Ο φωταγωγός

28.07.2017

Νιώθει τα βλέφαρα της βαριά, νυστάζει. Όταν όμως γυρίζει τη ματιά της στον πάγκο της κουζίνας της βλέπει μία μικρή στοίβα πιάτα, που έχουν ξεμείνει άπλυτα, από το μεσημεριανό και το βραδινό της γεύμα. Δεν κοιμάται ποτέ αφήνοντας ακατάστατο τον μαρμάρινο πάγκο. Είναι μανιακή με την καθαριότητα.

Το δωμάτιο της κουζίνας έχει το σχήμα ενός μακρόστενου τριγώνου, χωρίς κορυφή. Στο στενό τελείωμα αυτού του “κολοβού τριγώνου” υπάρχει ο νεροχύτης και δεξιά το παράθυρο του φωταγωγού στον τέταρτο όροφο. Ένα παράθυρο σιδερένιο, στενόμακρο, με λεπτό παλιό τζάμι. Πάντοτε νιώθει ανησυχία γι’ αυτό το παράθυρο την ώρα που πλένει τα πιάτα. Η ανατριχίλα της αυτή, της δημιουργεί τρέμουλο στα χέρια κάθε φορά, με αποτέλεσμα να γλιστρούν από τα χέρια της ποτήρια, πιάτα και να αγοράζει καινούργια σετ κάθε μήνα.

Απόψε, πλησιάζοντας το παράθυρο τραβάει την κουρτίνα ως το τέλος κι από τις δυο μεριές, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή θέα προς το φωταγωγό. Θεωρεί πως αν δεν καλύψει το παράθυρο, απ’ άκρη σε άκρη, κάτι κακό θα της συμβεί ενώ στέκεται εκεί.

Η κουρτίνα είναι λευκή με ροζ κερασάκια. Αγοράζει μόνο χρωματιστές και χαριτωμένες κουρτίνες, για να μειώνουν τη φοβία της. Φοβάται να κοιτάξει δεξιά της, κι όσο βρίσκεται εκεί νιώθει πως κάποιος την παρακολουθεί. Δεν αισθάνεται μόνη.

Ανυπομονεί να κοιμηθεί τώρα. Η ώρα είναι μία τα ξημερώματα. Δεν αντέχει άλλο. Αρχίζει να πονάει το κεφάλι της. Ο ήχος από το νερό που τρέχει από τη βρύση τη νανουρίζει περισσότερο. Ακούει ένα τρίξιμο στο τζάμι σαν ένα νύχι να ξύνει το γυαλί. Παγώνει. Το ποτήρι που κρατάει της φεύγει από τα χέρια και σπάει. Σκέπτεται: « Πρέπει να τραβήξω την κουρτίνα να δω τι κάνει αυτόν το θόρυβο». Μα δεν τολμάει. Περιμένει λίγο, να αφουγκραστεί. Ησυχία. Παίρνει το θάρρος, αν και δειλά, τραβά την κουρτίνα ως το τέρμα.
Κανείς. «Η ιδέα μου θα είναι, απλά ο φόβος μου» μονολογεί.

Πιάνει τρέμοντας το πόμολο και ανοίγει με αργές κινήσεις το παράθυρο. Κανείς. Ησυχία.
Βγάζει δειλά το κεφάλι της έξω από το παράθυρο. Κανείς. Ησυχία.
Κοιτάει προς τα κάτω στο βάθος του φωταγωγού. Κανείς. Ησυχία.
Ηρεμεί. Ξεφυσά με ανακούφιση. Πιάνει τις άκρες των παραθυρόφυλλων για να τα κλείσει. Επιτέλους, θέλει να κοιμηθεί.

Ακούει ένα γρατζούνισμα στον τοίχο και πριν προλάβει να κλείσει το παράθυρο, βλέπει να έρχεται κατά πάνω της ένα γέρικο ρυτιδιασμένο χέρι με μακριά, γαμψά, κιτρινισμένα νύχια. Το δέρμα του εξίσου κιτρινισμένο και τριχωτό.

Την γραπώνει από το λαιμό και προσπαθεί να την τραβήξει προς τα κάτω. Εκείνη αντιστέκεται κρατώντας τον τοίχο από την εσωτερική μεριά του παραθύρου. Το χέρι της σφίγγει κι άλλο το λαιμό. Με δυσκολία αναπνέει. Η όραση της θολώνει, μα προσπαθεί να ξεχωρίσει από τι πλάσμα προέρχεται αυτό το χέρι. Διακρίνει δύο ολόμαυρα, θυμωμένα μάτια. Σχεδόν έχουν μόνο μαύρη κόρη κι ελάχιστο άσπρο στις άκρες τους. Ένα γυμνό, τριχωτό και ζαρωμένο πλάσμα με παραμορφωμένο σκελετό, που με το ένα χέρι κρατά το λαιμό της και με το άλλο την υδροσωλήνα του φωταγωγού. Εκεί στηρίζεται.

Η πίεση στο λαιμό της για λίγο μειώνεται και νιώθει ότι μπορεί να πάρει ανάσα. Οι νυχιές στο αριστερό μέρος του λαιμού της την τσούζουν. Βρίσκει τη δύναμη να ψάξει για το μαχαίρι, που έπλυνε πριν από λίγο και που το άφησε στην πιατοθήκη ακριβώς δίπλα στο παράθυρο. Το άλλο της χέρι κι όλο της το σώμα συνεχίζει να κρατά αντίσταση. Το γεγονός ότι το πλάσμα μπορεί να χρησιμοποιήσει το ένα του χέρι είναι αυτό που έχει σώσει τη ζωή της έως τώρα.

Μέσα σε αυτή την πάλη, καταφέρνει να πιάσει το μαχαίρι με το αριστερό της χέρι. Το καρφώνει στον καρπό του πλάσματος, με όση δύναμη μπορεί καθώς εκείνη είναι δεξιόχειρας. Το δέρμα του όμως είναι πολύ σκληρό. Το πλάσμα δείχνει σαν να μην ένιωσε τίποτα. Εξαγριωμένο, με μια μικρή αλλά κοφτή κίνηση του δαχτύλου του, καρφώνει το κοφτερό του, μακρύ νύχι στο λαιμό της. Το αίμα της πετάγεται στα παραθυρόφυλλα, στα τζάμια κι ολόγυρα στο φωταγωγό.

Ένα δυνατό θόρυβο άκουσε, μες τον ύπνο της η Νέφη, που μένει στο ισόγειο. Ήρθε από την κουζίνα της, από τον φωταγωγό. Ανοίγει το παράθυρο και αντικρίζει ένα τσακισμένο, πεσμένο μπρούμυτα πτώμα. Είναι γυναικείο. Αναγνωρίζει την αγαπημένη της γειτόνισσα. Τα αίτια θανάτου από την νεκροψία ήταν: Αυτοχειρία! Δεν υπήρχαν πουθενά ίχνη πάλης.

_

γράφει η Φανή Αρβανίτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου