Πέντε παιδιά στο δώμα μας

25.04.2017

Έπιασες και στολίστηκες κι έβαλες τα καλά σου
κι επίσκεψη μας έκανες, μοίρα, με τα παιδιά σου.
Κράταγες και τα δώρα σου π' άφηκες στο σαλόνι
εκεί π' αράχνες 'φαίνανε ιστό μέσα στη σκόνη.
Πέντε παιδιά κουβάλησες στο πιο καλό μας δώμα
εκεί που γέλιο παιδικό δεν άκουσα ακόμα.
Το 'να παιδί σου, μοίρα μου, Ευθύνη το βαφτίσαν
μα οι άνθρωποι στο δώμα μου το κατεχερίσαν.
Άνθρωπος δεν ανέλαβε για πράμα την ευθύνη
για αυτά που ζει ο τόπος μου τον πόνο την οδύνη.
Τ' άλλο παιδί σου φώναζαν με τ' όνομα Γαλήνη,
μα κι αυτό το εσιχτίρισαν τετράποδα τα κτήνη.
Κι εκεί που ήταν ήσυχα τα πράματα στο δώμα
τρόμος και δέος πλάκωσε σαν το βαρύ το χώμα.
Το τρίτο το κλωνάρι σου Πρόοδο το φωνάζαν
μα με φωνές και ουρλιαχτά κάποιοι το ετρομάζαν.
Κι η πρόοδος εγύρισε πενήντα χρόνους πίσω
το δώμα μου το πιο καλό πώς θα το ξαναχτίσω;
Το τέταρτο φυντάνι σου Φιλότιμο το είπα(ν)
μα με μια σφαίρα του 'καμαν στην κεφαλή μιαν τρύπα.
Χάθηκε το φιλότιμο δεν βλέπω "φως" κανένα
για σένα που 'σουν χώρα μου της λευτεριάς η γέννα.
Το πέμπτο το παιδάκι σου Υπομονή το λένε,
μα εκείνη πάει χάθηκε κι όλα τα μάτια κλαίνε.
Μοίρα, που γνώρισες πολλούς σαν το δικό μου τόπο
δείξε μου πια της λησμονιάς να βρω εγώ τον τρόπο.
Να λησμονήσω που 'δωσα ό,τ' είχα μέσ' στο δώμα
μα "αυτοί" δεν ησυχάζουνε αν δεν με δουν στο χώμα.
Να κάνεις, μοίρα, γέννες δυο και να τις αναθρέψεις
και δώρο μεσ στο δώμα μου ταχιά να μου τις πέμψεις.
Η πρώτη γέννα Δίκαιο να φέρει στην πατρίδα
να έχουνε τα νιάτα μας έστω κάποια ελπίδα.
Η δεύτερη κι η πιο καλή να είναι η Ελευθερία
αυτή που στην πατρίδα μου θ' αλλάξει την πορεία…


* Καταχερίζω=δέρνω
*Σιχτιρίζω=διώχνω
* Πράμα=τίποτε

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σας ευχαριστώ για την επιμέλεια και παρουσίαση του ποιήματός μου….

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Χρυσούλα τα λόγια μου φτωχά…μπρος το μεγαλείο της πένας σου!!! Τα είπες όλα. Και τα είπες σωστά, ζυγισμένα…και δυνατά όπως ταιριάζει στο θέμα…Την αγάπη μου σε όλους σας να είστε πάντα καλά!!!!!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Αγαπημένη μου Σοφία σε ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα σχόλιά σου που μου φτιάχνουν πάντα τη διάθεση και με τιμούν ιδιαίτερα …. Το τάλαντο της γραφής το έχεις στον ανώτατο βαθμό, εσύ Σοφούλα μου…
      Με την αγάπη μας , σας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο ! Όσο για το ‘δυνατό ύφος της πένας μου’ με όλα όσα ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια τι άλλο θα μπορούσα να γράψω?

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου