Ο χωριάτης

28.03.2017

Άνθρωπος του χωριού εγώ, χωρίς σπουδή και γνώση,
στους τοίχους έβλεπα με θαυμαστικό,
τη λέξη «λίκε» να δεσπόζει.
Φαίνεται το χρησιμοποιούν πολύ συχνά εδώ στην πόλη,
μήπως γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί και αιμοβόροι;
Μα αν το σκεφτείς πιο σοβαρά και στα παιδιά κάνει καλό,
γιατί φοβούνται και τρων όλο τους το φαγητό.
Στο νου μου έρχεται αμέσως το τραγουδάκι το παιδικό
«Λίκε, λίκε είσαι εδώ;»
και αρχίζω να το σιγοτραγουδώ.

Περίεργα με κοιτούν οι περαστικοί,
και νεύματα μου κάνουν, πως έχω τρελαθεί.
και επειδή η ερώτηση δεν είναι ντροπή,
σταμάτησα έναν περαστικό,
να μου εξηγήσει τι σημαίνει το «λίκε» ή μήπως είναι συνθηματικό.
Και εκεί που άρχισε να μου εξηγεί,
με μπέρδεψε πιο πολύ.
Καταρχήν Like (Λάικ) το λένε φίλε μου,
 και είναι ξενόφερτη λεξούλα
μ’ αυτή δίνουμε το παρόν
 εκφράζουμε το θαυμασμό,
ώσπου το «like» γίνεται εμμονή,
χωρίς αυτό δε ζούνε
αν δε το δουν κάποια στιγμή, τρελαίνονται, πονούνε.
Τίποτα δεν κατάλαβα, μα δεν έχει σημασία…
Μου φάνηκε πάντως πιο άγριο, απ’ όλα τα θηρία.
«Λίκε» θα το λέω εγώ,
ποιος νοιάζεται εξάλλου,
άραγε και αυτοί που το χρησιμοποιούν
καταλαβαίνουν πως είναι εξαρτημένοι,
και έχουν φάει κόλλημα μεγάλο;
Συμπέρασμα: Λίκε και Λάικ είναι το ίδιο,
αφού και τα δυο σε καταβροχθίζουν,
δίχως κουβέντα, δίχως οίκτο.
Α! καθότι ανορθόγραφος, το έμαθα και αυτό
το λύκε γράφεται με «υ», πόσα να χωρέσει το μυαλό;

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Κατερίνα Κρυστάλλη

    Πάρα πάρα πολύ ωραίο! Μου αρέσει γιατί οι λέξεις κάνουν ρίμα, γιατί υπάρχει ροή, γιατί είναι διδακτικό και γιατί με έκανε να γελάσω. Η αγαπημένη μου στιγμή ήταν το συμπέρασμα.

    “Συμπέρασμα: Λίκε και Λάικ είναι το ίδιο,
    αφού και τα δυο σε καταβροχθίζουν,
    δίχως κουβέντα, δίχως οίκτο.
    Α! καθότι ανορθόγραφος, το έμαθα και αυτό
    το λύκε γράφεται με «υ», πόσα να χωρέσει το μυαλό;”

    Μπράβο!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Χαίρομαι που σου άρεσε. Ούτε ξέρω πως μου βγήκε έτσι. Το έγραψα για πλάκα και κοίτα να δεις που έχει πλάκα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου