Ο σιδηροδρομικός σταθμός

18.08.2018

Με την πρώτη ματιά ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης μού έμοιαζε σαν οποιοδήποτε άλλο, με τα εκδοτήρια εισιτήριων, το γραφείο πληροφοριών, απολεσθέντων, παραπόνων τα Α.Τ.Μ., τα καταστήματα με είδη ταξιδιού, τον τύπο, είδη καπνιστού. Το εντελώς ασυνήθιστο ήταν ότι για εβδομήντα περίπου χρόνια τα τραίνα του δεν άργησαν να αφιχθούν και να αναχωρήσουν ούτε για ένα λεπτό. Αυτό το κατόρθωμα έκανε τον σταθμό μας γνωστό παγκοσμίως και συμπεριλήφθηκε στα ρεκόρ Γκίνες.
Είχε όμως και μια ακόμη ιδιαιτερότητα που δεν ήταν ευρύτερα γνωστή. Υπήρχε μια γραμμή η οποία δεν είχε προκαθορισμένο προορισμό. Το τραίνο, δηλαδή, ξεκινώντας το δρομολόγιο του δεν ενημέρωνε τους επιβάτες για τον προορισμό του και τις στάσεις που θα έκανε. Αυτό το γεγονός όμως δεν πτοούσε διόλου τους επιβάτες οι οποίοι πάντα έδειχναν να ικανοποιούνται με την εξέλιξη του ταξιδιού τους και κανένα παράπονο δεν αναφέρθηκε καθ΄ όλη τη διάρκεια που η υπηρεσία λειτουργούσε.
Κάποτε όμως το τραίνο που εξυπηρετούσε αυτή τη γραμμή χάλασε και δεν υπήρχε διαθέσιμο τραίνο να το αντικαταστήσει, αφού η διεύθυνση του σταθμού αποφάσισε πως δεν πρόσφερε ιδιαίτερες υπηρεσίες. Από τότε όμως που σταμάτησε να προσφέρει τις υπηρεσίες της αυτή η γραμμή, τα υπόλοιπα τραίνα του σταθμού άρχισαν να αργοπορούν και να φεύγουν με σημαντική καθυστέρηση. Οι βλάβες αυξήθηκαν ασυνήθιστα και το γραφείο παραπόνων λάμβανε σχεδόν καθημερινά παράπονα και μερικές φορές μηνύσεις από αγανακτισμένους επιβάτες οι οποίοι συγχρόνως ήταν έκπληκτοι με αυτή την αλλαγή.
Εντέλει, η διεύθυνση συμφώνησε να διατεθεί ένα τραίνο από άλλο σταθμό για την συνέχιση των δρομολογίων χωρίς προκαθορισμένο προορισμό, οπότε και η ροή των υπόλοιπων δρομολογίων άρχισε να επαναφέρεται στον προηγούμενο ρυθμό προς ανακούφιση της διεύθυνσης και των εργαζόμενων του σταθμού, και προς ικανοποίηση των επιβατών.

 

_

γράφει ο  Αδαμάντιος Τσακαλούδης

Ακολουθήστε μας

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου