Ο μισεμός

29.02.2020

Σαν γεννιέσαι

πονάς.

Στα πρώτα σου δόντια 

Πονάς.

Στα πρώτα σου βήματα 

πέφτεις, χτυπάς 

πονάς.

Ερωτεύεσαι 

κι εκεί πονάς.

Συνυπάρχεις

με τον άνθρωπό σου

πονάς σαν πονά κι εκείνος.

Γεννάς;

Πονάς.

Πόνος γλυκός.

Πονάς στον πόνο των παιδιών σου.

Μαθαίνεις να πονάς.

Μας σαν χάνεις 

ξαφνικά 

αδικαιολόγητα 

βίαια 

τον άνθρωπό σου 

αυτόν τον πόνο 

τι τον κάνεις;

Πονάς για κείνον

πονάς για τα μικρά σας

πονάς για τα γονικά του

πονάς…

πονάς…

πονάς…

Μέχρι να πάρεις

τούτον το μισεμό 

απ’ το χέρι

να σφίξεις γερά

δόντια και γροθιές

να σηκώσεις στους ώμους

τα βάρη που θα μοιραζόσασταν

και να προχωρήσεις.

Εσύ πρέπει να στηρίξεις τους άλλους

κι εσύ να στηριχτείς

στις πληγές από τα νύχια σου

σαν τα μπήγεις στις παλάμες

για να μη φωνάξεις…

 

Παιδί. 

Παιδιά

που βρίσκονται σε κατάσταση

άγνωστη 

κατάσταση που δεν ήθελαν να γνωρίσουν.

Χάνεται ο ένας γονιός και είσαι στην εφηβεία. 

Χάνεται ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση. 

Δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται γύρω σου…

Δεν μπορείς να το χειριστείς.

Φωνές, κλάματα και οδυρμοί γύρω σου

κι εσύ θέλεις να φωνάξεις, 

να τους πεις να σωπάσουν, 

να μπορέσεις να βάλεις σκέψεις 

και συναισθήματα σε τάξη.

Κόσμος πάει κι έρχεται 

το μοναδικό σου στήριγμα 

από δω και πέρα 

βρίσκεται κι εκείνο σε παραζάλη.

Νοιώθεις θυμό για κείνον που έφυγε.

Θυμό γιατί σας εγκατέλειψε, 

θυμό γιατί άφησε τον άλλον μονάχο…

Μένεις απαθής, 

νομίζουν, 

μα μέσα σου ουρλιάζεις…

Και φτάνει η μέρα, 

η ώρα του αποχωρισμού.

Κόσμος πολύς…

Χέρια σε αγγίζουν, 

σε αγκαλιάζουν 

σου λένε λόγια κενά για σένα…

Ένα τεράστιο “γιατί” 

βγαίνει από μέσα σου 

και τα χείλη των δικών σου…

χωρίς να παίρνεις απάντηση…

ΓΙΑΤΙ;

 

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Γιατί ρε συ Μαραβέγια αυτή πια η θανατίλα; Δε μας φτάνει ο κορονοϊός που έστεψε τις κεφαλές μας, ο φόβος που αποξένωσε τον άνθρωπο από τον συνάνθρωπό του στην υποψία και μόνον ότι έχει μολυνθεί;
    Κυρίες μου και κύριοι ζητείται επειγόντως ένα κάποιο χαμόγελο.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου