Ο χαμένος τα παίρνει όλα

17.05.2017

Έχω ανάγκη να μιλήσω για τον πόνο.
Αυτό το είδος που νιώθεις πως όλο σου το σώμα παραλύει.
Υπνοβατώντας σε μια ζωή και μια καθημερινότητα καθαρά μηχανική.
Όταν τα αγαπημένα σου μάτια είναι πια ξένα.
Όταν ο άνθρωπος σου γίνεται μια σκιά που χάνεται μόλις στρίψει στη γωνία.
Αυτός ο πόνος που νιώθω γιατί ψάχνοντας εσένα έχασα εμένα!
Ξέρεις, ήμουν πάντα από τους δυνατούς.
Κολώνα δυνατή και περήφανη.
Χωρίς ούτε μια ρωγμή.
Μια γρατζουνιά.
Από αυτές που όλοι ένιωθαν άνετα να ακουμπήσουν και να στηριχτούν.
Τώρα;
Ένα αδιάφορο εγκαταλελειμμένο κτήριο που απλά προσπερνάς βιαστικά γιατί σκέφτεσαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει και θα σε πλακώσει.
Μια θολή φιγούρα στον καθρέφτη που αμυδρά αναγνωρίζεις.
Κι όλα αυτά έχοντας τελικά χάσει και σένα και μένα!

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πάρα πολύ όμορφο. Δυστυχώς ο δυνατός αποδυναμώνεται και μετά είναι αυτός που χρειάζεται στήριξη. Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Ένα αδιάφορο εγκαταλελειμμένο κτήριο που απλά προσπερνάς βιαστικά γιατί σκέφτεσαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει και θα σε πλακώσει.”

    Πόσο οικείο!!Πολύ όμορφα δοσμένο το ποίημά σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου