Περί Τέχνης Σατυρικό

25.11.2016

kefalas_25-11-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

 

Περιστέρια  πλήθος πάλλευκα  αγνά επάνω στον καμβά,

και  σημαία γαλανόλευκη κυματιστή στου αττικού αέρα τη σκεπή.

Κλάδος ελαίας, στέφανος και όλα τα  συναφή αξεσουάρ μαζί

δάκρυα πατριωτικά γεμίζουνε τον θεατή.

Άκρατος ρεαλισμός, δεξιοτεχνική η πινελιά

μα και η επιλογή του χρώματος και της παλέτας η  ελληνική ‘πενιά’.

Το θέμα δεν χωρεί παρερμηνείας αιρετικής.

Το δάχτυλο με νόημα κουνά στο θεατή.

Της Ελλάδος τα καλά παιδιά με ελεγειακούς πινάκους

τροφοδοτούν την περηφάνια της πολιτικής γενιάς.

Του Υπουργού γραφείο διακοσμεί, θέση περίοπτη κατέχει

κι αφήνει εκστατικό τον πατριώτη κι εθνικιστή.

Του πατριώτη το στέρνο  πώς φουσκώνει απ΄τη χαρά

μπροστά σε τούτη την ένδοξη λαδιά.

Μα σαν σκύψει λίγο στα ζερβά και δει πιο κάτω χαμηλά,

όνομα ξενικό προβάλλει και τους προγόνους του τρομάζει.

[Αλλοδαπός  του καμβά ο ποιητής

και όχι Έλλην όπως ίσως είχε φανταστεί...]

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου