Ποίημα

24.01.2017

Ώρες ώρες
πετρώνει το δάκρυ
και πέφτει βαρύ.
Τότε προσπαθώ να ξεφυλλίσω
το βιβλίο του χρόνου…
τρέμω στην ιδέα.
Είναι κι η νύχτα  που με σκιάζει.
Είναι κι εσύ που μου λείπεις.
Καρφωμένο  το βλέμμα  πάνω του.
Παλιό βιβλίο, φθαρμένο,
κολλημένες σελίδες,
Μυρωδιά υγρασίας!
Τα χέρια δεν τολμούν,
η σκέψη αγκομαχεί.
Φοβάμαι μη μου πάθεις τίποτα.
Φοβάμαι μη σε χάσω...
Φοβάμαι να γυρίσω σελίδα...
Φοβάμαι  το τέλος!

 

_

γράφει ο Αντώνης Θαλασσέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Με ειρήνη

Με ειρήνη

Πουλί, λευκό πανάκι πλεούμενο βαρκούλα περιστέρι πετούμενο να φέρει την ειρήνη πέρα απ' το πέλαγο να δώσουμε τα χέρια αδελφοσύνης ταίρια να ενώσουμε τον κόσμο με αγαπόσχοινο να γεμίσουνε οι κάννες με γιασεμιά να μην κλαίνε πια οι μάνες για τα παιδιά οι πατρίδες να...

Τί δουλειά

Τί δουλειά

Τί δουλειά έχω εγώ εδώ όλα ξένα κι ανοικεία πώς να φερθώ τί να είπω της καρδιάς μου ακούω έναν χτύπο «φύγε γρήγορα δεν ανήκεις εδώ όσο κι αν σ’ επαινούν όσο κι αν σε εκτιμούν δεν ανήκεις εδώ δύσκολο να μάθεις τώρα όσα έμαθαν μικροί όσα κι αν απέκτησες όσα κι αν τους...

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου