Έχω ανάγκη να μιλήσω για τον πόνο.
Αυτό το είδος που νιώθεις πως όλο σου το σώμα παραλύει.
Υπνοβατώντας σε μια ζωή και μια καθημερινότητα καθαρά μηχανική.
Όταν τα αγαπημένα σου μάτια είναι πια ξένα.
Όταν ο άνθρωπος σου γίνεται μια σκιά που χάνεται μόλις στρίψει στη γωνία.
Αυτός ο πόνος που νιώθω γιατί ψάχνοντας εσένα έχασα εμένα!
Ξέρεις, ήμουν πάντα από τους δυνατούς.
Κολώνα δυνατή και περήφανη.
Χωρίς ούτε μια ρωγμή.
Μια γρατζουνιά.
Από αυτές που όλοι ένιωθαν άνετα να ακουμπήσουν και να στηριχτούν.
Τώρα;
Ένα αδιάφορο εγκαταλελειμμένο κτήριο που απλά προσπερνάς βιαστικά γιατί σκέφτεσαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει και θα σε πλακώσει.
Μια θολή φιγούρα στον καθρέφτη που αμυδρά αναγνωρίζεις.
Κι όλα αυτά έχοντας τελικά χάσει και σένα και μένα!

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!