Επιλέξτε Page

Ο φύλακας άγγελος

1.04.2017

(Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλες τις μανούλες του κόσμου)


Ένα μικρό, καλά μικρό, πριν έρθει μες στον κόσμο,
τον Πλάστη του ερώτησε με απορίας τόνο...
-Πες μου, Θεέ μου, πού με πας, στον κόσμο αυτό να ζήσω
αφού είναι πλέον σίγουρο ότι θα δυστυχήσω.
Εγώ έχω μάθει στη ζωή, χαμόγελα να παίρνω
και με αγάπη δίπλα μου, τα όνειρα να "σέρνω"...
-Το ξέρω αγγελούδι μου, πως το χαμόγελό σου
είναι αυτό που φώτιζε πάντα το πρόσωπο σου.
Όμως εκεί όπου θα πας, άγγελος θα σε βλέπει
κι από του κόσμου τα θεριά, θε να σε προστατεύει.
-Εγώ, Θεέ μου, δεν μπορώ, μ' ανθρώπους να μιλήσω
κι ούτε τραγούδια όμορφα ξέρω να τραγουδήσω.
-Εκεί, καλό μου, που θα πας ο άγγελός σου ξέρει
λογάκια αγάπης να σου πει, τραγούδια, που 'σαι αστέρι.
-Θα 'ρθούνε χίλιοι δυο κακοί, Θεέ μου, να με ξιπάσουν
και της ζωής το κρύσταλλο στα μάτια μου να σπάσουν.
-Σώπασε αγγελούδι μου, μ' άγγελος θα σε βλέπει
και στους κακούς να σε ξιπούν, δε θα το επιτρέπει.
-Δεν ξέρω καν να περπατώ μα ούτε και να τρέξω
Πώς μου ζητάς, Θεούλη μου, τα πάνδεινα ν' αντέξω;
-Κατέχω το μικρούλη μου. Γι' αυτό στη μια σου μπάντα
θα βρίσκεται ο άγγελος που τόνε λένε μάνα.
-Αν είναι έτσι, πέμψε με, χαρά για να της δώσω
και το γλυκό το χάδι της, τώρα κι εγώ να νιώσω...
Όμως τα χρόνια θα περνούν, κι ίσως να την κουράσω
και του παιδιού τα βάσανα να μην τα ξεπεράσω. 
Να πάω πρέπει στο σχολειό, εφόδια να μάσω
μα το θεριό της απονιάς, πες μου πώς θα δαμάσω;
-Ο άγγελος που σου μιλώ, κούραση δε φοβάται
μόνο αγάπη απ' τα παιδιά πάντοτε διακονάται.
Τα φώτα του όσο μπορεί, σ' εσένα θα τα δώσει
κι όλου του κόσμου τα στραβά, μ' αγάπη θα ισιώσει.
-Καλά τα λες, Θεούλη μου, μα έχω μια απορία.
Τον άγγελο που μελετάς, τον γράφει η ιστορία;
-'Τον γράφει μάτια μου γιατί η μάνα είναι μία. 


Ξιπούμαι: φοβάμαι
διακονάται: ζητά
καλά μικρό: πολύ μικρό
κατέχω: γνωρίζω

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

Τα χρώματα της ζωής

Τα χρώματα της ζωής

Η ζωή είναι ένα κιτρινωπό φως που τρεμοπαίζει ανάμεσα στα αδάμαστα κύματα ενός αχανούς γκρι ωκεανού.   Κανείς δεν γλίτωσε από την αλμυρά . Κανείς δεν ξέφυγε από τη φουρτούνα. Κανείς δεν έχει καταφέρει να αγγίξει αυτό το φως.   Το παράδοξο της ύπαρξης είναι...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Χρυσούλα πολύ γλυκός, πολύ τρυφερός ο διάλογος σου!!!
    Ειλικρινά με άγγιξε!!! Μπράβο!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη μου!

      Καλά να είσαι…
      Ο ρόλος της μάνας πάντα θα είναι δοτικός!
      ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!

      Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Μάνα είναι μόνο μία και θα βρίσκεται πάντα στο πλευρό του παιδιού της. Πάρα πολύ ωραίο Χρυσούλα. Μπράβο σου!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Σε ευχαριστώ πολύ Βάσω μου!

      Ο θεός στη γη : Η ΜΑΝΑ !!!!!!!!!!!!

      Να σε έχει ο Θεός καλά!

      ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!

      Απάντηση
  3. sofia25164

    Χρυσούλα μου γλυκιά κι αγαπημένη, πόσο τρυφερά, πόσο μαγικά άγγιξες με την περίτεχνη πένα σου… τον ομορφότερο και σημαντικότερο σίγουρα ρόλο της Ζωής μας!!! Χαίρομαι να σε διαβάζω…χαίρομαι όταν σε διαβάζω…την αγάπη μου να έχεις -έχετε ένα όμορφο βράδυ!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Σε ευχαριστώ πολύ , Αγαπημένη μου Σοφία!

      Πάντα με τιμάς με τα όμορφα σχόλιά σου! Για τη μάνα ό,τι και να γράψουμε είναι λίγο!

      Να είστε καλά!
      Να περνάτε όμορφα και να χαίρεστε κάθε στιγμή της ζωή σας!
      ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου