Περί Άστρων

2.12.2016

rain-1570854_960_720 

Ένας χτύπος κι είσαι εκεί,
κάπου ανάμεσα στο χαλάζι
που με μανία χτυπά το τζάμι μου,
κάπου ανάμεσα στα πρωτοβρόχια
κι εκείνες τις καταιγίδες
που ήρθαν αργότερα,
όταν η σιωπή αντιλαλούσε στο παλιό μας δάσος.

Πολίτης μιας καινούριας γης
κι ακόμη ένας τρελός επαναστάτης
δε σε χωράει το χώμα που πατάς,
η Μάνα Γη
κι εκείνη η ανάδοχη,
παιδί που ξαγρυπνά τις νύχτες
με αριθμούς για συντροφιά
σε μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται.

Μετράς τα άστρα
όπως κάθε ονειροπόλος,
ελπίζοντας πως μια μέρα
θα βρεις την πατρίδα σου,
κάπου ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι
της αιώνιας γαλήνης.

Αναρωτιέμαι αν ποτέ υπήρξες
αν ήσουν εκείνη η ουράνια μελωδία
που συνόδευε τα όνειρά μου!
Ίσως κάποια άνοιξη, χρόνια μετά
ο άνεμος σου ψιθυρίσει το τραγούδι μου..

_

γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου