Επιλέξτε Page

Ποιήματα από διαγωνισμούς

5.08.2018

Κόκκινο κοράλλι

Κόκκινο κοράλλι η ελπίδα
Φώλιασε στην άμμο
Της ατέρμονης αγάπης μας.

Κόκκινο κοράλλι η αγάπη
Κρύφτηκε στο βυθό
Της σύντομης ζωής μας.

Κόκκινο κοράλλι η ζωή
Καθρεφτίζεται στα μάτια
Της άφατης προσμονής μας.

Κόκκινο κοράλλι η προσμονή
Παίζει παιχνίδια
Μ’ ένα ροδαλό θέλω κι ένα αγέρωχο μπορώ.

Κόκκινο κοράλλι η δύναμή μας
Θρυμματίζεται κάτω από τις ερπύστριες
Των δυνατών της γης.

Κόκκινο κοράλλι κρατώ
Κι ακούω την αδελφή τού Μέγ’ Αλέξανδρου
Να φωνάζει δυνατά: "Ζει η ελπίδα;"

Χίλια κομμάτια το κόκκινο κοράλλι!
Σε κάθε κομμάτι γράφει:
"Ζει! Ζει η ελπίδα!"

Αρκεί να της χαρίσεις ένα κόκκινο κοράλλι
Πιο κόκκινο κι απ’ το αίμα
Όσων θυσιάστηκαν για να ζει παντοτινά!



Αν μπορούσα.

Αν μπορούσα να φτιάξω έναν κόσμο
Που ν’ αξίζει να ζω
Θα έφτιαχνα ένα λιβάδι
με κατακόκκινες παπαρούνες
Κι ολόχρυσα στάχυα.
Μέσα εκεί, θα έπαιζαν ανέμελα
Σγουρομάλλικα αγόρια
με γραντζουνισμένα γόνατα,
Κι ολόξανθα κορίτσια
με χρυσή κορδέλα.

Αν μπορούσα να φτιάξω
τον δικό μου Παράδεισο,
Θα γκρέμιζα
Τα τσιμεντένια κλουβιά
και θα σκορπούσα
πετραδάκια στο λιβάδι.
Κι αυτά θα γίνονταν
Μικρές καλύβες φτωχικές
Που θ’ αντηχούσαν τα γέλια
Των μικρών παιδιών,
Σαν την καμπάνα τ’ Άι Γιώργη
όταν σημαίνει
το "Χριστός Ανέστη!"

Αν μπορούσα να φτιάξω
Ένα μέλλον καλύτερο,
Όχι για μένα αλλά για σένα,
θα έπαιρνα δύο μυλόπετρες
και θα θρυμματίζα
- όπως τους κόκκους του σιταριού-
τα άπειρα εγώ που συνθλίβουν το εμείς!
Αν μπορούσα...



Αφιέρωμα στον επαρχιώτη μαθητή του χθες

Από το μαύρο χάραμα κινάς για το σχολειό σου.
Φυσάει βοριάς κι όμως εσύ δε χάνεις τον καιρό σου.
‘Ισα με το ξημέρωμα διαβάζεις να πετύχεις.
‘Εχεις μεγάλα όνειρα και θα τα κατακτήσεις.
Ρούγες διαβαίνεις και βουνά, εις το σχολειό να φτάσεις.
‘Ωρες πολλές, λίγο ψωμί… μα εσύ δεν θα δειλιάσεις!
Μέσα στο αίμα σου κυλά η δίψα για τη γνώση
Αγάπη για τα γράμματα μες στην καρδιά σου πόση!
 
Σαν γύριζες απ’ το σχολειό, το πρώτο μέλημά σου
Τα πάντα να ‘ναι εύκολα στην οικογένειά σου!
Ο σταύλος με τα άλογα κι η στάνη με τα γίδια
Να έχουν θέλεις πάντοτε την έγνοια σου την ίδια.
 
Έβαζες πάντοτε ψηλά τα λόγια των γονιών σου
Πάντοτε πίστευες Θεό κι έκαμες τον σταυρό σου.
Άφηνες χώρο στην καρδιά όλοι τους να χωρέσουν
Ρίζες βαθιές τα όνειρα που έκανες, να δέσουν.
Χωρίς ψωμί δεν σ’ άφηκεν η μάνα που σ’ εγέννα
Ίσα με το ξημέρωμα, πάλευε για εσένα.
"Ωραία χρόνια" θα μου πεις , "χρόνια που ‘χαν αξία!"
Το τίμημα της μόρφωσης σου χάριζ’ ευτυχία.
Η μέρα έμοιαζε θαρρείς με δώδεκα αιώνες,
 
Με χίλια δυό στην έγνοια σου, άνοιξες και χειμώνες.
Άχνα δεν έβγανες ποτέ, παράπονο κανένα
Θυμίαμα η πίστη σου στην Παναγιά Παρθένα.
Η προκοπή σου ήταν σκαλί, ψηλά πολύ να φτάσεις
Την περηφάνεια των γονιών να πολλαπλασιάσεις!
Η μέρα που εκράτησες με θέρμη το πτυχίο
 
Της νιότης σου της όμορφης έδινε το βραβείο.
‘Ολοι σου λέγαν "Μπράβο σου! Τ’ άξιζες και το πήρες!"
Υπομονή κι επιμονή απ’ τις καλές σου μοίρες.
 
Χωρίς να χάσεις μια στιγμή και δίχως να δειλιάσεις
Θαρρώ πως τα κατάφερες καλή δουλειά να πιάσεις.
Έβαλες στόχους υψηλούς κι όλους τους πετυχαίνεις
Σαν το ροδόσταμο εσύ το μέλλον σου το ρένεις!

3ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης Βιβλιοθήκης Σπάρτου



_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κ. Χαρούλα Σμαρνάκη,

    Σας ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια των ποιημάτων μου.
    Να είστε καλά.
    Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε.

    Χρ. Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου