Παντρειά

27.11.2016

doll_lonely_b

Μια ψεύτικη παντρειά, μια μαργιόλα αγάπη
κι όλοι τριγύρω στοιχημάτιζαν με το κιλό το κουφέτο.
Να πατώ το νυφικό εγώ,
να σκίζονται τα τούλια –να με φτιασιδώνει η μάνα μου.
Να ξεσφίγγεις τη γραβάτα σου εσύ,
να ’ναι ιδρωμένο το στέρνο –να σου κάνει αέρα με την βεντάλια η θειά σου.
Κόκκινα, στραπατσαρισμένα κραγιόν γελούσαν
φτηνή λακ βρωμοκόπαγε.
Συνηθισμένη ιστορία.
Μια ψεύτικη παντρειά, μια κατεργάρα αγάπη
κι ο θίασος αποκαμωμένος να προβάρει ατάλαντα την τελευταία ατάκα.
Να μου ’χει σφίξει το στομάχι ο κορσές εμένα,
ν’ αγκομαχάει η μέση δαχτυλίδι –να μου κάνει σκέρτσα ο φωτογράφος να πάρω πόζα,
και να ’χω χαρμανιάσει για τσιγάρο.
Να σου ’χει λαδώσει το μαλλί εσένα,
να ’ναι φουλ στην πιτυρίδα τα πέτα –να σου κάνουν νοήματα οι μάγκες να γελάτε,
και να ’χεις ξάφνου μια στύση μεγαλείο.
Παχιά μεταπολεμικά μουστάκια παραπέρα ρεύονταν,
ορέγονταν το μπούστο της κουμπάρας.
Ξεπατικούρα ιστορία.
Μια ψεύτικη παντρειά, μια πανούργα αγάπη
και πίστα η σκηνή,
σπέρματα ρυζιού και ροδοπέταλα.
Ποτέ δεν υπογράψαμε
και σπάγαν τριγύρω τα κρύσταλλα
κι οι Λιμόζ πορσελάνες των δώρων.

_

γράφει η Βασιλική Σπηλιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Εξαιρετικό!!!!!

    Απάντηση
    • Βασιλική Σπηλιώτη

      Σ’ ευχαριστώ πολύ Αννα μου. Να είσαι καλά.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου