Select Page

Παιδί αχτένιστο

Παιδί αχτένιστο

Παιδί αχτένιστο. Μια λάσπη ενώνει τις τούφες του. Όμορφα που κλαίει μέσα από τις χαραμάδες των βλεφάρων του. Ωραίο το κάδρο στο φακό. Γραμμή για πούλιτζερ. Ο δημοσιογράφος το αγαπά. Το ερωτεύεται. Το παιδί το αχτένιστο. Με τη λάσπη που ενώνει τις τούφες του. Λασπωμένος ο φακός. Με μια λάσπη να ενώνουν οι φωτογραφίες. Μια λασπωμένη φυλλάδα θα το δείξει όμορφα βρώμικο.

Παιδί αχτένιστο. Με τον πόνο στο χτένι. Κόμπος να το περνά. Κόμπος να το πονά. Μια ελπίδα στα μάτια και μια αηδία στη γεύση. Από πότε η ελπίδα έχει γεύση εμετική; Τούτος ο άνθρωπος μπροστά του είναι το λιγότερο αντι-ήρωας. Τούτος ο φακός που το στοχεύει σαν όπλο μοιάζει. Κείνο που από τότε που γεννήθηκε το στοχεύει. Στοχεύει τα όμορφα μαλλιά του και τα λασπώνει. Κόμπο τον κόμπο. Τα μπερδεύει. Τα στήνει. Να ποζάρουν. Σε τούτο το νέο όπλο. Παιδί αχτένιστο. Με τον πόνο στο χτένι. Κάδρο για πούλιτζερ. Ένας πόνος αχτένιστος και λασπωμένος.

Παιδί αχτένιστο. Με το κεφάλι κουρεμένο. Τις τούφες του κόβει. Στο χώμα τις πετά. Με δάκρυα τις ποτίζει. Να λασπώνουν. Μια ελευθερία που διώκεται. Κάτω στο χώμα τα αποδεικτικά της αγάπης. Του κόσμου εκείνου. Με τους αντι-ήρωες. Με τους ήρωες. Κανένας διαχωρισμός. Στο χώμα ανάσκελα. Στο χώμα μπρούμυτα. Στο χώμα λασπωμένοι. Παιδί αχτένιστο. Με το κεφάλι κουρεμένο. Τις τούφες κόβει. Στο χώμα τις πετά. Με δάκρυα τις ποτίζει. Να γράψει ελευθερία το χώμα. Να ανθίσει… ανθός.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

12 Σχόλια

  1. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Προστίθεται στα εξαιρετικά σου έργα!

    Απάντηση
  2. Χαρούλα Σμαρνάκη

    Νιώθεις, δυστυχώς, πως όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, γεμίζει λάσπη…και δε φταίει ο χειμώνας…
    Μάχη μου, εξαιρετικό!

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μάχη μου,
    Το ποίημά σου αυτό θα έλεγε κανείς πως μοιάζει με το εκκρεμμές του αδυσώπιτου χρόνου που τρέχει τόσο γρήγορα για τα παιδιά όλου του κόσμου!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ευχαριστώ κυρία Χρυσούλα… να ‘τρεχε ο χρόνος με φροντίδα για όλα τα πλασματάκια… δίχως λάσπες…τι καλά που θα ΄ταν… Καλό βράδυ

      Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    “Τούτος ο άνθρωπος μπροστά του είναι το λιγότερο αντι-ήρωας. Τούτος ο φακός που το στοχεύει σαν όπλο μοιάζει. Κείνο που από τότε που γεννήθηκε το στοχεύει.” Θλιβερή η διαπίστωση σε ένα κείμενο διαμάντι. Μου άρεσε πολύ. Την καλημέρα μου Μάχη!

    Απάντηση
  5. sofia25164

    Ένα παιδί και ένας πόνος αχτένιστος και λασπωμένος και το κάδρο έτοιμο για πούλιτζερ… Ως εκεί έχουμε, μέχρι εκεί φτάνει το απόθεμα της ψυχής μας…δεν μπορούμε να δούμε πιο βαθιά, δεν αντέχουμε να επωμιστούμε τίποτα περισσότερο!!! Έτοιμοι για πούλιτζερ και εμείς !!!!!!! Μάχη μου αγαπημένη ευχαριστώ πολύ για τα καμπανάκια και την αφύπνιση… Την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Follows

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!