Μουδιασμένα χείλη,
λέξεις φυλακισμένες,
παγιδευμένα αισθήματα,
καρδιές απελπισμένες,

βλέμματα ανέκφραστα,
σαν παγωμένες θάλασσες.
Δεν ήσουν έτσι πιο παλιά.
Βλέπεις κι εσύ πως άλλαξες,

όπως κι αυτοί που εμπιστεύτηκες
ή σκέπασες κάτω απ’ την αγκαλιά σου,
μα ξάφνου τρόμαξαν τη σκέψη σου,
κλέψανε τη χαρά σου.

Και πάγωσες.

Τώρα δες,
χορεύουνε στον πάγο,
αδιάφορα σε προσπερνούν,
σε κάνουν άνω-κάτω.

Μα λόγια δεν εκφράζεις
γιατί είσαι παγωμένος.
Σκέψου τι θα ακούγανε,
αν έβλεπαν πως ήσουν πληγωμένος...

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!