Ποιήματα από διαγωνισμούς

5.08.2018

Κόκκινο κοράλλι

Κόκκινο κοράλλι η ελπίδα
Φώλιασε στην άμμο
Της ατέρμονης αγάπης μας.

Κόκκινο κοράλλι η αγάπη
Κρύφτηκε στο βυθό
Της σύντομης ζωής μας.

Κόκκινο κοράλλι η ζωή
Καθρεφτίζεται στα μάτια
Της άφατης προσμονής μας.

Κόκκινο κοράλλι η προσμονή
Παίζει παιχνίδια
Μ’ ένα ροδαλό θέλω κι ένα αγέρωχο μπορώ.

Κόκκινο κοράλλι η δύναμή μας
Θρυμματίζεται κάτω από τις ερπύστριες
Των δυνατών της γης.

Κόκκινο κοράλλι κρατώ
Κι ακούω την αδελφή τού Μέγ’ Αλέξανδρου
Να φωνάζει δυνατά: "Ζει η ελπίδα;"

Χίλια κομμάτια το κόκκινο κοράλλι!
Σε κάθε κομμάτι γράφει:
"Ζει! Ζει η ελπίδα!"

Αρκεί να της χαρίσεις ένα κόκκινο κοράλλι
Πιο κόκκινο κι απ’ το αίμα
Όσων θυσιάστηκαν για να ζει παντοτινά!



Αν μπορούσα.

Αν μπορούσα να φτιάξω έναν κόσμο
Που ν’ αξίζει να ζω
Θα έφτιαχνα ένα λιβάδι
με κατακόκκινες παπαρούνες
Κι ολόχρυσα στάχυα.
Μέσα εκεί, θα έπαιζαν ανέμελα
Σγουρομάλλικα αγόρια
με γραντζουνισμένα γόνατα,
Κι ολόξανθα κορίτσια
με χρυσή κορδέλα.

Αν μπορούσα να φτιάξω
τον δικό μου Παράδεισο,
Θα γκρέμιζα
Τα τσιμεντένια κλουβιά
και θα σκορπούσα
πετραδάκια στο λιβάδι.
Κι αυτά θα γίνονταν
Μικρές καλύβες φτωχικές
Που θ’ αντηχούσαν τα γέλια
Των μικρών παιδιών,
Σαν την καμπάνα τ’ Άι Γιώργη
όταν σημαίνει
το "Χριστός Ανέστη!"

Αν μπορούσα να φτιάξω
Ένα μέλλον καλύτερο,
Όχι για μένα αλλά για σένα,
θα έπαιρνα δύο μυλόπετρες
και θα θρυμματίζα
- όπως τους κόκκους του σιταριού-
τα άπειρα εγώ που συνθλίβουν το εμείς!
Αν μπορούσα...



Αφιέρωμα στον επαρχιώτη μαθητή του χθες

Από το μαύρο χάραμα κινάς για το σχολειό σου.
Φυσάει βοριάς κι όμως εσύ δε χάνεις τον καιρό σου.
‘Ισα με το ξημέρωμα διαβάζεις να πετύχεις.
‘Εχεις μεγάλα όνειρα και θα τα κατακτήσεις.
Ρούγες διαβαίνεις και βουνά, εις το σχολειό να φτάσεις.
‘Ωρες πολλές, λίγο ψωμί… μα εσύ δεν θα δειλιάσεις!
Μέσα στο αίμα σου κυλά η δίψα για τη γνώση
Αγάπη για τα γράμματα μες στην καρδιά σου πόση!
 
Σαν γύριζες απ’ το σχολειό, το πρώτο μέλημά σου
Τα πάντα να ‘ναι εύκολα στην οικογένειά σου!
Ο σταύλος με τα άλογα κι η στάνη με τα γίδια
Να έχουν θέλεις πάντοτε την έγνοια σου την ίδια.
 
Έβαζες πάντοτε ψηλά τα λόγια των γονιών σου
Πάντοτε πίστευες Θεό κι έκαμες τον σταυρό σου.
Άφηνες χώρο στην καρδιά όλοι τους να χωρέσουν
Ρίζες βαθιές τα όνειρα που έκανες, να δέσουν.
Χωρίς ψωμί δεν σ’ άφηκεν η μάνα που σ’ εγέννα
Ίσα με το ξημέρωμα, πάλευε για εσένα.
"Ωραία χρόνια" θα μου πεις , "χρόνια που ‘χαν αξία!"
Το τίμημα της μόρφωσης σου χάριζ’ ευτυχία.
Η μέρα έμοιαζε θαρρείς με δώδεκα αιώνες,
 
Με χίλια δυό στην έγνοια σου, άνοιξες και χειμώνες.
Άχνα δεν έβγανες ποτέ, παράπονο κανένα
Θυμίαμα η πίστη σου στην Παναγιά Παρθένα.
Η προκοπή σου ήταν σκαλί, ψηλά πολύ να φτάσεις
Την περηφάνεια των γονιών να πολλαπλασιάσεις!
Η μέρα που εκράτησες με θέρμη το πτυχίο
 
Της νιότης σου της όμορφης έδινε το βραβείο.
‘Ολοι σου λέγαν "Μπράβο σου! Τ’ άξιζες και το πήρες!"
Υπομονή κι επιμονή απ’ τις καλές σου μοίρες.
 
Χωρίς να χάσεις μια στιγμή και δίχως να δειλιάσεις
Θαρρώ πως τα κατάφερες καλή δουλειά να πιάσεις.
Έβαλες στόχους υψηλούς κι όλους τους πετυχαίνεις
Σαν το ροδόσταμο εσύ το μέλλον σου το ρένεις!

3ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης Βιβλιοθήκης Σπάρτου



_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κ. Χαρούλα Σμαρνάκη,

    Σας ευχαριστώ πολύ για την επιμέλεια των ποιημάτων μου.
    Να είστε καλά.
    Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνετε.

    Χρ. Πλοκαμάκη

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου