Το ’ξερα πως ό,τι συμβαίνει είναι προέκταση του αέναου πολέμου φωτός και σκότους.
Ίσως το ξέρουνε πολλοί, όμως λίγοι δίνουν σημασία. Τι να πρωτοσκεφτούν… Έχουν τόσες υποχρεώσεις. Τόσες άχρηστες συσκευασίες να πετάξουν στα σκουπίδια…
Και τους το λέω πως οι πρωτόγονοι, μπορεί να ήταν πιο ευτυχισμένοι σ’ ένα τίποτα που περιείχε το όλον. Πως ζούσαν όλη τη μέρα κι όχι μόνο τις ώρες που δε δούλευαν. Και μ’ ακούν, αλλά λίγο. Συνεχίζουν το ίδιο, καθημερινό, επίπονο, χαοτικό τίποτα...
Το φως κάνει αγώνα να νικήσει… Ίσως είναι το φως που ξεκίνησε από τη Μεσόγειο κι ίσως αντίπαλο είναι το σκότος των Ατλάντων. Είναι το πνεύμα και η ύλη.
Το μυστικό της ύλης είναι τα πάθη. Κι είναι εύκολο να τα καλλιεργήσει.
Το φως ζει με λίγα. Είναι απλό. Αυτό είναι το όπλο του· η απλότητα...
Πολλά τα χρόνια που μέσα από την ύλη του το σκότος μοιάζει να κερδίζει μάχες. Ίσως να φλερτάρουμε με μια νέα Κιβωτό.
'Οταν η ύλη γίνεται ύβρις, κλονίζονται τα σύμπαντα...

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!