Ο πολύπαθος λαός της Συρίας

30.06.2018

 

Στα υπόγεια της κόλασης στενάζει
ένας λαός στην τύχη του κραυγάζει
χωρίς να ρωτηθεί, στον πόλεμο ριγμένος
σε ένα ποτάμι δάκρυα, στο αίμα βουτηγμένος

Ή σε ερείπια κλειστά ή σε άγρια καταφύγια
ο φόβος του θανάτου τρομοκρατεί τα επίγεια
βομβαρδισμοί, κρότοι, καπνοί, φωτιές μέσα στα σπίτια
στο κρύο και στον χαλασμό εκλιπαρεί βοήθεια

Ψηλά στον ουρανό με βλέμμα λυπηρό
προσεύχεται με πίστη στον ύψιστο θεό
για τέλος στο μαρτύριο της πείνας και της δίψας
της μυρωδιάς του θανάτου, του πόνου και της πίκρας

Απόλυτη απόγνωση, καταστροφή, σφαγή
καμία λέξη δεν μπορεί αυτής της μάνας την κραυγή
να περιγράψει την σκηνή πάνω στο σώμα τ’ άψυχο που θέλει να φωνάξει
και στου παιδιού της το κορμί επάνω να σπαράξει

Σαν τα κοράκια πέφτουνε, σαν Ύαινες ορμάνε
οι «σύμμαχοι» του όλοι, το αίμα του ρουφάνε
ενός λαού περήφανου με παρελθόν σπουδαίο
και στο κουφάρι του ξεσπούν, αρπάζουν κάθε ωραίο

Μια οικουμένη αμέτοχη απλά παρατηρεί
αυτό το ολοκαύτωμα των σύγχρονων ναζί
ποιος θα λογοδοτήσει στα άπειρα εγκλήματα
γι’ αυτά ποιός θα πληρώσει;
Υπαίτιους και ενόχους στα πρώτα δικαστήρια
ποιος θα καταδικάσει και ευθύνες θα αποδώσει;

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου