Select Page

Παγκόσμιες Μέρες

Παγκόσμιες Μέρες

-Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου. Παγκόσμια Μέρα Ποίησης. Παγκόσμια Μέρα κατά του Ρατσισμού. Παγκόσμια Μέρα για τούτο. Παγκόσμια Μέρα για το άλλο… Παγκόσμιες Μέρες για όλα αυτά που θα έπρεπε να υπάρχουν στη ζωή μας σε καθημερινή βάση και όχι να τα θυμόμαστε και να τα τιμούμε, σε εισαγωγικά πάντα, έτσι, για τα μάτια, που λένε, μια φορά τον χρόνο.
-Καλέ, τι μύγα τσε-τσε σε τσίμπησε;
-Σοβαρολογείς; Εσένα, δηλαδή, σου αρέσουν όλες αυτές οι Παγκόσμιες Μέρες;
-Γιατί; Τι κακό έχουν οι καημενούλες; Ίσα-ίσα, μας υπενθυμίζουν, όπως τα γενέθλια και οι ονομαστικές γιορτές, πώς και τι πρέπει να σεβόμαστε και να τιμούμε.
-Θέλεις να με θυμώσεις περισσότερο;
-Γιατί το λες αυτό;
-Δηλαδή, θέλεις να μου πεις πως πρέπει να σου υπενθυμίζουν οι άλλοι ό,τι θα έπρεπε για σένα, για μένα, για τον καθένα, να είναι δεδομένα συναισθήματα και μάλιστα σε καθημερινή βάση;
-Δεν σε καταλαβαίνω. Ειλικρινά δεν σε καταλαβαίνω. Γιατί θα πρέπει κάθε μέρα να τρώγεσαι και με κάτι;
-Δεν πας καλά, μου φαίνεται…
-Εσύ δεν πας καλά και φοβάμαι πως χειροτερεύεις μέρα με τη μέρα και χρόνο με τον χρόνο.
-Βρε, άντε παράτα με. Δηλαδή, θέλεις να μου πεις, σήμερα που είναι η Παγκόσμια Μέρα του Νερού και αφού πέρασε η Παγκόσμια Μέρα κατά του Ρατσισμού, πως θα πας να πιάσεις έναν μετανάστη ή το παιδί του και θα τον χορτάσεις ξύλο, έτσι για να βάλεις και τα απωθημένα σου;
-Είσαι τρελή; Τι είναι αυτά που λες;
-Εγώ, μωρέ, είμαι τρελή; Χθες δεν ήταν η Μέρα κατά του Ρατσισμού; Άρα, σήμερα μπορείς να το προσπεράσεις και να φερθείς όπως σου γουστάρει.
-Και θέλεις να μου πεις πως αύριο, που θα έχει περάσει η Μέρα για το Νερό, θ’ ανοίξω τις βρύσες να τρέχουν. Και ποιος, μωρέ, θα πληρώσει την ΕΥΔΑΠ που θα έρθει, λες και έχουμε τρεις πισίνες;
-Ξεφεύγεις από το θέμα και με θυμώνεις περισσότερο. Ή κάνεις τον βλάκα, γιατί ξέρω πως δεν είσαι, ή θέλεις να μου σπάσεις τα νεύρα, που είναι ήδη τσατάλια. Φυλάξου, μην την πληρώσεις εσύ…
-Ναι, ρε, θα σε φοβηθούμε κιόλας…
-Ξεφύγαμε, όμως. Να σε ρωτήσω κάτι; Είναι μια απορία που την κουβαλάω από την πρώτη Παγκόσμια Μέρα, εκείνη, την Παγκόσμια Μέρα των Ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου.
-Πού θα το πας;
-Εκεί που πάει μονάχο του και μάλιστα με καλπασμό από χίλια άλογα.
-Για λέγε…
-Αυτή η μέρα είναι για τους ερωτευμένους απανταχού ή για τους εμπόρους απανταχού; Να τα λουλούδια, να οι σοκολάτες, να τα εσώρουχα καρδούλες, να ό,τι βλακεία μπορεί να σκαρφιστεί ο καθένας για να βγάλει φράγκα.
-Μα δεν χρειάζονται αυτά;
-Δεν σου απαντώ, γιατί θα μαλώσουμε και δεν το θέλω. Εκείνο που θέλω να σου πω, είναι ο συλλογισμός που έκανα μετά από τόσα χρόνια. Γιατί δεν υπάρχει η Παγκόσμια Μέρα της Κλεψιάς, της Λαμογιάς, της Κακίας ή κατά όλων αυτών;
-Δεν είπαμε πως οι Παγκόσμιες Μέρες είναι για να μας θυμίζουν τους καλούς μας εαυτούς; Αυτούς που πρέπει, έστω, πότε-πότε, να βγαίνουν από την βαθιά τους κρυψώνα;
-Βλέπεις; Μου δίνεις την απάντηση.
-Δηλαδή;
-Επειδή καθημερινά και ολοχρονικά είμαστε λαμόγια, κλέφτες, ψεύτες απάνθρωποι, εαυτούληδες, δεν χρειάζεται να γιορτάζουμε. Βάλαμε, λοιπόν, τούτες, τις “καλές” Παγκόσμιες Μέρες, για άφεση αμαρτιών; Έχουμε ξεφύγει εντελώς και παντελώς.
-Εσύ έχεις ξεφύγει. Και φοβάμαι για σένα. Όλο θυμωμένη είσαι, λες κι εσύ είσαι εκείνη που τα κάνει ΟΛΑ σωστά, λες και είσαι η αναμάρτητη, λες…
-Σου είπε κανείς κάτι τέτοιο; Πότε με άκουσες να λέω ή να υπαινίσσομαι κάτι τέτοιο;
-Μα όταν συνέχεια κρίνεις και κατακρίνεις έμμεσα ή άμεσα τους πάντες και τα πάντα, τι νομίζεις πως κάνεις;
-Τον κακό μου τον φλάρο κάνω. Να τι κάνω. Το θέμα είναι πως ξέρω ότι τις περισσότερες φορές είμαι θυμωμένη και μάλιστα με τον εαυτό μου και όχι με τους άλλους. Και ξέρεις γιατί; Διότι εγώ και μόνο ΕΓΩ τους δίνω το δικαίωμα να με υποτιμούν και μάλιστα σαν γυναίκα, και να με βάζουν στη μάζα, λες και δεν είμαι ή δεν είσαι μια μοναδική οντότητα, μια μοναδικότητα.
-Και τι θέλεις, δηλαδή; Όλοι σ’ αυτή τη μάζα ανήκουμε. Αλλιώς είμαι από τους “άλλους”. Εκείνους που αρνούνται να μπουν στη σειρά, στον κύκλο και τους τρώει η μαρμάγκα ή στην καλύτερη περίπτωση, τους θεωρούν τρελούς και τους φοράνε το σακάκι ανάποδα. Εκεί θέλεις να καταλήξεις;
-Δεν ξέρω τι λες εσύ, μα εγώ αρνούμαι να μπω στη γραμμή ή στον κύκλο. Αρνούμαι να είμαι αυτό το απρόσωπο νούμερο. Είμαι μια οντότητα, μια προσωπικότητα -κι ας με θεωρούν πολλοί, όπως κι εσύ, γραφική-, είμαι ένας άνθρωπος. Και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι, μακάρι να είσαι εσύ εκείνος που θα μου περάσεις το σακάκι ανάποδα. Και να σου πω και κάτι; Εγώ θα έχω ν’ αγκαλιάσω κάτι, τον εαυτό μου. Εσύ, τι θ’ αγκαλιάσεις εσύ; Θα περιμένεις την Παγκόσμια Μέρα της Αγκαλιάς. Άντε γεια… Και περαστικά μας…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Mού αρέσεις Μπουμπουλίνα μου όταν κάνεις κριτική αλλά και όταν αυτοσαρκάζεσαι. Είσαι απολαυστική…Και ξέρεις ε; Δεν θα ήθελα με τίποτα να είμαι σε αντιπαράθεση μαζί σου γιατί αγαπώντας τον καλό σου εαυτό που γνωρίζω, δεν θέλω να γνωρίσω κι΄εκείνον τον Τσεγκεβαρικό θυμωμένο μπρ μπρ….

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Πόσο δίκιο έχεις, Λένα Μου!!!!!!! Είναι πολύ κακός αυτός ο “άλλος” εαυτός μου… Μέχρι κι εγώ τον φοβάμαι και τον αντιπαθώ!!!!!!
      Φιλί!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Μία χαρά τα γράφεις Αθηνά μου!! Μου αρέσει πάρα πολύ το κείμενο σου και ο τρόπος που μας το παρουσίασες! Χρόνια πολλά και καλά!!

    Απάντηση
    • Αθηνά Μαραβέγια

      Επίσης, Άννα μου, και σ’ ευχαριστώ πολύ για το πέρασμά σου και το όμορφο σχόλιό σου!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!