Πεταλούδα

12.05.2017

 

 

 

 

 

 

Μ’ αυτά τα ψεύτικα δάκρυα

θα σκουπίσω την ασχήμια μου.

Όσο κι αν λέω πως δε φοβάμαι…

 

Κι όταν λυπόμουν,

πάντα περνούσε δίπλα μου ένα παραμύθι

κι ακουμπούσα, μέχρι να φύγει αυτός ο δράκος.

Ποτέ δεν ξάπλωσα ήσυχη το μεσημέρι.

Μου τραβούσε το μανίκι η συνείδηση.

 

Θυμάσαι εκείνη την πεταλούδα

που στάθηκε στο βάθος της παλάμης μου;

Ήταν την ώρα που αργοσβήνανε τα φώτα.

Η πόλη κοιμόταν

κι εγώ ξυπνούσα για να μάθω να πετάω.

Τραγουδούσα

κι η Ηχώ μου έπαιζε με λύρα τον δικό της ουρανό.

Εσύ έκλεινες τ’ αυτιά σου,

για να ακούσεις εκείνο το άστρο,

που δάκρυζε στο τέλος του ορίζοντα.

 

Ναι, Νικόλα, το χτύπημα στον ώμο, ήταν ασπίδα για το αύριο. Έγινε αηδόνι. Ακολουθούσε τα βήματά μου κι ύστερα χανόταν ανάμεσα στο πρώτο φως. Καλημέρα τότε είπα στο σκοτάδι, ψάχνοντας αυτήν την παιδική καμάρα να με οδηγήσει εκεί, στο ατέλειωτο περιβόλι της αλήθειας.

Θυμάσαι; Με ένα κοίταγμα τρέχαμε, δίχως να ξέρουμε που, γιατί… Απλά πηγαίναμε. Αυτό μας ένοιαζε. Έπειτα, κουραζόμασταν από ευδαιμονία και ξαπλώναμε ανάμεσα στις ολόχρυσες ανεμώνες.

Κλείναμε τα μάτια κρατώντας σφιχτά τα χέρια και μας έλουζε ο ήλιος. Ονειρευόμασταν τα μελλοντικά μας πουλιά. Εσύ, μου είπες, ήθελες να γίνεις αϊτός. Πού να βρίσκεσαι άραγε; Εγώ, δε θυμάμαι, μάλλον περιστέρι.

Τότε, άφησα την πεταλούδα ελεύθερη. Θυμάσαι; Μου υποσχέθηκε, πως θα με περιμένει μέχρι να σηκωθώ. Εσύ γελούσες, μα εγώ ήξερα πως ήταν αλήθεια.

Από τότε, δεν ανοίξαμε ξανά τα μάτια.

Μόνο πετούσαμε…

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Τ’οσο το ποίημα όσο και η πεζοπο’ιηση μετά, ακολουθούν το δικό σου τρυφερ’ο και ρομαντικό στυλ που χαϊδεύει την ψυχή Ελένη. Να είσαι καλά.

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Λένα μου χαίρομαι ιδιαίτερα που επικοινώνησες με την ιστορία μου!!

    Ευχαριστώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου για τα όμορφα σου λόγια!!!

    ?

    Απάντηση
  3. Παναγιωτης Χρηστος Τουρκοχωριτης

    Δακρυζε το αστρο .. δακρυζες και εσυ ..το αστρο σου σκουπιζε τα δακρυα η ηχω σου κρατουσε συντροφια με την λυρα η πεταλουδα σου χαιδεψε απαλα το χερι και εσυ την ψυχη μας .ο δρακος παντα θα υπαρχει για να εχουν λογο υπαρξης τα παραμυθια και τα μικρα παιδια θα ονειρευονται τις πτησεις στα αστρα για να δικαιωθουν ..

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Ο δράκος πάντα θα υπάρχει για να έχουν λόγο ύπαρξης τα παραμύθια. Πολύ καλά τα λες Παναγιώτη μου! Πως αλλιώς θα μπορούσε να ήταν;

      Όπως κι ο αθάνατος Τάσος Λειβαδίτης είπε, “Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί”.

      Σ’ ευχαριστώ για τα αληθινά σου λόγια!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου