Ο χαμένος τα παίρνει όλα

17.05.2017

Έχω ανάγκη να μιλήσω για τον πόνο.
Αυτό το είδος που νιώθεις πως όλο σου το σώμα παραλύει.
Υπνοβατώντας σε μια ζωή και μια καθημερινότητα καθαρά μηχανική.
Όταν τα αγαπημένα σου μάτια είναι πια ξένα.
Όταν ο άνθρωπος σου γίνεται μια σκιά που χάνεται μόλις στρίψει στη γωνία.
Αυτός ο πόνος που νιώθω γιατί ψάχνοντας εσένα έχασα εμένα!
Ξέρεις, ήμουν πάντα από τους δυνατούς.
Κολώνα δυνατή και περήφανη.
Χωρίς ούτε μια ρωγμή.
Μια γρατζουνιά.
Από αυτές που όλοι ένιωθαν άνετα να ακουμπήσουν και να στηριχτούν.
Τώρα;
Ένα αδιάφορο εγκαταλελειμμένο κτήριο που απλά προσπερνάς βιαστικά γιατί σκέφτεσαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει και θα σε πλακώσει.
Μια θολή φιγούρα στον καθρέφτη που αμυδρά αναγνωρίζεις.
Κι όλα αυτά έχοντας τελικά χάσει και σένα και μένα!

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Πάρα πολύ όμορφο. Δυστυχώς ο δυνατός αποδυναμώνεται και μετά είναι αυτός που χρειάζεται στήριξη. Μπράβο!!!

    Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    “Ένα αδιάφορο εγκαταλελειμμένο κτήριο που απλά προσπερνάς βιαστικά γιατί σκέφτεσαι ότι από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσει και θα σε πλακώσει.”

    Πόσο οικείο!!Πολύ όμορφα δοσμένο το ποίημά σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου