Ο φίλος μου ο κυρ-Κότσυφας

18.10.2018

Δεν ξέρω τι λένε για το λάλημα του αηδονιού. Έχουν γραφτεί πολλά και συνηθίζουμε να λέμε, όταν κάποιος έχει μελωδική φωνή, πως τραγουδά σαν το αηδόνι. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν το έχω ακούσει δια ζώσης, αλλά ηχογραφημένο. Και ειλικρινά, ας με συγχωρήσουν τα απανταχού αηδόνια, αλλά σαν το τιρτίρισμα και τις ντρίλιες του κυρ-Κότσυφα, θαρρώ πως δε μοιάζει διόλου. Αυτά στα δικά μου ὦτα, φαντάζουν σαν την ωραιότερη μελωδία που έχω ακούσει ποτέ!

Όταν ζούσα σε μονοκατοικία, αυτός ο κύριος ερχόταν κάθε πρωί, γύρω στις 5, να με καλημερίσει, να με καλωσορίσει, να μου υποσχεθεί πως η μέρα που έρχεται θα είναι μια όμορφη μέρα. Του απαντούσα κι εγώ όπως μπορούσα -παρασάγγας απείχα από τη δική του μελωδία- κάναμε μια ολιγόλεπτη κουβέντα, σε σημείο που οι δικοί μου να νομίζουν πως έχω “λαλήσει”. Κι όμως, εγώ μιλούσα με τον κύριο Κότσυφα. Και το δειλινό, που ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο, πάλι μου έδινε το μελωδικό του παρόν κι εγώ του απαντούσα ανάλογα… Είχαμε δημιουργήσει μια πανέμορφη, καθημερινή και εύηχη σχέση, μέχρι που αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε την μονοκατοικία και να πάμε σε πολυκατοικία…

Κι αλήθεια, τον πρώτο καιρό δεν τον αποζήτησα. Μέχρι να τακτοποιηθούμε, να βάλουμε σε άλλες βάσεις την καθημερινότητά μας, τον είχα ξεχάσει σχεδόν. Δεν πέρασε, όμως, πολύς καιρός, όταν ένα πρωινό, μέσα στον ύπνο μου, νόμιζα πως τον άκουσα να με καλημερίζει, έως και να μου δίνει το παρόν του και σε τούτη δω τη γωνιά.

«Μπα, η ιδέα μου είναι…» σκέφτηκα και άλλαξα πλευρό. «Εδώ δεν υπάρχουν δέντρα για να φτιάξει την φωλιά του…»

Πέρασε κάμποσος χρόνος. Κάποια προβλήματα άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα και το δικό μου ξύπνημα, η δική μου μέρα ξεκινούσε γύρω στις 4 αχάραγα. Κι ένα τέτοιο πρωινό, έχω βγει στο μπαλκόνι, νιώθοντας σαν τον Άτλαντα που κουβαλά στους ώμους του τη Γη, όταν μου φάνηκε πως τον άκουσα. Έμεινα ακίνητη, μην τον τρομάξω και μου φύγει. Κοιτούσα γύρω-τριγύρω, ώσπου τον εντόπισα σ’ ένα σύρμα, στην απέναντι πολυκατοικία. Η χαρά και η συγκίνησή μου απερίγραπτες. Ξαφνικά, εκεί που το πρόσωπό μου ήταν σκυθρωπό, ειδικά όταν δεν με έβλεπε κανείς, φωτίστηκε κι ένα μεγάλο χαμόγελο ήρθε και ζωγραφίστηκε. Ήξερα πως εδώ δεν μπορούσα να του “μιλήσω”, να του ανταποδώσω όπως-όπως το γλυκολάλημά του. Έτσι και με άκουγαν οι γείτονες, θα καλούσαν εκείνους τους κυρίους με τα άσπρα, θα μου φόραγαν εκείνο το σακάκι με τα πολύ μακριά μανίκια και θα με ανάγκαζαν να με πάρω αγκαλιά… Έτσι, έμεινα να του ψιθυρίζω… Κι εκείνος το κατάλαβε και μου απαντούσε με τον μοναδικό του τρόπο.

«Μη νοιάζεσαι, καλή μου… Φουρτούνα είναι και θα περάσει… Θα ’ρθει η απανεμιά και θα γλυκάνει η θάλασσα… Μαζί της και η ψυχή σου…»

Μου έλεγε και άλλα όμορφα, με τον δικό του μελωδικό τρόπο κι έτσι βρήκα πάλι τον φιλαράκο μου, που με την ομορφιά του με βοηθούσε να αντέχω και να υπομένω με καρτερικότητα την κάθε μέρα.

Κι όλα έγιναν όπως μου τα έλεγε. Βήμα-βήμα, ώρα την ώρα, μέρα την ημέρα, χρόνο τον χρόνο, ήρθε ο καιρός που καταλάγιασαν τα κύματα κι έγιναν ένας γλυκός παφλασμός και ηρέμησε και η ψυχή μου. Κι εκείνος, εκεί· κάθε πρωί να με καλημερίζει και κάθε σούρουπο να μου λέει την καληνύχτα του. Πότε-πότε πέρναγε και κατά την διάρκεια της μέρας, μου έριχνε ένα τιρτίρισμα, ξεσήκωνε τα καναρίνια από τα γύρω μπαλκόνια με τις ντρίλιες του κι έφτιαχναν μια υπέροχη συναυλία!

Να, και τώρα που αραδιάζω τούτες τις λέξεις, κοντεύει μεσημέρι, τον ακούω να μου κάνει τη μοναδική του καντάδα και μάλιστα από πού; Ναι, γιατί μόλις τον ακούσω, πετάγομαι στο μπαλκόνι να τον δω. Λοιπόν, εδώ και λίγες μέρες έχει ξεθαρρέψει. Έχει κατέβει από τα σύρματα και στέκεται στα κάγκελα του απέναντι μπαλκονιού, κοιτάζοντας το δικό μου μπαλκόνι, σαν να με αναζητά!…

Κύριε Κότσιφα, καλέ μου
με τη μύτη την πορτοκαλιά
έλα και τιρτίρισέ μου
ν’ ακούσω τούτη τη λαλιά
να γεμίσει η ψυχή μου
και να φύγει η καταχνιά…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα

Μέσα στη νύχτα ακούστηκε μια κραυγή. Έσκισε τη σιωπή σαν κοφτερό μαχαίρι. Δάκρυα κυλήσανε στα μάγουλα δροσίζοντας τη λύπη της. Μια κουκουβάγια με μάτια ορθάνοιχτα στεκόταν έξω από το παράθυρό της. Τόσα βράδια πιστή στο ραντεβού της. Εμφανιζόταν ακριβώς στις τρεις το...

Ζωτικό ειδύλλιο

Ζωτικό ειδύλλιο

-Αυτό είναι δικό σας, είπε ο πωλητής μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που αποκάλυψε τη λευκή οδοντοστοιχία του, δίνοντας στο Σταμάτη το κλειδί του αυτοκινήτου. Εκείνος το περιεργάστηκε στη χούφτα του με δέος, σα να κρατούσε το άγιο δισκοπότηρο. Κάθισε στη θέση του οδηγού και...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφο και γλυκό κείμενο για ένα θαυμάσιο πλάσμα της φύσης !!Σε ευχαριστώ Αθηνά και χαίρομαι που έχουμε έναν κοινό φίλο το κυρ κοτσυφα!!

    Απάντηση
    • Athina Maravegia

      Σ’ ευχαριστώ πολύ!!!!
      Πολύ τον αγαπάω κι ας τον έχω χάσει τον τελευταίο καιρό…

      Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Πόσο όμορφο κείμενο! Λένε πολλά όμορφα τα πλάσματα της φύσης, φτάνει να έχουμε τα αυτιά μας ανοιχτά να ακούμε.

    Απάντηση
    • Athina Maravegia

      Πολύ σωστά!!!!!!!! Και πιστεύω πως πρέπει να τα ακούμε και να τα βλέπουμε με όλες τις αισθήσεις μας!!!!!!!
      Ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Ξανθίππη Β.

    Υπέροχο κείμενο Κυρια Μαραβέγια!!! Ένα όμορφο ταξίδι στα ανέμελα παιδικά μας χρόνια και παράλληλα ένα καθημερινό μικρό διάλειμμα από την κόλαση της πόλης και των προβλημάτων μας…

    Απάντηση
    • Athina Maravegia

      Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λέει μια σοφή παροιμία!
      Ευχαριστώ πολύ, έστω και καθυστερημένα, για τα όμορφα λόγια, κυρία Ξανθίππη!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου