Ο ποταμός

4.03.2018

Αυτό το περίεργο Φως που σκίζει τα σκοτάδια
Και τις αραχνιασμένες κρυφές γωνιές μου
Τι δύναμη που την έχει.
Πηγάζει κατευθείαν από την καρδιά σου
Και εκβάλλει με θαυμαστή ακρίβεια
Στη δική μου καρδιά.
Είναι ένα ποτάμι χωρίς παραπόταμους και ρυάκια.
Ένας ποταμός που με όλον του τον όγκο
Με πλημμυρίζει Αγάπη
Και κάνει το μυαλό να καρποφορεί
Και την έμπνευση να με κοιτάζει ανυπόμονα
Μέχρι να με δει να πιάνω τα μολύβια και τα χαρτιά μου.
Και εσύ, μην αφεθείς σε αποπροσανατολισμούς,
και ονομασίες. Επίτρεψέ μου να σου τον παρουσιάσω:
“Αγάπη” τονε λένε και είναι από τους λίγους,
Αν όχι ο μοναδικός, με θηλυκό όνομα.
Και αν κάποια μέρα τον δεις να πλημμυρίζει
Κατακλύζοντας τη γη ολόγυρα
Μη σπεύσεις να εκκενώσεις τις παραποτάμιες περιοχές,
Τελικά ένα τέτοιο καταστροφικό τέλος,
Μακάρι να με βρει.
Πλημμυροπαθής από Αγάπη! Υπάρχει κάτι ωραιότερο,
στον κόσμο τούτο; Μη σου πω και στον άλλο…
Πράγμα πολύ πιθανό.

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου