Παγωμένες θάλασσες

6.11.2017

Μουδιασμένα χείλη,
λέξεις φυλακισμένες,
παγιδευμένα αισθήματα,
καρδιές απελπισμένες,

βλέμματα ανέκφραστα,
σαν παγωμένες θάλασσες.
Δεν ήσουν έτσι πιο παλιά.
Βλέπεις κι εσύ πως άλλαξες,

όπως κι αυτοί που εμπιστεύτηκες
ή σκέπασες κάτω απ’ την αγκαλιά σου,
μα ξάφνου τρόμαξαν τη σκέψη σου,
κλέψανε τη χαρά σου.

Και πάγωσες.

Τώρα δες,
χορεύουνε στον πάγο,
αδιάφορα σε προσπερνούν,
σε κάνουν άνω-κάτω.

Μα λόγια δεν εκφράζεις
γιατί είσαι παγωμένος.
Σκέψου τι θα ακούγανε,
αν έβλεπαν πως ήσουν πληγωμένος...

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Μού άρεσε το ποίημα σου Νίκη. Αλήθεια , πόσες και πόσες φορές δεν νιώσαμε έτσι, χωρίς να το πούμε, κρατώντας μι αξιοπρεπ’η στάση απέναντι σε κάτι που έφυγε και πάει…

    Απάντηση
  2. 'Αννα Ρουμελιώτη

    “Σκέψου τι θα ακουγανε αν έβλεπαν πως ήσουν πληγωμένος”…. πόσο δυνατή η κατακλείδα στο ποίημα σας!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου