Πεταλούδα

12.05.2017

 

 

 

 

 

 

Μ’ αυτά τα ψεύτικα δάκρυα

θα σκουπίσω την ασχήμια μου.

Όσο κι αν λέω πως δε φοβάμαι…

 

Κι όταν λυπόμουν,

πάντα περνούσε δίπλα μου ένα παραμύθι

κι ακουμπούσα, μέχρι να φύγει αυτός ο δράκος.

Ποτέ δεν ξάπλωσα ήσυχη το μεσημέρι.

Μου τραβούσε το μανίκι η συνείδηση.

 

Θυμάσαι εκείνη την πεταλούδα

που στάθηκε στο βάθος της παλάμης μου;

Ήταν την ώρα που αργοσβήνανε τα φώτα.

Η πόλη κοιμόταν

κι εγώ ξυπνούσα για να μάθω να πετάω.

Τραγουδούσα

κι η Ηχώ μου έπαιζε με λύρα τον δικό της ουρανό.

Εσύ έκλεινες τ’ αυτιά σου,

για να ακούσεις εκείνο το άστρο,

που δάκρυζε στο τέλος του ορίζοντα.

 

Ναι, Νικόλα, το χτύπημα στον ώμο, ήταν ασπίδα για το αύριο. Έγινε αηδόνι. Ακολουθούσε τα βήματά μου κι ύστερα χανόταν ανάμεσα στο πρώτο φως. Καλημέρα τότε είπα στο σκοτάδι, ψάχνοντας αυτήν την παιδική καμάρα να με οδηγήσει εκεί, στο ατέλειωτο περιβόλι της αλήθειας.

Θυμάσαι; Με ένα κοίταγμα τρέχαμε, δίχως να ξέρουμε που, γιατί… Απλά πηγαίναμε. Αυτό μας ένοιαζε. Έπειτα, κουραζόμασταν από ευδαιμονία και ξαπλώναμε ανάμεσα στις ολόχρυσες ανεμώνες.

Κλείναμε τα μάτια κρατώντας σφιχτά τα χέρια και μας έλουζε ο ήλιος. Ονειρευόμασταν τα μελλοντικά μας πουλιά. Εσύ, μου είπες, ήθελες να γίνεις αϊτός. Πού να βρίσκεσαι άραγε; Εγώ, δε θυμάμαι, μάλλον περιστέρι.

Τότε, άφησα την πεταλούδα ελεύθερη. Θυμάσαι; Μου υποσχέθηκε, πως θα με περιμένει μέχρι να σηκωθώ. Εσύ γελούσες, μα εγώ ήξερα πως ήταν αλήθεια.

Από τότε, δεν ανοίξαμε ξανά τα μάτια.

Μόνο πετούσαμε…

_

γράφει η Ελένη Ιωαννάτου

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Τ’οσο το ποίημα όσο και η πεζοπο’ιηση μετά, ακολουθούν το δικό σου τρυφερ’ο και ρομαντικό στυλ που χαϊδεύει την ψυχή Ελένη. Να είσαι καλά.

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Λένα μου χαίρομαι ιδιαίτερα που επικοινώνησες με την ιστορία μου!!

    Ευχαριστώ απ’ τα βάθη της ψυχής μου για τα όμορφα σου λόγια!!!

    ?

    Απάντηση
  3. Παναγιωτης Χρηστος Τουρκοχωριτης

    Δακρυζε το αστρο .. δακρυζες και εσυ ..το αστρο σου σκουπιζε τα δακρυα η ηχω σου κρατουσε συντροφια με την λυρα η πεταλουδα σου χαιδεψε απαλα το χερι και εσυ την ψυχη μας .ο δρακος παντα θα υπαρχει για να εχουν λογο υπαρξης τα παραμυθια και τα μικρα παιδια θα ονειρευονται τις πτησεις στα αστρα για να δικαιωθουν ..

    Απάντηση
    • Ελένη Ιωαννάτου

      Ο δράκος πάντα θα υπάρχει για να έχουν λόγο ύπαρξης τα παραμύθια. Πολύ καλά τα λες Παναγιώτη μου! Πως αλλιώς θα μπορούσε να ήταν;

      Όπως κι ο αθάνατος Τάσος Λειβαδίτης είπε, “Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί”.

      Σ’ ευχαριστώ για τα αληθινά σου λόγια!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου