Ο ποιητής στη γαλέρα του κόσμου

2.02.2017

Να, οι υπηρέτες του Καίσαρα
τον ποιητή ανεβάζουν στου κόσμου τη γαλέρα.
Σαν πήρε θέση δίπλα στους πηδαλιούχους,
παρακολουθεί  τους ενοικούντες
στα διαζώματα του πλοίου.
Ο προορισμός  είναι γνωστός:
ο Καίσαρας πάει διακοπές, μετά της κουστωδίας.
Απαραίτητοι είναι οι ύμνοι του πληρώματος
για να ’ναι το ταξίδι δοξασμένο.
Και η παρουσία του ποιητή
χρήσιμη κρίνεται για τον
στοχαστικό διάπλου της θαλάσσης.
Πολύ μοιάζει ο κόσμος με τα διαζώματα του καραβιού.
Ο ποιητής παρακολουθεί: τους ερέτες
να λαμνοκοπούν  μες στη σιωπή,
δίχως να κοιτούν κύματα,
και επιφανείς ταξιδευτές.
Στο κατάστρωμα στήνεται μεγάλο φαγοπότι.
Δούλοι  με βιάση
κουβαλούν τα εκλεκτά εδέσματα.
Οι πατρίκιοι, οι λεγάτοι κι οι συγκλητικοί
τις κραιπάλες ξεκινούν (όπως κάνουν πάντα).
Άλλοι αποκοιμιούνται στα ανάκλιντρα
κι άλλοι δε χορταίνουν να ξεσκίζουν
φαγητά και λέξεις.
Ω, οι αμφιτρύωνες και τα μειράκιά τους
όλο φέρνουν και ξαναφέρνουν:
ό,τι ζητά η λαμπερή η κουστωδία.
Το συμπόσιο καλά κρατεί μπροστά
στον ασθενούντα ποιητή.
Τα χείλη πλαταγίζουν.
Οι άρχοντες κομματιάζοντας
σάρκες κι όνειρα,
καταπίνουν αίματα κι αριθμούς
(σωρηδόν κι άνευ αισχύνης).
Τα στόματα χάσκουν
και τον Καίσαρα εκθειάζουν,
(και τη χρυσοφόρα εξουσία του).
Σαν νέοι Πινδάροι Ολυμπιόνικους
φιλοσοφικούς περήφανα εκστομίζουν:
«Ω! Έχουμε ανάγκη τις μάζες.
Αλλιώς θα κυβερνούσαμε φαντάσματα.
Ούτε κωπηλάτες θα ’χαμε,
ούτε υπηρέτες κι άνδρες πνευματικούς
για την προσωπική μας καλλιέργεια».
Α! Θανατερή παρέα,
θλίψη δε γνώρισαν τα μάτια  σου
και την ψυχή του ποιητή
πληγιασμένες σάρκες τη γέμισες
και βρώμικα συμπόσια.
Τα δάκρυα τα ’κλεψες
απ’ τον κόσμο,
γιατί  ήξερες πως είναι δύναμη
που τον θάνατο ημερεύει…

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Εποχικό

Εποχικό

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις

Όταν γυρίσεις στο κρυφό μας ακρογιάλι μετά από χρόνια όταν τα πάντα έχουν χαθεί δίπλα στον βράχο που καθόμαστε το βράδυ θα θυμηθείς του έρωτα μας το φιλί . Λόγια και όρκοι που δώσαμε μαζί τους πήρε ο άνεμος τους πήρε κι η βροχή μόνο το κύμα θα αγγίζει τη γωνιά εκεί...

Μία Χιονονιφάδα

Μία Χιονονιφάδα

Με αποκαλούν Χιονονιφάδα γιατί τα δάκρυα μου σαν χιόνι πέφτουν. Ενώπιον εκείνου που ταπεινά ζητά την προστασία από τους ανέμους. Εκείνου που οι υπόλοιποι ξέχασαν μα εμείς καθημερινά βλέπουμε στους δρόμους. Και με ένα κύπελο ζητά το κάτι λίγο για να εξοπλιστεί με μία...

Αστρόσκονη

Αστρόσκονη

Παίρνεις το κάρβουνο και σχεδιάζεις. Τι σχεδιάζεις παιδί; Σχεδιάζεις ό,τι ζωντανό βλέπεις, με το κάρβουνο τα χέρια σου βάφονται, όμως όχι μαύρα. Γεμίζουν χρώματα. Παίρνεις τις ξυλομπογές και ζωγραφίζεις. Τι ζωγραφίζεις μικρέ άνθρωπε; Ζωγραφίζεις βουνά, λίμνες, κι...

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πρώτη επαφή

Πρώτη επαφή

Το μυαλό τα συνδέει περίεργα τα βιώματα. Οι στιγμές είναι σαν γυμνά σώματα, που ντρέπονται για την γύμνια τους.   Ένα πρόσωπο ξαφνικά σου φέρνει αναγούλα. Οι στιγμές μαζί του είναι σαν πληγές στα ούλα, που πονούν όταν αγγίζεις τις πτυχές τους.   Ένα μέρος...

2021

2021

Ντοπαρισμένοι εγκέφαλοι. Θεϊκά συναισθήματα σε σώματα θνητά. Πόλεμοι αναίμακτοι. Το αίμα μας τελείωσε, η παράνοια δίνει γροθιά στα σωθικά. Ταξικοί παλαίμαχοι. Μεταφέρουμε τη θλίψη μας με τα γυμνά μας πέλματα και βάζουμε φωτιά σ’ ό,τι γεννά φθορά.   Και μετά μία...

Εποχικά

Εποχικά

Το φούντωμα του Απριλομαγιού που κοκκινίζει πάλλευκους καρπούς, θόλους γαλάζιους, του Ιούνη τα ερωτόπληκτα ιστία, τα ξέσκεπα του Ιούλη στήθη που τα ρουφούν Αυγούστου χείλη φλόγινα, η μελωδία του Σεπτέμβρη διαδέχεται ενώ τα φύλλα λυπημένα μουρμουρίζουν το αναπότρεπτο....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου