Select Page

Πα-ρα-σκευ-ή [Painted Black]

Πα-ρα-σκευ-ή [Painted Black]

 

Πα-ρα-σκευ-ή
(Η Μαύρη

Συλλαβίζοντας μια τέτοια μέρα, όλοι μας σκεφτόμαστε σαν παιδιά. Το σχολείο που τελειώνει για λίγο. Το Σαββατοκύριακο με τους φίλους και βόλτες. Χαλάρωση στο σπίτι. Ταινίες με τους δικούς μας και παιχνίδια με τους οικείους μας. Σκέψεις πιο ελεύθερες, πιο ήρεμες πιο ταξιδιάρικες. Παρασκευή και μπορείς να βγεις, να ξενυχτήσεις όσο θες γιατί δε σε νοιάζει τόσο τι ώρα θα ξυπνήσεις αν είσαι από τους τυχερούς σαφώς που δεν έχουνε να σηκωθούν για δουλειά την επόμενη ημέρα. Δικαιωματικά πάντως αυτή η μέρα έχει την γλύκα της και όλοι μας κρατάμε τουλάχιστον αυτήν την λαχταριστή παιδική μνήμη.

Φέτος όμως, είναι η δεύτερη χρονιά, που αυτή η Παρασκευή, τέταρτη Παρασκευή του Νοεμβρίου «κατά τας γραφάς» βαφτίζεται με το όνομα «Μαύρη Παρασκευή» και αποκτά παραδοσιακή πλέον οντοτητα και στη χώρα μας μαζί με τη συνηθισμένη πλέον άκρως ελληνική ρήση (από αρχαιοτάτων χρόνων) Thank God It's Friday. Ρούχο δανεικό κι αγύριστο που φορέθηκε από τας Αμερικάς, μέρη που τιμάμε και αγαπάμε για όλα τα καλούδια που κλέβουμε και προσθέτουμε αρκετά συχνά στο ελληνικό μας Lifestyle για να είμαστε in. Είναι εξάλλου μια συνηθισμένη τακτική της χώρας μας να υιοθετεί τάσεις και μόδες από διάφορους αλλοδαπούς τόπους μιας και το "ξένο είναι ωραίο" όπως λέει και ο θυμοσοφος λαός.

Μαύρη λοιπόν. Ούτε άσπρη. Ούτε κόκκινη ούτε κάποιο άλλο ιδιαίτερο χρώμα. Σύμφωνα λοιπόν με την ιστορία αυτής της ημέρας, για να είμαστε ενήμεροι για τη μόδα που αρπάξαμε, στην Αμερική ονομάστηκε έτσι η πρώτη μέρα μετά την Ημέρα των Ευχαριστιών (Thanksgiving για να συννενοούμαστε μεταξύ μας οι Έλληνες αμερικανοφωνοι) και αποτελεί την έναρξη των Χριστουγεννιάτικων αγορών έχοντας μεγάλα ποσοστά εκπτώσεων με σκοπό της αγοράς να ανεβάσει τα έσοδα από τα «κόκκινα» όρια… στα «μαύρα». Κάπως έτσι η μέρα μαύρισε και κρατά εδώ και χρόνια αυτήν την παράδοση ή αλλιώς, όπως προαναφέραμε, μόδα.

Μό-δα... Της πάει ο συλλαβισμός. Πάει και σφηνώνεται σε μια χώρα σαν τη δική μας και μας κάνει ακόμα πιο «μοδάτους». Φοράμε ό,τι πρέπει να φορέσουμε, γελάμε με ό,τι πρέπει να γελάσουμε, κινούμαστε όπου πρέπει να κινούμαστε και μιλάμε όπως πρέπει να μιλάμε.  Στην συγκεκριμένη λοιπόν μαύρη μας μόδα κάνουμε εκπτώσεις στα προϊόντα μας -σε μια χώρα που είναι on sale εδώ και καιρό- όπως κάνουν και στην Αμερική και όπως το επιτάσσει η μόδα.  Τι πάει να πει λοιπον μόδα; Τι πάει να πει ακολουθούμε κάτι που κάνει μια άλλη χώρα με τους δικούς της κανόνες, τις δικές της συνθήκες διαβίωσης και σαφώς το δικό της οικονομικό επίπεδο;

Ε-πί-πε-δο. Συλλαβίζοντας και πάλι. Επίπεδο, ξεσηκώνοντας μαθηματικές ενδέχεται ανεπιθύμητες μνήμες σε μερικούς αναγνώστες, είναι η  λεία ομοιόμορφη γεωμετρική επιφάνεια η οποία μπορεί να εφαρμόσει πλήρως με τον εαυτό της ακόμα και εν κινήσει. Ταυτίζεται μεταφορικά με τις λέξεις σημαντικό, σπουδαίο. Το επίπεδο ενός ανθρώπου, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες σαφώς. Οικογενειακούς, σχολικούς και πάει λέγοντας. Πώς ένας άνθρωπος βελτιώνει αυτό το επίπεδό του;  Και πώς δεν γίνεται ανισόπεδος; Πώς μπορεί να ανυψώνει τη θέση του και να στέκεται κάπου καλύτερα από το μέσο όρο; Μήπως ο στόχος δεν είναι να στέκεσαι καλύτερα από το μέσο όρο; Μήπως δεν είναι ο στόχος να συγκρίνεσαι και να παίρνεις θέση βάσει της θέσης των άλλων; Και μήπως αν δεν έμπαινες σε αυτή τη διαδικασία σύγκρισης και ταύτισης πολλές φορές, μήπως τότε δε θα υιοθετούσες χαρακτηριστικά και επιλογές άλλων ανθρώπων και κατ' επέκτασιν χωρών εκτός και αν έβλεπες πως κάτι τέτοιο θα βοηθούσε σε μια πιθανή εξέλιξή σου;

Είναι θλιβερό σε μια χώρα πεθαμένη να υιοθετούμε συνεχώς ξενόφερτες συνήθειες που δεν ταιριάζουν στη δική μας σικέ εποχή. Σε μια εποχή που μετράμε απολύσεις, αυτοκτονίες και ποσοστά φτώχειας και εξαθλίωσης. Είναι εξίσου θλιβερό να γεννιούνται ανάγκες για αγαθά που δε μας λείπουν με μια ματαιοδοξία που δεν έχει σταματημό. Γιατί είναι παράλογο μα και αστείο, να λες σε έναν πεινασμένο και για καιρό νηστικό άνθρωπο πως το χαβιάρι σήμερα είναι σε έκπτωση. Είναι πραγματικά λυπηρό, στο όνομα μιας μαύρης ημέρας να τρέχουμε στα μαγαζιά γιατί όλα είναι πιο… φτηνά.

Ας σταθούμε λίγο και ας αναρωτηθούμε. Τη δική μας φτήνια ποιος θα μας τη διορθώσει αν όχι εμείς; Ποιος ή ποιοι θα δώσουν σημασία στις δικές μας εκπτώσεις που κάνουμε συνεχώς ως άνθρωποι; Κατεβάζουμε συνεχώς την τιμή και τις τιμές μας, περνάμε από δεύτερο και τρίτο χέρι, γινόμαστε εκείνο το φτηνό εργατικό χέρι οι ίδιοι και μαυρίζουμε όλες μας τις ημέρες χωρίς καμία σωτηρία πια. Τόσες μέρες μαύρες και αυτές σκορπισμένες σε όλες τις εβδομάδες σε όλους τους μήνες τηρώντας την παράδοση της κακομοιριάς, δίχως να αλλάζουν χρώμα εδώ και χρόνια.

Ας πάμε λίγο κόντρα και ας δηλώσουμε ευθαρσώς, με την ευθύνη που έχουμε απέναντι σε εμάς και κατ΄ επέκτασιν στον τόπο που τώρα ζούμε και πονάμε, πως πρέπει πλέον να ορίσουμε τη δική μας ελληνική μόδα. Εκείνη που δεν ακολουθεί ιδέες, θεωρίες και αξίες άλλων. Εκείνη που ακολουθεί τα δικά μας θέλω, τις δικές μας ανάγκες και τη δική μας θέληση να αλλάξουν όλα όσα μας ζορίζουν. Ας βάλουμε το χέρι στην τσέπη και ας καταλάβουμε πως είναι τρύπια και πως δε λύνεται το πρόβλημα με μια ακατανόητη και άκρως μαζική τρέλα να λειτουργήσουμε σαν πλούσια όντα σε μια άκρως εκπτωτική μέρα όταν στις υπόλοιπες 364 (+/-) μέρες, χτυπάνε κόκκινα (και όχι μαύρα) καμπανάκια εξαθλίωσης, φτώχειας μα κυρίως δύσκολης και αβάσταχτης  πλέον για πολλούς από εμάς επιβίωσης.

Ας προτιμήσουμε εκείνο το περισσευούμενο ευρώ μας – αν το έχει κανείς πραγματικά σε περίσσεια – να μπει στον κουμπαρά των ευτυχισμένων μας στιγμών και ας προτιμήσουμε ένα ταξιδάκι, ή μια ταβερνούλα με φίλους να τσοντάρουμε όλοι από αυτόν τον μικρό μας κουμπαρά, για τη βενζίνη και το μεζέ και ας πιούμε στην Υγειά ή μάλλον καλύτερα στην Ανάσταση της πεθαμένης μας χώρας μήπως και καταφέρουμε να πετάξουμε τα μαύρα από πάνω μας μια και καλή, ορίζοντας από εδώ και πέρα μια Παρασκευή Πολύχρωμη σαν όλες  τις μέρες και προκαλώντας και τις υπόλοιπες χώρες να ακολουθήσουν τη δική μας ολόφρεσκη μόδα.  Και ίσως αυτήν την όμορφη προσπάθεια να την ξεκινήσουμε απλά, με τη βοήθεια της Λογοτεχνίας, μέσα από κείμενα που θα ξεσηκώνουν, θα ξυπνάνε, θα τολμούν μια ενωτική πράξη και που δε θα μας αφήνουν άβουλα όντα αλλά θα μας δίνουν τα όπλα για αναγέννηση και ενδυνάμωση. Αυτής της Λογοτεχνίας που αγαπάμε να συλλαβίζουμε λέξη λέξη της και που δεν γνωρίζει από Μαύρες Παρασκευές και που ακόμα και τώρα στους δύσκολους καιρούς που περνά και που πληγώνεται ποικιλοτρόπως, συνεχίζει να μην κάνει ποτέ μα ποτέ εκπτώσεις στο σπουδαίο της έργο...

Α-μήν

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

2 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πά-λι κατάφερες να κουνήσεις τα λιμνάζοντα νερά της καθημερινότητας.
    Ί-σως να είναι καιρός να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε το κόλπο των εχόντων οικονομικά συμφέροντα για την Μαύρη Παρασκευή!
    Μό-νο για αυτούς είναι κατάλευκη Παρασκευή.
    Κερ-δο-σκο-πία … Αυτός είναι ο στόχος τους…
    Μπρά-βο που μπορείς να μας ξυπνάς από τον μακάριο ύπνο της άγνοιας!
    Κα-λη-μέ-ρα ΜΑΧΗ μου!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Καθυστερημένα λίγο καλησπερίζω και ευχαριστώ για το πέρασμα. Μακάρι να ξυπνάνε πολλοί…ας μην ακολουθούμε τη μόδα.. Ας γινόμαστε εμείς μόδα…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!