Πειραιάς, ξημερώματα θλιμμένα

1.12.2016

beach-desert-wave-sea-black_b

Κέλυφος σάρκας που σπάει στο πρώτο φως
το χάραμα της άνοιξης.
Χωρίς άδεια, κλάμα βρεφών σε ώρα κοινής ησυχίας.
Στον Πειραιά. Μια ακόμα απελπισμένη γέννα
μέσα στη νύχτα των ανθρώπων.

Ήρθαν κάποιοι…
νηστικοί από πατρίδα.
Γονείς παιδιών που θέρισε ο τρύγος άλλης σποράς.
Και θέλουν δανεικό γάλα, γιατί στέγνωσαν των γυναικών τους τα στήθια
στο λιοπύρι.

Στον Πειραιά, με το νυχτικό ακόμα η μέρα,
ζητιανεύουν χώρο να βαδίσουν.
Ξένων και Ελλήνων βήχας αντιλαλεί
μουγκά από λαρύγγια που ροχαλίζουν χαλίκια συμφώνων,
στων οποίων το βουητό όλοι διαφωνούν,
ξεροκαταπίνοντας.
Η Δύση αδιαθέτησε και ο Βορράς έχει στομαχόπονο
από τη λωτοφαγία. Ο Νότος υποφέρει από προστάτη
και έτσι γάλα δεν έμεινε
πια στων γυναικών μας τα στήθια.

Οι γυναίκες εδώ δεν γεννούν. Δεν το χρειάζονται.
Όλοι διψασμένοι,
γηγενείς και ξένοι,
κοιτούν τις ρώγες των τουριστών.

Στον Πειραιά, μεσάνυχτα της δικαιοσύνης,
έφτασαν, ακάλεστοι, μολυβένιοι άνθρωποι
με τσιμεντένια από τη θλίψη φτερά.
Αποδημητικά πτηνά, ανήμπορα για πτήσεις.
Δεν ωφελούν κανέναν κυνηγό και σκεπάζουν με σκιά
ασκόπως των χριστιανών τον ουρανό.

Ανάμεσα σε αδέσποτα σκυλιά της πόλης
ανθρώπινα περιττώματα μωρών,
χωρίς πάνες αποστειρωμένων εργοστασίων
να κρύβουν καλά τις μυρωδιές των χωμάτινων πλασμάτων
σε σωρό πλαστικών πιπίλων.
Για τον Θεό…
τόσο χώμα, χωρίς χρυσόσκονη και σακούλες από νάιλον,
δεν το αντέχουν
οι πολιτισμένοι.

Παιδικά βλέμματα σε μολυβί κορμιά
ξυσμένα στα βράχια του τόπου μου
εξιστορούν στα όστρακα τον μύθο της
ντροπής.
Η αιχμή της ματιάς τους γράφει κύματα
σιωπηλής ενοχής,
ικετεύοντας γοερά γαλήνη.
Απρέπεια, λένε, οι γνωρίζοντες από καλούς τρόπους.

Γι’ αυτό οι ψύχραιμοι του Βορρά
παραχώρησαν τελικά τη θάλασσα του Αιγέα,
για να κοιμούνται.
Μόνο το νερό περίσσευε στον τόπο της Ευρώπης,
για τους νεκρούς των άλλων.
Ας πιουν ήλιο της χώρας του ονείρου, πρότειναν,
και ας γυρίσουν. Το ίδιο πράττουν και εκείνοι, βολεύει.

Μα οι μολυβένιοι άνθρωποι
μουλιάζουν στο νερό, σαπίζουν στο λεπτό.
Γράφουν μελαχρινές μουτζούρες στον βυθό
στο πέλαγος της λιακάδας.
Γέμισαν το κουφάρι του Ίκαρου, γραφίτη.

Τσόφλια σπαργάνων, ξημερώματα Δευτέρας, στον Πειραιά.
Τα σπρώχνει ο αέρας στη θάλασσα.
Όλα η θάλασσα στο μπλάβο χρώμα της τα κρύβει.
Κάποιες ακόμα ιαχές βράχνιασαν
τη νύχτα.
Οι οδοκαθαριστές σιωπηλοί και νυσταγμένοι
καθαρίζουν τα νεκρά φωνήεντα,
μάλλον ενοχλημένοι για τη νεκρή φασαρία της ασφάλτου.

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου