Πέντε παιδιά στο δώμα μας

25.04.2017

Έπιασες και στολίστηκες κι έβαλες τα καλά σου
κι επίσκεψη μας έκανες, μοίρα, με τα παιδιά σου.
Κράταγες και τα δώρα σου π' άφηκες στο σαλόνι
εκεί π' αράχνες 'φαίνανε ιστό μέσα στη σκόνη.
Πέντε παιδιά κουβάλησες στο πιο καλό μας δώμα
εκεί που γέλιο παιδικό δεν άκουσα ακόμα.
Το 'να παιδί σου, μοίρα μου, Ευθύνη το βαφτίσαν
μα οι άνθρωποι στο δώμα μου το κατεχερίσαν.
Άνθρωπος δεν ανέλαβε για πράμα την ευθύνη
για αυτά που ζει ο τόπος μου τον πόνο την οδύνη.
Τ' άλλο παιδί σου φώναζαν με τ' όνομα Γαλήνη,
μα κι αυτό το εσιχτίρισαν τετράποδα τα κτήνη.
Κι εκεί που ήταν ήσυχα τα πράματα στο δώμα
τρόμος και δέος πλάκωσε σαν το βαρύ το χώμα.
Το τρίτο το κλωνάρι σου Πρόοδο το φωνάζαν
μα με φωνές και ουρλιαχτά κάποιοι το ετρομάζαν.
Κι η πρόοδος εγύρισε πενήντα χρόνους πίσω
το δώμα μου το πιο καλό πώς θα το ξαναχτίσω;
Το τέταρτο φυντάνι σου Φιλότιμο το είπα(ν)
μα με μια σφαίρα του 'καμαν στην κεφαλή μιαν τρύπα.
Χάθηκε το φιλότιμο δεν βλέπω "φως" κανένα
για σένα που 'σουν χώρα μου της λευτεριάς η γέννα.
Το πέμπτο το παιδάκι σου Υπομονή το λένε,
μα εκείνη πάει χάθηκε κι όλα τα μάτια κλαίνε.
Μοίρα, που γνώρισες πολλούς σαν το δικό μου τόπο
δείξε μου πια της λησμονιάς να βρω εγώ τον τρόπο.
Να λησμονήσω που 'δωσα ό,τ' είχα μέσ' στο δώμα
μα "αυτοί" δεν ησυχάζουνε αν δεν με δουν στο χώμα.
Να κάνεις, μοίρα, γέννες δυο και να τις αναθρέψεις
και δώρο μεσ στο δώμα μου ταχιά να μου τις πέμψεις.
Η πρώτη γέννα Δίκαιο να φέρει στην πατρίδα
να έχουνε τα νιάτα μας έστω κάποια ελπίδα.
Η δεύτερη κι η πιο καλή να είναι η Ελευθερία
αυτή που στην πατρίδα μου θ' αλλάξει την πορεία…


* Καταχερίζω=δέρνω
*Σιχτιρίζω=διώχνω
* Πράμα=τίποτε

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σας ευχαριστώ για την επιμέλεια και παρουσίαση του ποιήματός μου….

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Χρυσούλα τα λόγια μου φτωχά…μπρος το μεγαλείο της πένας σου!!! Τα είπες όλα. Και τα είπες σωστά, ζυγισμένα…και δυνατά όπως ταιριάζει στο θέμα…Την αγάπη μου σε όλους σας να είστε πάντα καλά!!!!!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Αγαπημένη μου Σοφία σε ευχαριστώ πολύ για τα υπέροχα σχόλιά σου που μου φτιάχνουν πάντα τη διάθεση και με τιμούν ιδιαίτερα …. Το τάλαντο της γραφής το έχεις στον ανώτατο βαθμό, εσύ Σοφούλα μου…
      Με την αγάπη μας , σας ευχόμαστε ό,τι καλύτερο ! Όσο για το ‘δυνατό ύφος της πένας μου’ με όλα όσα ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια τι άλλο θα μπορούσα να γράψω?

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου