Παντρειά

27.11.2016

doll_lonely_b

Μια ψεύτικη παντρειά, μια μαργιόλα αγάπη
κι όλοι τριγύρω στοιχημάτιζαν με το κιλό το κουφέτο.
Να πατώ το νυφικό εγώ,
να σκίζονται τα τούλια –να με φτιασιδώνει η μάνα μου.
Να ξεσφίγγεις τη γραβάτα σου εσύ,
να ’ναι ιδρωμένο το στέρνο –να σου κάνει αέρα με την βεντάλια η θειά σου.
Κόκκινα, στραπατσαρισμένα κραγιόν γελούσαν
φτηνή λακ βρωμοκόπαγε.
Συνηθισμένη ιστορία.
Μια ψεύτικη παντρειά, μια κατεργάρα αγάπη
κι ο θίασος αποκαμωμένος να προβάρει ατάλαντα την τελευταία ατάκα.
Να μου ’χει σφίξει το στομάχι ο κορσές εμένα,
ν’ αγκομαχάει η μέση δαχτυλίδι –να μου κάνει σκέρτσα ο φωτογράφος να πάρω πόζα,
και να ’χω χαρμανιάσει για τσιγάρο.
Να σου ’χει λαδώσει το μαλλί εσένα,
να ’ναι φουλ στην πιτυρίδα τα πέτα –να σου κάνουν νοήματα οι μάγκες να γελάτε,
και να ’χεις ξάφνου μια στύση μεγαλείο.
Παχιά μεταπολεμικά μουστάκια παραπέρα ρεύονταν,
ορέγονταν το μπούστο της κουμπάρας.
Ξεπατικούρα ιστορία.
Μια ψεύτικη παντρειά, μια πανούργα αγάπη
και πίστα η σκηνή,
σπέρματα ρυζιού και ροδοπέταλα.
Ποτέ δεν υπογράψαμε
και σπάγαν τριγύρω τα κρύσταλλα
κι οι Λιμόζ πορσελάνες των δώρων.

_

γράφει η Βασιλική Σπηλιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Εξαιρετικό!!!!!

    Απάντηση
    • Βασιλική Σπηλιώτη

      Σ’ ευχαριστώ πολύ Αννα μου. Να είσαι καλά.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου