Ο φωταγωγός

28.07.2017

Νιώθει τα βλέφαρα της βαριά, νυστάζει. Όταν όμως γυρίζει τη ματιά της στον πάγκο της κουζίνας της βλέπει μία μικρή στοίβα πιάτα, που έχουν ξεμείνει άπλυτα, από το μεσημεριανό και το βραδινό της γεύμα. Δεν κοιμάται ποτέ αφήνοντας ακατάστατο τον μαρμάρινο πάγκο. Είναι μανιακή με την καθαριότητα.

Το δωμάτιο της κουζίνας έχει το σχήμα ενός μακρόστενου τριγώνου, χωρίς κορυφή. Στο στενό τελείωμα αυτού του “κολοβού τριγώνου” υπάρχει ο νεροχύτης και δεξιά το παράθυρο του φωταγωγού στον τέταρτο όροφο. Ένα παράθυρο σιδερένιο, στενόμακρο, με λεπτό παλιό τζάμι. Πάντοτε νιώθει ανησυχία γι’ αυτό το παράθυρο την ώρα που πλένει τα πιάτα. Η ανατριχίλα της αυτή, της δημιουργεί τρέμουλο στα χέρια κάθε φορά, με αποτέλεσμα να γλιστρούν από τα χέρια της ποτήρια, πιάτα και να αγοράζει καινούργια σετ κάθε μήνα.

Απόψε, πλησιάζοντας το παράθυρο τραβάει την κουρτίνα ως το τέλος κι από τις δυο μεριές, ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή θέα προς το φωταγωγό. Θεωρεί πως αν δεν καλύψει το παράθυρο, απ’ άκρη σε άκρη, κάτι κακό θα της συμβεί ενώ στέκεται εκεί.

Η κουρτίνα είναι λευκή με ροζ κερασάκια. Αγοράζει μόνο χρωματιστές και χαριτωμένες κουρτίνες, για να μειώνουν τη φοβία της. Φοβάται να κοιτάξει δεξιά της, κι όσο βρίσκεται εκεί νιώθει πως κάποιος την παρακολουθεί. Δεν αισθάνεται μόνη.

Ανυπομονεί να κοιμηθεί τώρα. Η ώρα είναι μία τα ξημερώματα. Δεν αντέχει άλλο. Αρχίζει να πονάει το κεφάλι της. Ο ήχος από το νερό που τρέχει από τη βρύση τη νανουρίζει περισσότερο. Ακούει ένα τρίξιμο στο τζάμι σαν ένα νύχι να ξύνει το γυαλί. Παγώνει. Το ποτήρι που κρατάει της φεύγει από τα χέρια και σπάει. Σκέπτεται: « Πρέπει να τραβήξω την κουρτίνα να δω τι κάνει αυτόν το θόρυβο». Μα δεν τολμάει. Περιμένει λίγο, να αφουγκραστεί. Ησυχία. Παίρνει το θάρρος, αν και δειλά, τραβά την κουρτίνα ως το τέρμα.
Κανείς. «Η ιδέα μου θα είναι, απλά ο φόβος μου» μονολογεί.

Πιάνει τρέμοντας το πόμολο και ανοίγει με αργές κινήσεις το παράθυρο. Κανείς. Ησυχία.
Βγάζει δειλά το κεφάλι της έξω από το παράθυρο. Κανείς. Ησυχία.
Κοιτάει προς τα κάτω στο βάθος του φωταγωγού. Κανείς. Ησυχία.
Ηρεμεί. Ξεφυσά με ανακούφιση. Πιάνει τις άκρες των παραθυρόφυλλων για να τα κλείσει. Επιτέλους, θέλει να κοιμηθεί.

Ακούει ένα γρατζούνισμα στον τοίχο και πριν προλάβει να κλείσει το παράθυρο, βλέπει να έρχεται κατά πάνω της ένα γέρικο ρυτιδιασμένο χέρι με μακριά, γαμψά, κιτρινισμένα νύχια. Το δέρμα του εξίσου κιτρινισμένο και τριχωτό.

Την γραπώνει από το λαιμό και προσπαθεί να την τραβήξει προς τα κάτω. Εκείνη αντιστέκεται κρατώντας τον τοίχο από την εσωτερική μεριά του παραθύρου. Το χέρι της σφίγγει κι άλλο το λαιμό. Με δυσκολία αναπνέει. Η όραση της θολώνει, μα προσπαθεί να ξεχωρίσει από τι πλάσμα προέρχεται αυτό το χέρι. Διακρίνει δύο ολόμαυρα, θυμωμένα μάτια. Σχεδόν έχουν μόνο μαύρη κόρη κι ελάχιστο άσπρο στις άκρες τους. Ένα γυμνό, τριχωτό και ζαρωμένο πλάσμα με παραμορφωμένο σκελετό, που με το ένα χέρι κρατά το λαιμό της και με το άλλο την υδροσωλήνα του φωταγωγού. Εκεί στηρίζεται.

Η πίεση στο λαιμό της για λίγο μειώνεται και νιώθει ότι μπορεί να πάρει ανάσα. Οι νυχιές στο αριστερό μέρος του λαιμού της την τσούζουν. Βρίσκει τη δύναμη να ψάξει για το μαχαίρι, που έπλυνε πριν από λίγο και που το άφησε στην πιατοθήκη ακριβώς δίπλα στο παράθυρο. Το άλλο της χέρι κι όλο της το σώμα συνεχίζει να κρατά αντίσταση. Το γεγονός ότι το πλάσμα μπορεί να χρησιμοποιήσει το ένα του χέρι είναι αυτό που έχει σώσει τη ζωή της έως τώρα.

Μέσα σε αυτή την πάλη, καταφέρνει να πιάσει το μαχαίρι με το αριστερό της χέρι. Το καρφώνει στον καρπό του πλάσματος, με όση δύναμη μπορεί καθώς εκείνη είναι δεξιόχειρας. Το δέρμα του όμως είναι πολύ σκληρό. Το πλάσμα δείχνει σαν να μην ένιωσε τίποτα. Εξαγριωμένο, με μια μικρή αλλά κοφτή κίνηση του δαχτύλου του, καρφώνει το κοφτερό του, μακρύ νύχι στο λαιμό της. Το αίμα της πετάγεται στα παραθυρόφυλλα, στα τζάμια κι ολόγυρα στο φωταγωγό.

Ένα δυνατό θόρυβο άκουσε, μες τον ύπνο της η Νέφη, που μένει στο ισόγειο. Ήρθε από την κουζίνα της, από τον φωταγωγό. Ανοίγει το παράθυρο και αντικρίζει ένα τσακισμένο, πεσμένο μπρούμυτα πτώμα. Είναι γυναικείο. Αναγνωρίζει την αγαπημένη της γειτόνισσα. Τα αίτια θανάτου από την νεκροψία ήταν: Αυτοχειρία! Δεν υπήρχαν πουθενά ίχνη πάλης.

_

γράφει η Φανή Αρβανίτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου