Ποιήματα αυτογνωσίας

Δημοσίευση: 25.08.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Κουρτίνα

Θέλω στη φυλακή των πρέπει
Τραβάνε την κουρτίνα του τίποτα
Για να κρύψουν τα πάντα
Ενοχές και απωθημένα μπλέκονται
Στον ιστό της χαμένης πυγμής
Που προσεκτικά υφαίνουν
Το δειλό τώρα

Τιμή Τιμής

Φυλάνε Θερμοπύλες
Αποκρούοντας τέρατα
Κινδυνεύουν θύτες να γίνουν
Τότε οι Θερμοπύλες
Πέτρες της γης είναι
Παντού τις βρίσκεις

Τιμή και δόξα στους πιστούς φύλακες
Σε αυτούς που άντεξαν
Στα δώρα των βαρβάρων
Και μνήμη στα μάτια έχουν
Σε αυτούς που άντεξαν

Εγώ

Το εγώ μέσα σου,
Προσπάθεια χαλιναγώγησης,
Επάνοδος!

Μοναξιά, πλήξη καθημερινή,
Προσπάθεια!
Μάχη υπερνίκησης,
Φυγή κούρασης,
Ήττα παραίτησης,
Με την αδιάκοπη προσπάθεια,
Πάλι το εγώ τρέφεις

Πίστη

«Η πίστη είναι η επιστράτευση των εσωτερικών δυνάμεων για τη σκληρή μάχη με τον ρεαλισμό.» είπε ο άπιστος.

Ακολουθήστε μας

Γη κλεμμένη

Γη κλεμμένη

Τρόμαξα από το χρώμα που ανεμίζει! Είδωλα, παντού καρφωμένα, να γονατίσει ποιος; Η μαυροφορούσα, στάζει ακόμα αίμα… Παραμορφωμένοι οι δρόμοι από σύμβολα ξένα, κι εγώ παράνομος διαβάτης στην λεηλατημένη γη μου.     Ο ουρανός, γαλάζιος, ακόμα! και η θάλασσα,...

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Πικρή μνήμη

Πικρή μνήμη

Πικρό είναι το τραγούδι μου, μα πιο πικρή η μνήμη που μια αυλαία σφράγισε ολόκληρη εποχή για μια φωτιά που άλωσε ηλιοθρεμμένα σπίτια κι έγινε η ανάμνηση θλίψη κι απαντοχή, που τρέχει πίσω και τρυπά τα βέβηλά τους τείχη να κοινωνήσει, όσο μπορεί, την άκρα αρμονία μες...

Ο νους

Ο νους

Μια χαραμάδα φτάνει, φως κι ας μην έχει, καινούργιους κόσμους για να κτίσει χωρίς την σάρκα να υπολογίζει   Ο δύσμοιρος, σαν μια νέα πραγματικότητα τους πιστεύει. Αρνείται, πως είναι της φαντασίας κύημα, υλικό, που χάνεται σαν σύννεφο στον αέρα. Κτίζει και χαλά,...

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου

Στην ουρά του θανάτου, ο άνθρωπος  κι είναι το τέρας αόρατο κι αόρατα στριφογυρίζει. Σείεται  ανασηκώνεται, με μιας, πολλούς μαζί αρπάζει    Στην ουρά γίνεται χαμός  λες κι ο άνθρωπος αιώνια θα ζήσει  Κτίζει μέγαρα, κάστρα και επαύλεις  Καίει δέντρα, ξεριζώνει...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου