκίδα
μα να την κάμουν κτήμα τους βάλανε τη σφραγίδα.
Ποιος θα φωνάξει δυνατά σ' ανατολή και δύση
το έγκλημα ετουτονέ  πρέπει να σταματήσει;

Κανείς παιδί μου δεν μπορεί κανείς να μας εσώσει
αν το κορμί της λευτεριάς και πάλι δε ματώσει!»

ΓΙΟΣ: «Καλή σου νύχτα μάνα!»

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Χρυσούλα μου άρεσε πολύ ο ρυθμικός σου διάλογος!!! Είναι θλιβερή η κατάστασή μας! Πολλά παιδιά φεύγουν εξω, διότι τους διώχνει αυτή εδώ η πατρίδα. Δεν συμφωνώ κι εγώ αθόλου με αυτό.

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σχόλιά σου Ελένη ,
      Να είσαι καλά! Δυστυχώς βιώνουμε το απόλυτο ”τίποτε” σ’ αυτή τη χώρα που φώτισε την οικουμένη…
      Μακάρι να έρθει ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Το μέλλον για όλους είναι αβέβαιο και πόσο μάλλον για τα παιδιά που απογοητεύονται και καταλήγουν να ξενιτευτούν, αναζητώντας κάτι καλύτερο. Ας σκεφτόμαστε αισιόδοξα, ελπίζοντας ότι θα προσπεράσουμε κάποιες καταστάσεις, και με τη δύναμη της ψυχής και την πίστη θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε. Πολύ καλό Χρυσούλα. Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Σε ευχαριστώ ολόψυχα , Βάσω μου!
      Ας ελπίσουμε πως θα ζήσουμε καλύτερες μέρες…Όχι τόσο εμείς , όσο τα παιδιά μας!
      Δεν τους αξίζει αυτή η κατάντια…!

      Απάντηση
  3. sofia25164

    Μεγάλο θέμα άνοιξες με το πανέμορφο ποίημά σου αγαπημένη μου Χρυσούλα!!! Μεγάλο και πονάει σαν να είναι πληγή σχεδόν όλούς τους γονιούς αυτού του τόπου! Δεν ξέρω αν αρκεί πλέον από μόνη της η αισιοδοξία μας, ότι θα έρθει ένα αύριο που θα τα αλλάξει όλα προς το καλύτερο…αν αρκεί η δύναμη ψυχής και οι νουθεσίες μας προς τους νεότερους ή αν πρέπει τελικά “το κορμί της λευτεριάς και πάλι δε ματώσει!”…
    Οι όμορφες λέξεις σου και ο τρόπος που τις κέντησες, μου θύμισε τον αγαπημένο μου Ερωτόκριτο!!!!!!! Να είσαι πάντα καλά!!! Την αγάπη μου σε όλους σας!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Πολυαγαπημένη μου Σοφία!
      Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τα υπέροχα σχόλιά σου!
      …………………………………………………………
      Αν δεν ματώσει το κορμί την άλυσο δεν κόβει…
      Και δεν θα δει μέρα λαμπρή..μέρα που να προκόβει…
      ……………………………………………………………
      Να σαι καλά!
      Την αγάπη μας σε όλους σας!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου