Πες της πως ήταν τα πάντα

21.10.2017

 

Το ακούσαμε, αλλά δεν το πιστέψαμε. «Ναι, καλά…», είπαμε όλοι όσοι τους ξέραμε με μια φωνή. Σιγά μη χωρίσανε πραγματικά αυτοί οι δύο. Σιγά μην τους τελείωσε.

Δεν τελειώνουν κάποιες σχέσεις, πώς να το κάνουμε; Είναι μερικά ζευγάρια που ακόμα και φωτιά να βάλουν σε ό,τι έχτισαν, αυτό θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του μ’ έναν τρόπο μαγικό και εντελώς ακατανόητο σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Τέτοιο ζευγάρι ήταν η Καίτη και ο Βασίλης. Φτιαγμένο από φωτιά. Ο συνδυασμός τους είτε θα σε γοήτευε είτε θα σ’ έκανε να φτύνεις στον κόρφο σου. Ό,τι πιο όμορφο κι εκρηκτικό μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους. Στα καλά τους διαστήματα έφταναν και οι δύο στο απόγειο της δημιουργικότητάς τους. Όλη η λάμψη της ευτυχίας ζωγραφιζόταν στα μάτια τους. Στα άσχημά τους, καλύτερα να μην ήσουν εκεί, να μη διασταυρώνονταν οι δρόμοι σας. Μαύριζε η ψυχή τους, κατέρρεε ο κόσμος τους κι η δημιουργικότητα έδινε τη θέση της στην αυτοκαταστροφή.

Έτσι περνούσε ο καιρός κι όλοι εμείς, που ήμασταν η παρέα τους και τους αγαπούσαμε πολύ και τους δύο, παλεύαμε να συνηθίσουμε την τρελή δυναμική τους και να καταλάβουμε πώς αντέχει κανείς να ζει σε μια μόνιμη ένταση. Από ένα σημείο και μετά, γίναμε λίγο αναίσθητοι στις δραματικές στιγμές τους και επιφυλακτικοί στις μεγάλες τους χαρές. Τι να κάναμε, άλλωστε; Άμα έχεις διαλέξει δυο τέτοιους φίλους, οφείλεις να προσαρμοστείς.

Αυτή τη φορά, όμως, ήταν διαφορετικά. Δεν ακούσαμε φωνές και κατηγορίες. Δεν είδαμε βλέμματα δολοφονικά, δε ζήσαμε κλάματα και δράματα. «Τελειώσαμε», μας είπαν όταν τους συναντήσαμε – τον καθένα τους ξεχωριστά, φυσικά – και άλλαξαν κουβέντα.

Καμία διάθεση για ανάλυση και εξηγήσεις. Τίποτα. Σιωπή. Κάτι είχε σπάσει.

Στην αρχή το θεωρήσαμε παροδικό. «Αποκλείεται ρε, αυτοί οι δύο να τελείωσαν έτσι, είστε σοβαροί; Απλά αυτή τη φορά την είδαν αλλιώς, τους έχει πιάσει ο εγωισμός τους κι έχουν μουλαρώσει…», έλεγε ο Δημήτρης, ο κολλητός του Βασίλη.

«Δε θέλει να συζητήσει τίποτα, ούτε καν μαζί μου. Ποιος, η Καίτη, που άλλοτε μου ανέλυε το κάθε του μήνυμα, ακόμα και τα κόμματα και τις τελείες! Είναι απίστευτο…», έλεγε η Τζίνα, η κολλητή της Καίτης.

Κι όμως, χώρισαν. Τελείωσε όλο αυτό, όπως τελειώνουν όλα κάποια στιγμή. Οι φίλοι μας, το παλαβό ζευγάρι που μας τρέλαινε με τους επικούς καβγάδες του και τον θυελλώδη έρωτά του, δεν ήταν πια μαζί.

Άρχισαν, μάλιστα, να βγαίνουν και με άλλους ανθρώπους. Η Καίτη μας σύστησε τον Μάνο και ο Βασίλης τη Μαιρούλα. Εξαιρετικά παιδιά και οι δύο, αλλά… μουδιάσαμε. Δεν ήταν λογικό να τους βλέπουμε χωριστά. Έναν χρόνο μετά, ακόμα το βιώναμε ως μια προσωρινή κατάσταση. «Κάτι θα γίνει και θα τα ξαναβρούν», λέγαμε. Ίσως να το ευχόμασταν κιόλας, δεν είμαι σίγουρη.

Πέρασαν δύο χρόνια. Ο Βασίλης αρραβωνιάστηκε. Θέλαμε δε θέλαμε, βγάλαμε από το μυαλό μας οποιοδήποτε ενδεχόμενο επανασύνδεσης. Έδειχνε καλά με τη Μαιρούλα, ήρεμος και κατασταλαγμένος. Για την Καίτη δε μιλούσε ποτέ. Σαν να μην υπήρξε. Αν τύχαινε ποτέ να αναφέρει κάποιος από την παρέα το όνομά της, έκανε σαν να μιλούσαν για μια ξένη.

Λίγες μέρες πριν τον γάμο του, όμως, ο Βασίλης άλλαξε. Σαν να τον πλάκωσε ξαφνικά ένα μαύρο σύννεφο, βαρύ και ασήκωτο για να το αντέξει. Κλείστηκε στον εαυτό του, πήρε άδεια από τη δουλειά και χάθηκε απ’ όλους μας. Μάταια προσπαθούσαμε να τον προσεγγίσουμε, να του μιλήσουμε, να καταλάβουμε τι συνέβη.

Κι έτσι απλά, ένα φθινοπωρινό πρωινό, ο Βασίλης εξαφανίστηκε. Τα παράτησε όλα κι έφυγε. Ένας Θεός ξέρει τι έκανε, πού πήγε, αν ξεκίνησε μια καινούρια ζωή κάπου μακριά. Μακάρι να είναι καλά, κι ας είναι όπου θέλει…

Πίσω του άφησε μόνο έναν φάκελο για τον Δημήτρη. Μια πρόταση, πέντε κουβέντες:

«Βρες την και πες της πως ήταν τα πάντα.»

 

_

γράφει η Ζωή Ναούμ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου