Ώρες ώρες
πετρώνει το δάκρυ
και πέφτει βαρύ.
Τότε προσπαθώ να ξεφυλλίσω
το βιβλίο του χρόνου…
τρέμω στην ιδέα.
Είναι κι η νύχτα  που με σκιάζει.
Είναι κι εσύ που μου λείπεις.
Καρφωμένο  το βλέμμα  πάνω του.
Παλιό βιβλίο, φθαρμένο,
κολλημένες σελίδες,
Μυρωδιά υγρασίας!
Τα χέρια δεν τολμούν,
η σκέψη αγκομαχεί.
Φοβάμαι μη μου πάθεις τίποτα.
Φοβάμαι μη σε χάσω...
Φοβάμαι να γυρίσω σελίδα...
Φοβάμαι  το τέλος!

 

_

γράφει ο Αντώνης Θαλασσέλης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!