Περί Άστρων

2.12.2016

rain-1570854_960_720 

Ένας χτύπος κι είσαι εκεί,
κάπου ανάμεσα στο χαλάζι
που με μανία χτυπά το τζάμι μου,
κάπου ανάμεσα στα πρωτοβρόχια
κι εκείνες τις καταιγίδες
που ήρθαν αργότερα,
όταν η σιωπή αντιλαλούσε στο παλιό μας δάσος.

Πολίτης μιας καινούριας γης
κι ακόμη ένας τρελός επαναστάτης
δε σε χωράει το χώμα που πατάς,
η Μάνα Γη
κι εκείνη η ανάδοχη,
παιδί που ξαγρυπνά τις νύχτες
με αριθμούς για συντροφιά
σε μια πόλη που ποτέ δεν κοιμάται.

Μετράς τα άστρα
όπως κάθε ονειροπόλος,
ελπίζοντας πως μια μέρα
θα βρεις την πατρίδα σου,
κάπου ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι
της αιώνιας γαλήνης.

Αναρωτιέμαι αν ποτέ υπήρξες
αν ήσουν εκείνη η ουράνια μελωδία
που συνόδευε τα όνειρά μου!
Ίσως κάποια άνοιξη, χρόνια μετά
ο άνεμος σου ψιθυρίσει το τραγούδι μου..

_

γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

Στο στύψιμο θολώνει

Στο στύψιμο θολώνει

Σαν με ρωτάς ποιο χρώμα να φορέσω, πια, δεν έχω αμφιβολία. Φόρεσα το γαλάζιο, το κόκκινο και το ροζ, το πράσινο και το μαβί, το κίτρινο και το σκατί, το ένα και το άλλο.    Πολλές φορές τα έσμιξα, να βγάλω το καθάριο μα και τούτο μούντζες μ άφηνε και το ’βγαζα, ...

Μαντινάδες

Μαντινάδες

Είναι το βράδυ παγερό μα η φωτιά δεν φτάνει να μου ζεστάνει την ψυχή, το ντέρτι μου να γιάνει... - Όταν θωρώ σε να περνάς απ’ τα παράθυρά μου, μου κλέβεις νου και τη καρδιά, χάνω τα λογικά μου. - Είναι το κάτι στη ματιά, που παίρνει το μυαλό μου και μου ταράζει την...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου