Κάθε μεσημέρι και βράδυ που πάω να κοιμηθώ,
να βρει ξεκούραση το κορμί και το μυαλό,
παραμιλώ; μονολογώ; δεν ξέρω,
μάλλον παρακαλώ τα όνειρα,
να δω το πρόσωπό σου, ή έστω τη φιγούρα σου.
Μα γίνομαι κομμάτια και σου θυμώνω,
γιατί ποτέ δεν έρχεσαι.
Και αποκοιμάμαι μαζί με την οργή μου.
Σταγόνα που πέφτει στον ωκεανό
η παράκλησή μου.
Άδικα πασχίζει το μυαλό μου.
Και αυτή η φαντασία μου αδυνατεί
να συμμορφωθεί.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!