Ο χρόνος να μας ξεπερνά

1.11.2017

Ο χρόνος να σε περνά. Ο χρόνος να σε ξεπερνά. Η νοσταλγία το κλειδί της μνήμης. Πάει και ανοίγει την πόρτα και βρίσκει ξέστρωτα σε ένα σπίτι θάλασσα. Τρυπώνει λαθρεπιβάτης σε ταξίδια που έχουνε από καιρό ξεκινήσει επιμένοντας να συνεχίζει εκείνο που έχει τελειώσει. Ο χρόνος βρίσκει τρύπες. Κι εγώ που δεν κουβαλώ βελόνες και κλωστές μια κόκκινη κλέβω από της καρδιάς το πλεχτό. Τραβώ και τραβώ και σε ράβω. Ράβω τις τρύπες. Ράβω εσένα. Ράβω εμένα. Φαντό που ταιριάζει του χειμώνα. Δίπλα από τον ξύλινο σκαλιστό καναπέ και το μαξιλάρι με το κεντίδι που χρόνια με θρέφει και με πονά μαζί.  Εποχές που γυρίζουν και λόγια που αντι-γυρίζουν. Γίνομαι και ξεγίνομαι σαν κακομαθημένο παιδί και σαν γυναίκα ώριμη. Λόγια αυστηρά λόγια τρυφερά γράφουν στον αέρα τα ανείπωτα για να νικήσουν τις αντιστάσεις. Ποιος είπε και πότε πως έτσι νικούν οι εποχές; Ποιος έπεισε και εμένα πως έτσι θα μπω μπροστά στο χρόνο και δε θα σκοτωθώ από την ταχύτητα του οχήματός του; Ποιος και πού και πότε; Ποια και εγώ που φέρνω και παίρνω, που κλέβω και ξορκίζω. Που λέω πως δε θυμάμαι εκεί που αγαπώ. Που λέω πως θα μισήσω εκεί που πονώ. Αγάπη και μίσος ίδιο σκαρί. Πόνος και χαρά στην ίδια παλάμη. Μετρώ τα δάχτυλα. Ένα για σένα ένα για μένα ένα για εμάς κι άλλα δυο θα κρεμάνε πάντα αντίθετα σε αυτό που ορίζει η δική μας δυάδα για να σβήνει την ιστορία. Ξοδεύοντας τη μνήμη φτωχαίνει η αγάπη και νεκρώνουν τα αδύναμα όνειρα. Ο χρόνος να μας περνά. Ο χρόνος να μας ξεπερνά.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

10 σχόλια

10 Σχόλια

  1. Μαρία Σκουρολιάκου

    ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Αχ βρε φιλενάδα!!Με συνεπήρες. Να είσαι καλά!!

    Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Καταπληκτική φωτογραφία!!! … “Κι εγώ που δεν κουβαλώ βελόνες και κλωστές μια κόκκινη κλέβω από της καρδιάς το πλεχτό” Πολύ όμορφο!!!

    Απάντηση
  4. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Ο χρόνος να μας περνά. Ο χρόνος να μας ξεπερνά.

    Αδυσώπητα , Μάχη μου! Αδυσώπητα , χωρίς περιθώρια άμυνας!
    Ή μήπως υπάρχει άμυνα?

    Το χαμόγελο ασπίδα κι η γραφή προμετωπίδα!

    Καλή σου συνέχεια αγαπημένη μας Μάχη!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ κυρία Χρυσούλα για τα όμορφα λόγια σας. Καλή συνέχεια και σε εσάς. Τα φιλιά μου

      Απάντηση
  5. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Συνέχισε να συγκεντρώνεις θαυμαστικά Μάχη, έχεις ανεξάντλητα αποθέματα.

    Απάντηση
  6. Dionysis Koklas

    Πάνω στο κλειδί της μνήμης οι εποχές είναι … ηττημένες στις αναδρομές μας. Στις θύμησες περιφέρονται στον μυαλό σαν φαντάσματα, κάνοντας στον παρόντα χρόνο τα όνειρά μας, εφιάλτες.
    Θυμίζεις πράγματα, αγγίζεις” υφαντά ” σκισμένα.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σαν φαντάσματα…ναι. Κι αυτά τα “υφαντά” τα σκισμένα δε μας προστατεύουν από το κρύο… Ευχαριστώ

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου